กำแพงใจที่พังทลาย

"ถ้าคิดจะเอาชนะฉันด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้ บอกไว้ก่อนเลยนะว่า... ฝันไปเถอะ" น้ำเสียงเยียบเย็นที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดจงใจกระซิบชิดริมใบหูของร่างโปร่ง รินทร์ขยับกายเข้าประชิดจนแผ่นหลังของคินน์แนบสนิทไปกับบานประตูห้องทำงานตัวใหญ่ แรงกดดันจากมาเฟียหนุ่มวัยสามสิบผู้ทรงอิทธิพลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงไปถนัดตา คินน์ไม่ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มหยัน ทั้งที่มือข้างหนึ่งแอบกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา "ตื้นๆ งั้นเหรอคะคุณรินทร์? คนที่วิ่งแจ้นมาลากตัวฉันออกจากงานเลี้ยงของมาร์ค ทั้งที่ตัวเองทำหน้ายักษ์เหมือนเสือหิวโซ... คือใครกันแน่ล่ะคะ" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงกวนประสาทที่เคลือบความท้าทายทำเอารินทร์นัยน์ตาวาวโรจน์ ให้ตายเถอะ... เด็กนี่มันดื้อด้านเป็นบ้า! ตั้งแต่คืนที่มาร์ค คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจพยายามเข้ามาตีสนิทและส่งสายตาหวานเชื่อมใส่คินน์ รินทร์ก็รู้สึกเหมือนมีกองเพลิงสุมอยู่ในอก ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอดระเบิดออกจนกลายเป็นความเกรี้ยวกราด และสุดท้ายก็จบลงด้วยการอุ้มร่างดื้อรั้นนี้กลับมาขังไว้ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัว รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ อย่างหมั่นไส้ "ปากเก่งนักนะ... คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรนายหรือไง คินน์" "ถ้ากล้าก็ทำสิคะ! มัวแต่ขู่เป็นเสือกระดาษอยู่ได้ ฉันไม่ได้กลัวคุณหรอกนะ!" คินน์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟกองใหญ่ ความอวดดีนั้นทำให้เสือร้ายหมดความอดทน รินทร์รวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนาอีกข้างตรึงท้ายทอยของคนอวดดีไว้ไม่ให้เบือนหนี ดวงตาคมกริบดุดันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกขึ้นอย่างกะทันหัน จนคินน์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่งเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของกันและกัน จากความเกรี้ยวกราดที่ปะทะกันเมื่อครู่ บรรยากาศกลับพลิกผันกลายเป็นความเงียบงันอันตึงเครียดที่อบอวลไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาด รินทร์จ้องมองนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววไหวระริกเป็นครั้งแรก ปากที่เคยด่าทอพ่นคำแสบสันตอนนี้กลับเม้มเข้าหากันแน่นอย่างคนเสียจังหวะ "นายทำให้ฉันคลั่ง... รู้ตัวบ้างไหม" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาแผ่วเบา ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหอง มีเพียงความเหนื่อยล้าและอารมณ์บางอย่างที่อัดแน่นอยู่ข้างใน คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธ กลับเต้นผิดจังหวะด้วยเหตุผลอื่นที่อันตรายกว่ามาก มือที่เคยกำชายเสื้อ ค่อยๆ เคลื่อนขึ้นมาวางแนบอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กันของอีกฝ่าย "ฉัน... ฉันแค่ไม่อยากก้มหัวให้ใคร" คินน์พยายามหาเสียงตัวเองเจอ แม้ว่าน้ำเสียงจะสั่นพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้อยากให้นายก้มหัวให้... ฉันแค่อยากให้นายมองฉันคนเดียว" คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งทำเอาคินน์นิ่งงั้น กำแพงความเย็นชาที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองพังทลายลงทีละน้อยในความเงียบงันนี้ ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาคู่คมที่กำลังจดจ้องมองมาอย่างเว้าวอน รินทร์ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงช้าๆ เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ แต่คินน์กลับทำเพียงแค่หลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากอย่างแผ่วเบา ไร้การรุกรานที่รุนแรง มีเพียงความลึกซึ้งและโหยหาที่ถ่ายทอดผ่านสัมผัสแนบแน่นนั้น มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองแผ่นหลังโปร่งให้แนบชิดเข้ามาอีก ร่างกายที่เคยต่อต้านค่อยๆ อ่อนยวบลงในอ้อมแขนที่โอบกอดไว้อย่างหวงแหน ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่ไล้ไปตามแนวสันหลัง คละเคล้าไปกับสัมผัสละมุนละไมที่ริมฝีปาก ทำให้กำแพงในใจของคินน์พังทลายลงอย่างราบคาบ ความรู้สึกมากมายที่เคยเก็บงำไว้เริ่มสื่อถึงกันผ่านความเงียบและสัมผัสอันอ่อนโยนที่คนตรงหน้ามอบให้ ทว่า... ในวินาทีที่หัวใจทั้งสองดวงกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่หอมหวานและเปราะบาง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "คุณรินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ! มีคนบุกรุกเข้ามาที่ชั้นล่าง..." เสียงของเลขาฯ สาวที่ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่รินทร์สบถออกมาคำโตด้วยความหัวเสีย นัยน์ตาวาวโรจน์หันขวับไปมองที่ประตูห้องทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะ แต่ทว่า... เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลังเลขาฯ ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา รินทร์กลับชะงักกкаัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของแขกยามวิกาล "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะครับ... พอดีผมมีเรื่องด่วนอยากจะคุยกับ *'คนของผม'* ซะหน่อย" มาร์คเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ตรงมาที่คินน์ แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและดื่มด่ำไปกับความรู้สึกที่สื่อถึงกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!