วันหยุดที่เปลี่ยนไป

“บอกว่าให้ใส่เสื้อแขนยาวสีเทา ไม่ใช่ตัวนี้!” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระแทกใส่หูของฉัน... ไม่สิ ของคินน์จนร่างบางต้องตวัดสายตากลมโตค้อนขวับกลับไปทันที มือเรียวที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดหยุดชะงัก คินน์พ่นลมหายใจออกทางจมูกดังเฮือกด้วยความหมั่นไส้ “นี่มันวันหยุดของฉันนะคุณรินทร์! จะให้ใส่เสื้อสีเทาหม่นเป็นยามเฝ้าโกดังของคุณหรือไงเล่า ชุดนี้มันก็ดูดีออก สบายตัวด้วย” “ดูดีตรงไหน เสื้อบางจนแทบจะทะลุเห็นไฝบนอกอยู่แล้ว” รินทร์ รินรดา มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งปีพ่นคำพูดปากร้ายใส่พลاتก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันราวกับเสือหิวที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมมาคว้าปกเสื้อของคินน์แล้วจัดให้อย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “เปลี่ยน... หรือจะให้ผมถอดให้ใหม่ตรงนี้” “ไอ้คนฉวยโอกาส! ถอยไปเลยนะ!” คินน์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขิน มือเล็กผลักอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แต่มีหรือที่มาเฟียร่างหนาจะสะดุ้งสะเทือน รินทร์กลับคว้าเอวบางเอาไว้แล้วรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มจนคินน์ต้องรีบเบือนหน้าหนี หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน นี่คือจุดเริ่มต้นของ "วันหยุดที่เปลี่ยนไป" อย่างแท้จริง... หลังจากที่รบราฆ่าฟันและเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจอย่างมาร์คมาหมาดๆ รินทร์กลับสร้างความประหลาดใจด้วยการประกาศกร้าวว่า ‘เราต้องไปพักผ่อน’ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คินน์ที่คิดว่านี่คงเป็นแผนการประหลาดอีกรูปแบบหนึ่งของคนเอาแต่ใจจึงปฏิเสธหัวชนฝา แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นอำนาจมืดและความดื้อด้านระดับร้อยแรงม้าของท่านประธานมาเฟียอยู่ดี รถยนต์คันหรูจึงพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ใจกลางเมือง มุ่งหน้าสู่รีสอร์ทส่วนตัวริมทะเลที่ถูกเหมาปิดตายเพื่อความปลอดภัยและความสงบ... หรือพูดง่ายๆ คือ เพื่อความเป็นส่วนตัวในการตามตื๊อและแกล้งคินน์โดยเฉพาะ บรรยากาศภายในรถระหว่างเดินทางเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่น่าหมั่นไส้และน่ารักในเวลาเดียวกัน “คุณจะพาผมไปไหนเนี่ย ไหนบอกว่าไปพักผ่อน ทำไมทางมันเปลี่ยวลงเรื่อยๆ หรือคุณจะพาผมไปฆ่าหมกป่าเพราะผมเถียงคุณเมื่อเช้า” คินน์เอ่ยถามด้วยความระแวง ดวงตากลมกวาดมองสองข้างทางที่เป็นป่าโปร่งและภูเขาสลับซับซ้อน รินทร์เหลือบสายตามามองคนข้างกายเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้าฆ่าทิ้ง ผมคงอดใจไม่ไหวที่จะฝังคุณไว้ในใจผมมากกว่า... พูดมากน่า คินน์ นั่งเฉยๆ แล้วเก็บแรงไว้เดินหาดทรายเถอะน่า” “ใครอยากเดินกับคุณกัน” คินน์เบะปากใส่พล and กอดอกสะบัดหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่าง แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของร่างบางกลับหลุดรอดสายตาของมาเฟียหนุ่มไปไม่ได้ เมื่อเดินทางมาถึง รีสอร์ทหรูสไตล์มินิมอลติดชายหาดส่วนตัวที่เงียบสงบก็ปรากฏสู่สายตา เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเคล้ากลิ่นไอเค็มของทะเลช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดจากเรื่องราวก่อนหน้านี้ลงไปได้มาก ทว่า... ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องพักเตียงเดี่ยวขนาด king size ที่มีเพียง ‘เตียงเดียว’ เท่านั้น! “เดี๋ยวนะ...” คินน์หันขวับไปมองหน้าคนตัวสูงที่เดินลอยชายวางกระเป๋า “ทำไมมีเตียงเดียว ห้องเต็มเหรอ” “เปล่า ห้องว่างเป็นร้อย” รินทร์ตอบหน้าตาย ถอดเสื้อสูทออกพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างและผิวเนียนกร้านแดดเล็กน้อย “ผมจองห้องนี้ห้องเดียว ตั้งใจมาพักผ่อน... กับคุณ” “ไอ้คนเจ้าเล่ห์! หลอกผมมานี่นา!” คินน์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะทุบสักทีสองที แต่รินทร์ไวกว่า คว้าข้อมือทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวแล้วดันร่างบางจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ระยะห่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์ ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่ง ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้ากับเสียงคลื่นภายนอก รินทร์ก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความดื้อรั้น ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง “หลอกอะไรล่ะครับ... ผมแค่ทำตามหัวใจตัวเองต่างหาก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหีบปาก นัยน์ตาคู่นั้นวาววับจนคินน์รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหลอมละลายด้วยความอบอุ่นและความเสน่หาที่อีกฝ่ายส่งผ่านมาทางสายตา มือหนาข้างที่เป็นอิสระค่อยๆ ไล้เส้นผมนุ่มของคินน์อย่างเบามือ ความเกรี้ยวกราดและปากร้ายเมื่อเช้าหายวับไปกับตา เหลือเพียงเสือโหยที่กลายร่างเป็นโบ้คลั่งรักเมื่ออยู่ต่อหน้าคนคนนี้ “ถ้าคืนนี้คุณยังดื้อใส่ผมอีก...” รินทร์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย “ผมจะถือว่าคุณเปิดทางให้ผมลงโทษ... ทั้งคืน” คินน์อ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดออกมา เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้น ‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’ ขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์เสียก่อน รินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดเวลาส่วนตัว ดวงตาดุดันตวัดมองประตูห้องพักอย่างหงุดหงิด คินน์อาศัยจังหวะนี้ผลักอกกว้างออกแล้วรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ร่างสูงเดินไปกระชากประตูเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง พร้อมจะอัดใครก็ตามที่กล้ามาขัดจังหวะวันหยุดของเขา แต่ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับทำให้รอยยิ้มหยันบนใบหน้าของมาเฟียหนุ่มแข็งค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่速之客ที่ยืนส่งยิ้มระรื่นมาให้ “เซอร์ไพรส์... หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะความสวีตของคุณกับเด็กนี่หรอกนะ รินทร์” เสียงทุ้มกวนประสาทของ ‘มาร์ค’ ดังขึ้น พร้อมกับก้าวล้ำเข้ามาในห้องพักโดยไม่ได้รับเชิญ ท่ามกลางบรรยากาศที่พลิกผันจากความหวานซึ้งกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในพริบตาเดียว! (แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและดื่มด่ำไปกับโมเมนต์ใจสั่นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)