หวงก้างตัวพ่อ

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงแจ่มชัดในห้องวีไอพีสุดหรูของผับดังกลางกรุง ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้รื่นรมย์อย่างที่ควรจะเป็น เมื่อสายตาสองคู่กำลังประจันหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มาร์คยกแก้วทรงสูงขึ้นจิบด้วยรอยยิ้มมุมปาก ท่าทางกวนประสาทที่จงใจส่งมาให้คนตรงข้ามนั้นชวนให้ต่อยคว่ำเสียจริง “ไม่คิดเลยนะคะว่าคนระดับคุณรินทร์ จะปล่อยให้เด็กเสิร์ฟในความดูแล มานั่งดื่มเป็นเพื่อนแขกวีไอพีคนอื่นได้ง่ายๆ แบบนี้” เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันของมาร์คดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่ถูกสร้างขึ้นจากแรงกดดันมหาศาล คินน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่พอใจ ร่างโปร่งขยับตัวเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์คนปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่เรียวปากอิ่มจะได้ขยับเอื้อnเอ่นถ้อยคำใด มือหนาของใครบางคนก็เอื้อมมากุมรอบต้นแขนของเขาไว้เสียก่อน แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเนื้อผ้าสูทราคาแพงยับย่น สะท้อนอารมณ์คุกรุ่นที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มที่ รินทร์ รินรดา ไม่ได้เอ่ยปากตอบคำถามของคู่ปรับทางธุรกิจทันที นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองมาร์คด้วยความเยียบเย็น ดึงดัน และทรงพลังจนน่าขนลุก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มจะทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดกับคินน์บนโซฟาตัวเดียวกันอย่างไร้มารยาท กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงโชยเข้าจมูกของคนตัวเล็กจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ “เด็กเสิร์ฟเหรอคะ...” รินทร์ทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างน่ากลัว นัยน์ตาคมกวาดมองใบหน้าหวานของคนข้างกายที่กำลังหันมามองเขาด้วยความตกใจ “น่าเสียดายนะคะที่คุณมาร์คตาถึงเสียเปล่า แต่กลับมองไม่ออกว่า... ของใคร เขาก็จองไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าร้านแล้ว” คำพูดที่ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างโต้งๆ ทำเอาคินน์ถึงกับเบิกตากว้าง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย... แต่เป็นเพราะความหมั่นไส้ในความเผด็จการของเจ้าพ่อมาเฟียปากร้ายคนนี้ต่างหาก! “นี่คุณรินทร์ พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครของ...” คินน์หันไปกระซิบเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับพยายามบิดแขนตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมปล่อย แรงบีบที่เอวบางกลับกระชับแน่นขึ้น รินทร์ดึงร่างของคินน์เข้าไปแนบชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับอกแกร่ง ราวกับจะประกาศให้ไอ้คนตรงหน้าเห็นชัดๆ ว่าคนๆ นี้มีเจ้าของแล้ว และห้ามใครหน้าไหนแตะต้องเด็ดขาด มาร์คหัวเราะในลำคอ สีหน้าไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทีคุกคามนั้น กลับยิ่งทวีความท้าทายในแววตา “หวงก้างเสียจริงนะคะ แค่ชวนน้องเขามาดื่มแก้เบื่อแก้เครียดเอง ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวผมขนาดนั้นด้วยล่ะครับ หรือว่ากลัวว่าเด็กมันจะรู้ความจริงว่ามาเฟียใหญ่อย่างคุณ... มันใจร้ายแค่ไหน” บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที รินทร์แค่นAยิ้มหยันที่มุมปาก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนคินน์ยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่โอบเอวบางอยู่เลื่อนขึ้นมาไล้กรอบหน้าเรียวอย่างถือวิสาสะ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะอ้าเถียงเขาอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสคุกคามนั้นกลับแฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้คนถูกกระทำต้องหน้าร้อนผ่าว “ปากเก่งแบบนี้... ไว้ไปเถียงผมบนเตียงดีกว่านะคะคนดี” รินทร์กระซิบชิดริมหูของคินน์ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่จงใจให้คนอื่นได้ยินด้วย ก่อนจะหันไปสบตากับมาร์คตรงๆ นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ถูกปิดบังไว้ไม่มิด “ส่วนเรื่องของผมกับคินน์... คุณไม่ต้องเผือกให้มันมากความหรอกค่ะ มาร์ค เก็บเวลาอันมีค่าของคุณไปดูแลธุรกิจใกล้เจ๊งของตัวเองจะดีกว่านะ ก่อนที่มันจะพังคามือผมจริงๆ” คำขู่ที่ทรงพลังและเด็ดขาดทำเอาหน้าของมาร์คตึงขึ้นมาทันที ทว่าก่อนที่สงครามประสาทระหว่างสองมาเฟียจะบานปลายไปมากกว่านี้ คินน์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างโปร่งสะบัดตัวออกจากพันธะอ้อมแขนแกร่งอย่างแรง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนโซฟา “นี่พวกคุณสองคนจะทะเลาะกันอีกนานไหมคะ! ฉันไม่ใช่ข้าวของนะเว้ย จะมาแย่งกันเป็นเจ้าของอยู่ได้!” คินน์โวยวายเสียงดังลั่นห้องด้วยความเหลืออด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนกันมั่วไปหมด “แล้วก็คุณรินทร์... เลิกทำตัวเป็นหมาหวงก้างสักที ฉันไม่ได้อนุญาตให้มาแตเนื้อต้องตัวฉันนะ!” รินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเด็กดื้อที่ยืนเท้าสะเอวต่อว่าเขาฉอดๆ ด้วยแววตาที่ฉายแววเอ็นดูกลบเกลื่อนความหึงหวงเมื่อครู่ เสือร้ายที่เคยดุจนน่ากลัวเมื่อกี้ กลับเปลี่ยนโหมดมาเป็นหมาโบ้คลั่งรักที่มองนายเอกของตัวเองตาเป็นประกายทันทีเมื่ออีกฝ่ายหันมาสนใจ แม้ปากจะบอกว่าดุ แต่แววตาคู่นั้นกลับฟ้องชัดเจนว่าต่อให้คินน์จะด่าเขาอีกกี่คำ เขาก็พร้อมจะยอมก้มหัวให้หมดทุกอย่าง “ก็คนมันหวงนี่คะ...” รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคินน์ในระยะประชิดจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนพนักโซฟา “ใครใช้ให้หนูยิ้มให้คนอื่นนอกจากผมเล่า หืม?” “ผมไม่ได้ยิ้ม! ผมแค่...” เพล้ง! เสียงแก้วกระจกแตกกระจายดังสนั่นมาจากทางประตูทางเข้าห้องวีไอพี ขัดจังหวะการโต้เถียงที่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองยังต้นเสียงทันที รินทร์ดึงคินน์มาหลบไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณความเป็นมาเฟีย นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาในความมลัว แสงไฟสลัวจากภายในห้องตกกระทบลงบนใบหน้าของแขกไม่速เชิญที่เพิ่งมาใหม่ รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย ส่วนคินน์ที่แอบมองลอดไหล่กว้างออกไปถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า... คือคนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและไม่มีทางกลับมาเหยียบที่นี่ได้ในเวลานี้! แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดจะชื่นชอบความแซ่บพริกสิบเม็ดในตอนนี้กันนะคะ