อย่าทำตัวเป็นเจ้าของ

“คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ... ทางมาเฟียฝั่งยุโรป... ส่งคนมาดักรอคุณรินทร์ที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ!” เสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดหนุ่มที่ดังแทรกเข้ามาผ่านปลายสาย ไม่ได้ทำให้หัวใจดวงน้อยของคินน์หล่นวูบด้วยความตกใจเท่ากับภาพตรงหน้า—ร่างสูงใหญ่ของรินทร์ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องรับแขกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับฉายแววอันตรายราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ คินน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่องอขาวซีด บรรยากาศรอบตัวในห้องโถงใหญ่เวลานี้อึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความเป็นมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแผ่ซ่านกดดันจนผิวหนังรู้สึกชาหนึบ แต่คนอย่างคินน์... ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครข่มขู่เล่นๆ แน่นอน “ส่งคนมาดักรอ?” คินน์ทวนคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ปรายตามองเจ้าของคฤหาสน์ที่ยังคงตีหน้าตาย “แปลว่าทางนั้นคงร้อนใจน่าดู... หรือเพราะกลัวว่าของเล่นชิ้นโปรดจะหลุดมือไป?” “คินน์” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาจากลำคอของรินทร์ ร่างสูงขยับตัวก้าวเข้ามาประชิดด้วยความเร็วที่แทบไม่เปิดโอกาสให้ตั้งรับ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียว ออกแรงบีบกระชับพอให้รู้ตัว “หยุดทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสาที่วิ่งเข้าหาอันตรายเสียที เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และนายไม่มีสิทธิ์เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงกับเกมของมาร์ค” “ปล่อยนะ!” คินน์สะบัดแขนออกสุดแรงแต่ไร้ผล แรงของมาเฟียหนุ่มมีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้ไหว ดวงตากลมโตตวัดมองด้วยความไม่พอใจ “แล้วมันเรื่องของใครล่ะ? ในเมื่อพวกมันตามมาเพราะต้องการบีบคุณ... และตัวต้นเหตุที่ทำให้พวกมันบ้าคลั่งขนาดนี้ก็คือคุณไม่ใช่หรือไง!” “ฉันปกป้องนายต่างหาก!” รินทร์ตวาดกลับเสียงกร้าว ดวงตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน ระคนกับความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีแข็งกระด้าง “นายมันดื้อด้าน พูดไม่เคยฟัง! คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนถึงกล้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับพวกมันตามลำพังฮึ!” “ผมไม่ได้อยากให้ใครมาปกป้อง!” คินน์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างถือดี ศักดิ์ศรีค้ำคอจนไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย “จำไว้ด้วยว่าผมไม่ใช่เด็กในปกครองของคุณ และอย่าทำตัวเป็นเจ้าของผมให้มันมากนัก!” คำว่า *“อย่าทำตัวเป็นเจ้าของ”* กระแทกเข้าโสตประสาทของมาเฟียหนุ่มเข้าอย่างจัง รินทร์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลง รังสีความเย็นชาแผ่กระจายรอบกายจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกแช่แข็งในพริบตา ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งไม่ถึงดวงตา “ไม่เป็นเจ้าของงั้นเหรอ?” รินทร์ทวนคำเสียงพร่า ชิดใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ “ปากดีแบบนี้... กล้าพูดคำเดิมอีกทีไหมล่ะ ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ในตัวนาย” คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ใจจะหวั่นไหวกับแรงดึงดูดมหาศาลที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา แต่ทิฐิและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็สั่งให้ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ยอมปริปากยอมจำนน ดวงตากลมโตจ้องตอบนัยน์ตาสีเข้มอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะชนติดกับผนังห้องจนไม่มีทางถอยแล้วก็ตาม “คุณมัน... เผด็จการ” คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่รินทร์กลับทำตัวราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันเคลื่อนย้าย มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาตรึงเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน “ใช่... ฉันมันเผด็จการ” รินทร์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด “และเพราะฉันเป็นแบบนี้ นายถึงหนีฉันไม่พ้นยังไงล่ะ รินรดา” จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำและบรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังเดือดดลถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบอดี้การ์ดหลายนายก็ดังเร่งรีบใกล้เข้ามาทางห้องโถง พร้อมกับเสียงประตูบานใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง “คุณรินทร์ครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันบุกเข้ามาถึงด้านในตัวคฤหาสน์แล้วครับ!” รินทร์ผละตัวออกจากร่างบางชั่วพริบตา แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมเกรียมของมาเฟียผู้ทรงอำนาจในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าข้อมือคินน์ให้มาหลบอยู่ด้านหลังทันที ขณะที่สายตาดุจพญาเสือหันไปมองยังทางเข้าห้องโถงที่ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ในชุดสูทสากล พร้อมอาวุธครบมือที่ก้าวเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ทุกทิศทาง และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก... ก็คือ *มาร์ค* ศัตรูตัวฉกาจที่ไม่ได้มาแค่เพื่อเจรจา แต่มาเพื่อประกาศสงคราม “คิดจะมาลักพาตัวคนของฉันถึงถิ่น... นายรนหาที่ตายเองนะ มาร์ค” รินทร์เอ่ยเสียงเยือกเย็น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปลดล็อกเซฟปืนพกสีดำสนิทข้างเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมรับมือกับสถานการณ์นองเลือดตรงหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บครั้งนี้นะคะ