กลิ่นอายความหึง

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของชั่วโมง เมื่อแก้วทรงสูงในมือถูกวางกระแทกกับเคาน์เตอร์บาร์หรูหราเสียงดัง *เคร้ง* จนบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าตาดีสะดุ้งโหยง คินน์ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นลำแขนเรียวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยเหงื่อจากการทำงาน ปรายตามองลูกค้ากระเป๋าหนักโต๊ะ VIP ที่ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้เป็นรอบที่ร้อย พร้อมกับแบงค์พันสีเทาหลายใบที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าพร้อมกระดาษโน้ตเบอร์โทรศัพท์ "พี่ว่าน้องคินน์มานั่งดื่มเป็นเพื่อนพี่สักแก้วดีกว่านะ เงินแค่นี้... พี่ให้ได้มากกว่านั้นอีกถ้าทำถูกใจ" เสียงทุ้มแหบพร่าของเศรษฐีรุ่นใหญ่เอ่ยเย้า พร้อมกับมือหนาที่ทำทีเป็นยื่นมาหมายจะแตะลงบนหลังมือเนียน คินน์ชักมือหลบอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววรังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ปากบางหยักสวยเตรียมจะพ่นคำพูดเชือดเฉือนใส่ให้หน้าหงาย แต่ยังไม่ทันที่กลีบปากจะได้อ้าออก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนบังเงาทะมึนอยู่ด้านหลังก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางราวกับพายุหมุน "พอดีว่าแฟนผม... ไม่รับแขกประเภทนี้นะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัว พร้อมกับมือหนาของใครบางคนที่คว้าหมับเข้าที่เอวบางของคินน์แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกแกร่ง คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองคนที่อุตส่าห์ตามรังควานเขามาถึงที่ทำงานพิเศษ "รินทร์! คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย ปล่อยนะ!" คินน์กระซิบลอดไรฟัน พยายามบิดตัวหนีวงแขนแข็งแรงที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก แต่ยิ่งดิ้น รินทร์กลับยิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ใบหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังลูกค้ากระเป๋าหนักคนนั้นด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนรอบข้างแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง เศรษฐีรุ่นใหญ่หน้าถอดสีเมื่อสบเข้ากับดวงตาของมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงหายไปในฝูงชนแทบไม่ทัน "ปล่อยผมได้แล้วมั้ง! คนมองกันทั้งร้านแล้วเนี่ย!" คินน์ตวัดสายตาค้อนขวับใส่คนที่ยังตีหน้ายักษ์ไม่เลิก มือบางตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ "ตามมาทำไม ทำงานอยู่เห็นไหมเนี่ย เงินเดือนผมจะหักเพราะคุณมาป่วนอยู่แล้วนะ!" "หึ! ทำงาน?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบบาร์หรูที่มีแต่สายตาโลภ โมโล่ของพวกผู้ชายห่วยๆ จ้องมองคนในอ้อมแขนของเขาไม่วางตา "เรียกว่ายืนแจกยิ้มให้พวกมันแทะโลมทางสายตามากกว่ามั้ง! ถึงขั้นยอมรับทิปหลักพันเลยนี่... ร่านหาเรื่องนักหรือไงคินน์!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความหึงหวงและอารมณ์ชั่ววูบทำให้นัยน์ตาสีสวยของคินน์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความน้อยใจพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจุกอก ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วผลอกอกแกร่งไปเต็มแรง "เออ! ผมมันร่าน! ผมมันจน เงินแค่นั้นมันมีค่าสำรับคนหาเช้ากินค่ำอย่างผม คุณรินทร์ผู้สูงส่ง นั่งกินนอนกินบนกองเงินกองทองจะไปเข้าใจอะไรล่ะ!" คินน์ตอกกลับเสียงสั่น รื้นด้วยหยาดน้ำใสที่รั้นจะไหลออกมาให้ได้ "ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็กลับไปซะ! อย่ามาทำตัวน่ารำคาญที่นี่!" พูดยังไม่ทันขาดคำ คินน์ก็หันหลังเตรียมจะเดินหนีเข้าหลังร้าน แต่รินทร์ไวกว่า คว้าข้อมือเล็กแล้วกระชากกลับมาปะทะอกอีกครั้ง แรงปะทะทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวและ... ความหวาดกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของมาเฟียหนุ่ม รินทร์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมกักเก็บลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังแผดเผาอก เขารู้ว่าตัวเองพูดแรงเกินไป แต่ภาพที่เห็นไอ้พวกเวรนั่นมองคินน์ด้วยสายตาหื่นกระหายมันทำให้เขาแทบคลั่ง ยิ่งคิดว่าคินน์ต้องมาทนยืนตากหน้าทำงานหนักแลกกับเงินไม่กี่บาท ทั้งที่เขาพร้อมจะประเคนทั้งชีวิตให้... ยิ่งทำให้เขาเจ็บแปล๊บในอก "ฉันไม่ให้ทำ..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอuกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม นัยน์ตาคมกริบอ่อนแสงลงเหลือเพียงความเว้าวอนที่หาดูได้ยาก "ลาออกซะคินน์... อยากได้เท่าไหร่ ฉันให้เธอเป็นล้าน อยากได้อะไรฉันหามาให้หมด ขอแค่..." "หยุดพูดจาดูถูกผมสักที!" คินน์สวนกลับทันควัน แววตาแข็งกร้าวแต่ไหวระริก "เงินของคุณมันซื้อศักดิ์ศรีผมไม่ได้หรอกรินทร์! ปล่อย! ผมต้องไปทำงานต่อ..." ในจังหวะที่ยื้อยุดกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใครนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูก็ลอยแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะเร้าใจในร้าน "อ้าว... คุณรินทร์ มาเที่ยวผ่อนคลายเหรอครับเนี่ย... แล้วนี่... เด็กใหม่หรอ หน้าตาคุ้นๆ นะ..." รินทร์ชะงักกึก คินน์เองก็พลอยหยุดดิ้นไปด้วย ทั้งคู่หันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกัน และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้รินทร์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างสูงโปรดของ 'มาร์ค' ศัตรูคู่อาฆาตทางธุรกิจกำลังยืนกอดอกพิงเสา ส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้ พร้อมกับสายตาแพรวพราวที่จดจ้องมองมาที่คินน์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจใคร่รู้เป็นพิเศษ! "มาร์ค..." รินทร์คำรามชื่อนั้นลอดไรฟันด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาที่จับข้อมือคินน์อยู่เปลี่ยนเป็นดึงรั้งร่างบางมาหลบไว้ด้านหลังทันทีโดยสัญชาตญาณ มาร์คยกยิ้มมุมปาก ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นทีละก้าว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเดือดพล่านถึงขีดสุด "บังเอิญจังนะครับ... หรือว่าเด็กนี่... จะเป็น 'จุดอ่อน' คนใหม่ของคุณรินทร์กันแน่นะ?" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งร้อนแรงและเปราะบางนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!