แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันปืนจาง ๆ ยังลอยอวลอยู่ในอากาศ คราบเขม่าสีดำบนผนังปูนเปลือยคือหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นที่นี่ รินทร์ รินรดา ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนที่นอนโอ๊คร้องครวญครางอยู่กับพื้น รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกแตกละเอียดจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ แต่นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้สนใจเศษซากพวกนั้นเลย เขากำลังจดจ้องไปยังร่างโปร่งของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน "เก่งนักนะ... คิรากร" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำเจือแววหงุดหงิดระคนเอือระอา "ถ้าฉันมาฃ้ากว่านี้อีกก้าวเดียว นายคงได้กลายเป็นศพเฝ้าร้านกาแฟไปแล้วมั้ง" "ถ้าคุณไม่เผือกโผล่หัวมาซะก่อน ป่านนี้ฉันจัดการพวกมันเสร็จแล้วไปนั่งนับเงินสบายใจเฉิบไปแล้วค่ะ... เอ้ย! ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึง... ฉันเอาตัวรอดเองได้!" คินน์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานตึงขึ้นด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตัวโตกว่าที่ทำหน้าเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทั้งที่ตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายบุกเข้ามาพังร้านเขาจนเละเทะ ร่างสูงก้าวฉับ ๆ เข้าไปประชิดตัวในระยะประชิด มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนของคนปากเก่งให้เชิดขึ้นบังคับสบตา รินทร์กัดฟันกรอด ความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกตอนเห็นคนตรงหน้าตกอยู่ในอันตรายเมื่อครู่ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธขึงที่อีกฝ่ายยังทำเป็นเก่งไม่เข้าเรื่อง "ปากดีให้มันตลอดเถอะน่า" รินทร์กระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงพร่าต่ำและอันตราย "รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่..." "ไฟอะไรของคุณเล่า ปล่อยนะ!" คินน์เบี่ยงหน้าหนี พยายามผลักแผงอกกว้างออกด้วยสองมือ แต่มีหรือที่แรงแมלוน้อยจะสู้แรงหมีควายอย่างมาเฟียหนุ่มได้ รินทร์รวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ของอีกฝ่ายทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และเคมีที่ดึงดูดกันอย่างประหลาด จนกระทั่ง... "โอ๊ะ ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานซะแล้วสินะครับ..." เสียงทุ้มกังวานที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากทางประตูกระจกหน้าร้านที่พังเสียหาย รินทร์ชะงักกึก ร่างกายตึงเกร็งขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบละสายตาจากริมฝีปากอิ่มของคินน์แล้วหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน ที่ตรงนั้น... "มาร์ค" กำลังก้าวเท้าเข้ามาอย่างใจเย็น ด้านหลังมีบอดี้การ์ดสวมสูทสากลเดินตามประกบอีกสี่คน รอยยิ้มเยือกเย็นพาดอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย แต่แววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "มาร์ค..." รินทร์กัดฟันกรอด เอ่ยชื่อนั้นออกมาเหมือนบดมันให้แหลกคราบฟัน ร่างสูงก้าวบังร่างของคินน์เอาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณของการปกป้องและหวงแหน "แกกล้ามากนะที่เหยียบเข้ามาในเขตของฉัน" "ทำไมจะกล้าไม่ได้ล่ะครับ รินทร์" มาร์คยักไหล่เบา ๆ กวาดสายตามองความเสียหายรอบร้านก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของคินน์ที่ยืนอยู่ด้านหลังมาเฟียหนุ่ม นัยน์ตาคมปลาบของคู่แข่งทางธุรกิจฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ผมก็แค่เป็นห่วง... เห็นว่ามีแขกคนสำคัญมาเยือนย่านนี้ ก็เลยแวะมาทักทายตามประสาคนคุ้นเคย" "เก็บความหวังดีปลอม ๆ ของแกไปซะ แล้วไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะเป่าหัวแกตรงนี้!" รินทร์ขู่เสียงต่ำ มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปแตะที่ด้ามปืนพกข้างเอวอย่างเตรียมพร้อม แต่มาร์คกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นระดับอกเชิงยอมจำนน แต่รอยยิ้มมุมปากกลับยิ่งกวนประสาทหนักขึ้น "ใจร้อนเป็นไฟเหมือนเดิมเลยนะคุณรินทร์... แต่ก็นั่นแหละ สมแล้วที่เป็นคนตาถึง" ว่าแล้ว มาร์คก็เบนสายตาผ่านไหล่กว้างของรินทร์ไปสบตากับคินน์โดยตรง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกส่งไปให้หนุ่มน้อยหน้าหวานที่ยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่ด้านหลัง "สวัสดีครับคนสวย... ผมมาร์ค ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะ" มาร์คเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน ผิดกับสถานการณ์รอบตัวลิบลับ "ไม่คิดเลยว่าเด็กปั้นของคุณรินทร์จะทั้งสวย แสบ และ... น่าสนใจขนาดนี้ เสียดายจัง ถ้าวันนั้นคุณยอมรับข้อเสนอของผม ป่านนี้คงไม่ต้องมาทนยืนรับมือกับมาเฟียจอมเผด็จการแถวนี้หรอกครับ" คินน์ชะงักไปนิดเมื่อได้ยินประโยคราวดึงเชือกให้ตึงเปรี๊ยะนั้น ดวงตากลมโตฉายแววฉงนก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังตัวเองอยู่ รินทร์ในตอนนี้แผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "แกพูดว่าอะไรนะ... มาร์ค?" รินทร์หันขวับกลับมามองคู่ปรับ น้ำเสียงเยือกเย็นจนน่ากลัว "แกเคยติดต่อไปหาคินน์งั้นเหรอ?" "อ้าว... น้องเขาไม่ได้บอกคุณเหรอครับ?" มาร์คแกล้งทำเป็นตกใจ ยกมือขึ้นปิดปากเบา ๆ แบบเสแสร้ง "แย่จัง... สงสัยผมจะพูดมากไปหน่อย แต่ก็นะ ของดีใคร ๆ ก็อยากได้ไม่ใช่หรือไงครับ ยิ่งถ้าเป็นของที่คนอย่างคุณรินทร์หวงนักหวงหนาด้วยแล้ว มันก็น่าลองแย่งมาเป็นของตัวเองดูสักครั้งจริงไหมล่ะ" บรรยากาศในร้านดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความหึงหวงพุ่งทะยานจนครองสติไม่อยู่ มือหนาเอื้อมไปคว้าคอเสื้อของมาร์คกระชากเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียวโดยไม่รอให้ใครได้ตั้งตัว บอดี้การ์ดของมาร์คชักปืนขึ้นมาเล็งทันที แต่รินทร์หาได้เกรงกลัวไม่ ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของรินทร์ถูกยกขึ้นจ่อเข้าที่หว่างคิ้วของมาร์คพอดิบพอดี "อยากลองดีนักใช่ไหม มาร์ค" รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร "อยากได้ของฉันจนตัวสั่นเลยรึไง ถึงกล้ามาล้ำเส้นถึงถิ่น!" แต่มาร์คกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ แม้จะมีปากกระบอกปืนจ่ออยู่ตรงหน้า เขายังคงยิ้มเยาะได้อย่างน่าหมั่นไส้ สายตาพราวระยับยังคงเหลือบมองเลยผ่านร่างของรินทร์ไปสบตากับคินน์ที่ยืนอึ้งอยู่ "ใจเย็นน่าคุณรินทร์... ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" มาร์คเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะปรายตามองคินน์แล้วทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายใส่กลางวง "ว่าแต่... น้องคินน์สนใจเปลี่ยนใจมาซบอกผมไหมล่ะครับ? รับรองว่าผมตามใจเก่งกว่าไอ้มาเฟียปากร้ายนี่เยอะ..." สิ้นคำพูดนั้น... รินทร์ตวัดสายตากลับมามองคินน์ที่ยืนหน้าเสียทันที ดวงตาคมดุคู่นั้นแดงก่ำด้วยโทสะและความหึงหวงที่ระเบิดออกจนกู่ไม่กลับ มือหนาที่กำรอบตัวปืนสั่นระริกด้วยความโกรธ "ถ้านายกล้าแม้แต่จะชายตามองมัน..." รินทร์หันมาคาดโทษคินน์เสียงสั่นพร่า น้ำเสียงเจือความตัดพ้อและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด "ฉันจะล่ามโซ่นายไว้บนเตียง... และไม่ยอมให้ก้าวขาออกไปไหนอีกเลยตลอดชีวิต!" คินน์อ้าปากค้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับคำขู่สุดโต่งนั้น แต่ก่อนที่เขาจะได้เถียงอะไรกลับไป แขนแกร่งของรินทร์ก็กระชากเอวบางเข้ามาซ่อนไว้ด้านหลังลำตัวทันที พร้อมกับที่นิ้วชี้บนไกปืนของมาเฟียหนุ่มออกแรงกดลงไปอีกนิดจนเกิดเสียงคลิกเบา ๆ ที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ... "แกไม่มีวันได้แตะต้องเขา..." รินทร์หันกลับไปจ้องหน้ามาร์คด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "...เพราะต่อให้ต้องพังทุกอย่างทิ้ง ฉันก็จะฆ่าไอ้คนที่บังجอาจมองเมียฉันให้ตายคามือตรงนี้ซะก่อน!" แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดจะชื่นชอบความแซ่บพริกสิบเม็ดในตอนนี้กันนะคะ