รอยประทับที่หน้าอก

“คุณรินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ทางโกดังฝั่งตะวันออกถูก...” เสียงรายงานที่ขาดห้วงไปพร้อมกับเสียงกระแทกประตูห้องทำงานใหญ่ดังสนั่น หอบเอาความตึงเครียดเข้ามาโรยตัวในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์ปรายตามองลูกน้องสนิทที่ยืนหน้าซีดเผือดด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าประกายในดวงตานั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นเงียบๆ มือหนาที่ถือปากกาหมึกซึมราคาแพงวางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปัง’ จนอีกฝ่ายสะดุ้ง “ใครกล้าเหยียบเข้ามาในเขตอิทธิพลของฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน เย็นเยียบเสียจนคนฟังอยากจะกลืนร่างตัวเองลงไปในพื้นห้อง “มาร์คครับ... มันส่งคนลอบวางเพลิงตอนที่เรากำลังขนย้ายสินค้าล็อตใหญ่ แถมตอนนี้...” ลูกน้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คุณคินน์ที่บังเอิญตรวจงานอยู่แถวนั้น... ติดอยู่ข้างในโกดังที่กำลังไฟลุกทรามครับ!” กึกลง! เก้าอี้หนังราคาแพงถูกผลักจนไถลไปกระแทกผนังด้านหลังอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยบัดนี้มืดมนจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความเยือกเย็นทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของเสือร้ายที่รังของมันถูกล้ำเส้น และที่สำคัญ... ‘ของหวง’ ของมันกำลังตกอยู่ในอันตราย รินทร์ไม่รอช้า เขาสบถออกมารlอดไรฟันคำหนึ่งก่อนจะสาวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานทันที โดยมีเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดวิ่งตามแทบไม่ทัน ณ โกดังฝั่งตะวันออก เปลวเพลิงสีส้มฉานกำลังโหมกระหน่ำพ่นพิษ แผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนแสบผิว ควันสีดำโขมงพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงตะโกนสั่งการและเสียงน้ำดับเพลิงดังระงม คินน์ไอโขลกออกมาเสียงดังขณะใช้มือข้างหนึ่งปิดปากและจมูกด้วยเศษผ้าที่ชุบน้ำหมาดๆ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงด้วยความแสบจากควันไฟที่หนาแน่นจนมองแทบไม่เห็นทาง ผิวเนียนชื้นไปด้วยเหงื่อปะปนกับคราบเขม่าสีดำ ขาทเรียวพยายามก้าวหนีจากกองลังสินค้าที่ล้มระเนระนาดขวางทาง แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อข้อเท้าข้างขวาเกิดพลิกจากการวิ่งหนีระเบิดเมื่อครู่ “ให้ตายสิ... ซวยชะมัด” คินน์สบถพึมพำกับตัวเองด้วยความเจ็บใจ ร่างเพรียวพิงแผ่นหลังเข้ากับเสาปูนที่ยังพอปลอดภัย ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอย่างหมดแรงเมื่อรู้สึกว่าออกซิเจนรอบตัวเริ่มเบาบางลงทุกที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังฝ่าเสียงเปลวเพลิงเข้ามาไม่ได้ทำให้คินน์ตกใจเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่พุ่งทะลุกลุ่มควันหนาทึบเข้ามาด้วยความเร็วราวกับพายุหมุน รินทร์ในชุดสูทที่ยับยู่ยี่และถอดเสื้อนอกออกโยนทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนมาถึง กวาดสายตาฝ่าความร้อนระอุจนกระทั่งมาสะดุดเข้ากับร่างโปร่งที่นั่งคุดคู้พิงเสาอยู่ หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกกลัวที่ฝังลึกอยู่ข้างในถูกกระชากขึ้นมาผิวน้ำ—กลัวว่าจะมาไม่ทัน... กลัวว่าจะสูญเสียคนปากร้ายคนนี้ไปตลอดกาล “คินน์!” เสียงทุ้มตวเรียกชื่อนั้นลั่นท่ามกลางเสียงไฟครุกรุ่น รินทร์พุ่งเข้ามาประชิดตัวร่างบางในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างปิดไม่มิด คินน์เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ฝ่ากองเพลิงเข้ามาช่วยเขา “คุณ... คุณรินทร์ เข้ามาทำไม บ้าหรือเปล่า ไฟกำลังจะลามมาทางนี้แล้วนะ!” นายเอกปากเก่งยังไม่วายส่งเสียงเอ็ดใส่ ทั้งที่เนื้อตัวมอมแมมและน้ำตาคลอเบ้าเพราะพิษควัน “หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ!” รินทร์ตวาดกลับเสียงกร้าว ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะความกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ในอก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วดึงให้ลุกขึ้น แต่ทว่า... “โอ๊ย!” คินน์นิหน้าด้วยความเจ็บ ขาข้างขวาที่พลิกทรุดฮวบทันทีที่ลงน้ำหนัก ร่างบางเซถล้มลงไปหากลุ่มไฟเบื้องหน้า แต่รินทร์ไวกว่า เขากระชากเอวบางเข้ามาปะทะอกกว้างได้อย่างเฉียดฉิว ชั่วพริบตานั้น... โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงระเบิดและเสียงเปลวเพลิงรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มให้เงียบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจ รินทร์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ซบหน้าลงกับแผงอกของเขา มือหนากระชับกอดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ความโกรธแค้นที่มาร์คมันกล้าเล่นตุกติกถูกแทนที่ด้วยความโล่งอกที่เจือปนความหวงแหนอย่างรุนแรง “เจ็บตรงไหนอีกไหม หmอ?” น้ำเสียงของรินทร์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มันไม่ได้ดุดันหรือเยือกเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่เจือไปด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมไว้ คินน์เม้มริมฝีปากแน่น เงามืดของขนตางอนทาบลงบนพวงแก้มที่เปื้อนเขม่า ความถือดีและศักดิ์ศรีที่เคยมีมลายหายไปเกือบหมดเมื่อเผชิญหน้ากับความตายเมื่อครู่ นานทีปีหนที่เขาจะได้เห็นแววตาหวาดหวั่นจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบกับดวงตาคมเข้มที่มองมาที่ตนด้วยความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง... สายตาแบบนั้น มันอบอุ่นเสียจนหัวใจดวงน้อยที่ด้านชามานานเกิดไหววูบอย่างประหลาด “ผม... เดินไม่ไหว ข้อเท้าแพลง” คินน์กระซิบเสียงแผ่วเบา ความดื้อรั้นหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความอ่อนแอที่แสดงออกมาให้คนตรงหน้าได้เห็นเป็นครั้งแรก รินทร์ไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาอีก เขาก้มตัวลงช้อนร่างโปร่งขึ้นแนบอกด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ไม่สนใจว่าเสื้อผ้าแบรนด์ดังจะเปื้อนเขม่าไฟหรือเศษซากปรักหักพังจะบาดเนื้อผิว ร่างสูงก้าวทะยานฝ่าเปลวเพลิงและกลุ่มควันหนาทึบออกมาด้านนอกได้อย่างปลอดภัย ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกของเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนรออยู่ ลานกว้างด้านนอก... แสงไฟจากรถพยาบาลและรถตำรวจสาดส่องระยิบระยับ ทีมแพทย์สนามรีบวิ่งเข้ามาประชบคินน์ทันทีที่รินทร์วางร่างบางลงบนเปลสนามอย่างทะนุถนอม แต่ปลายนิ้วแกร่งกลับยังคงเกาะกุมมือเรียวเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ใครเข้าใกล้จนเกินงาม “คุณรินทร์ครับ บาดแผลตรงหน้าอกของคุณ...” บอดี้การ์ดคนสนิทวิ่งเข้ามาจะรายงานสถานการณ์ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสภาพเจ้านาย รินทร์ก้มมองตามสายตาของลูกน้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงที่ขาดวิ่นเพราะเกี่ยวเข้ากับเหล็กแหลมตอนฝ่ากองเพลิงเผยให้เห็นผิวเนื้อแกร่งช่วงบน และที่น่าตกใจคือ... รอยแผลลากยาวผ่านผิวเนื้อบริเวณหน้าอกด้านซ้าย ใกล้กับตำแหน่งหัวใจ เลือดสีสดไหลซึมออกมาตัดกับผิวขาวเนียนจนน่ากลัว แต่เจ้าตัวกลับทำราวกับว่ามันเป็นเพียงรอยขีดข่วนแมวข่วนเท่านั้น คินน์ที่กำลังจะถูกปฐมพยาบาลเบนสายตามามองตาม ชะงักค้างไปทันทีเมื่อเห็นรอยแผลนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนขึ้นมาในอก—รอยแผลนั่น... มันเกิดขึ้นเพราะตอนที่รินทร์พุ่งเข้ามาปกป้องเขาจากเศษเหล็กที่กำลังจะถล่มลงมาต่างหาก ความรู้สึกผิด ความซาบซึ้ง และความหวั่นไหวสายหนึ่งแล่นพล่านเข้ามาในกระแสเลือด รินทร์ไม่ได้แค่ช่วยชีวิตเขา แต่ผู้ชายเย็นชาคนนี้ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อไม่ให้เขาเป็นอันตรายแม้แต่นิดเดียว รินทร์สังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตัวเล็ก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า แม้ใบหน้าจะเปื้อนควันไฟแต่แววตานั้นกลับแพรพราวระยับ เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเปลสนาม ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมไปเกลี่ยคราบเขม่าที่เปื้อนข้างแก้มเนียนออกอย่างเบามือที่สุด สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคินน์สะท้านเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “มองผมแบบนี้... เริ่มใจสั่นขึ้นมาแล้วใช่ไหมล่ะครับคนเก่ง” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทุ้มนุ่มและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายที่ทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ “ใคร... ใครใจสั่นกัน คุณบ้าหรือเปล่า เจ็บตัวขนาดนี้ยังจะมาพูดจา...” คินน์เสียงสั่น แสร้งเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่เห่อร้อนขึ้นมาถึงใบหู แต่หัวใจข้างในกลับเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... กำแพงที่เขาสร้างไว้เพื่อป้องกันตัวเองจากผู้ชายคนนี้ กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า รินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับแก้มใสอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้ใจเต้นแรง... “บอสครับ! เราจับตัวหนอนบ่อนไส้ที่ส่งข่าวให้มาร์คได้แล้ว มันซ่อนตัวอยู่ที่...” เสียงรายงานของบอดี้การ์ดที่วิ่งเข้ามาขัดจังหวะกะทันหันทำให้รินทร์ต้องชะงัก รินทร์หันขวับไปมองลูกน้องด้วยแววตาอำมหิตที่วับวามขึ้นมาอีกครั้ง รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงทันทีจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงและดุดันดังเดิมในเสี้ยววินาที “พาตัวมันมาหาฉันที่ห้องสอบสวน...” รินทร์เอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันกลับมามองคินน์ที่นอนมองเขาอยู่บนเปลสนาม “ส่วนเธอ... ห้ามดื้อ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด จนกว่าฉันจะกลับมาเคลียร์บัญชีกับคนที่มันกล้าแตะต้องของๆ ฉัน” พูดจบ รินทร์ก็หันหลังก้าวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คินน์นอนใจเต้นแรงอยู่ท่ามกลางทีมแพทย์ แต่ทว่า... สายตาของนายเอกตัวแสบกลับมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนลับตา พร้อมกับหัวใจที่เริ่มทรยศตัวเอง—เริ่มคิดถึงสัมผัสอบอุ่นและสายตาห่วงใยคู่นั้นเข้าเสียแล้ว ...แต่ทว่า ในจังหวะที่รถพยาบาลกำลังจะเคลื่อนตัวออกไป บอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งตามรินทร์ไปเมื่อครู่ กลับวิ่งหน้าตาตื่นกลับมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ สีหน้าของเขาย่ำแย่เสียยิ่งกว่าตอนโกดังไฟไหม้เสียอีก “คุณคินน์ครับ! แย่แล้วครับ... ทางมาเฟียฝั่งยุโรป... ส่งคนมาดักรอคุณรินทร์ที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ!” (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "แบล็กเวลเวต" เสมอมานะคะ!