จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้ายังกล้าเอ่ยชื่อมันออกมาอีกครั้งเดียว ฉันจะทำให้คุณไม่มีแม้แต่ปากไว้สำหรับพูดพร่ำเพ้อถึงใครหน้าไหนได้อีกเลย... คินน์” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของรินทร์ รินรดา เต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวกว้างขวาง ร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองร่างบางที่ถูกต้อนจนแผ่นหลังแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ โดยมีวงแขนแกร่งกักขังอิสรภาพไว้ทุกทิศทาง คิรากร หรือ ‘คินน์’ เม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติจนแทบทะลุออกมานอกโครงกระดูก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพยศและท้าทาย ปลายคเชนทร์เชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงออกถึงศักดิ์ศรีที่ต่อให้จนตรอกแค่ไหนก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้มาเฟียร้ายอย่างเด็ดขาด “คุณรินทร์มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” คินน์เค้นเสียงลอดไรฟันกลับไปบ้าง ความโกรธผสมผสานกับความอึดอัดทำให้ร่างโปร่งพยายามดันแผงอกกว้างออกห่าง “มาร์คเขาจะมาหาผม จะคุยธุระกับผม มันก็เรื่องของผม คุณเป็นอะไรนักหนา ถึงต้องคอยตามราวี ตามขัดขวางทุกเรื่อง... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรินทร์หมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดอย่างไร้รอยต่อ ปิดกั้นทุกช่องทางหนีด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นบังคับรับสัมผัส ส่วนมืออีกข้างรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดสนิท จังหวะนั้นเอง อารมณ์ที่สะสมมานานนับสัปดาห์ระเบิดออกราวกับภูเขาไฟใต้ทะเล รินทร์ไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรง แต่วินาทีที่กลิ่นอายความดื้อรั้นลอยแตะจมูก ประกอบกับความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบคลั่งเมื่อได้ยินชื่อของ ‘มาร์ค’ ศัตรูตัวฉกาจหลุดออกมาจากริมฝีปากนุ่มคู่นี้ มันก็ทำให้สติสัมปชัญญะที่เคยควบคุมไว้อย่างดีพังทลายลงในพริบตา ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานีในคราแรก เป็นสัมผัสที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องสิทธิ์ ทว่าในขณะเดียวกัน ความนุ่มนวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งก็เริ่มซึมซับเข้ามา คินน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงฮัดฮึดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กที่เคยระดมทุบอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตราคาแพงของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบกาย มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งแข่งกัน รินทร์ผ่อนปรนแรงกดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยจากร่างในอ้อมแขน ริมฝีปากที่เคยดุดันเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและลึกล้ำขึ้นทีละน้อย ราวกับต้องการตักตวงความหวานที่เขาเฝ้าปฏิเสธมาตลอด ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปสำรวจความหอมหวานภายในอย่างถือวิสาสะ คินน์พยายามจะเบือนหน้าหนีเพื่อทวงคืนอากาศหายใจ แต่มีหรือที่เสือร้ายตัวนี้จะยอมปล่อยเหยื่อหลุดมือ มือใหญ่ประคองท้ายทอยบางไว้มั่น บังคับให้องศารับจุมพิตลึกซึ้งยิ่งขึ้น สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สร้างความปั่นป่วนในท้องน้อยจนคินน์ต้องเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้อีกฝ่ายได้ตักตวงความหวานล้ำได้อย่างเต็มที่ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงเสน่หาที่ร้อนแรง รินทร์รู้สึกราวกับว่าตัวตนของเขาถูกหลอมรวมเข้ากับเด็กหนุ่มตรงหน้า รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโมโห กลับกลายเป็นความโหยหาและคลั่งไคล้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เนิ่นนานกว่าที่รินทร์จะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้คินน์ได้กอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างหอบสะท้าน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำและเต็มไปด้วยความสับสนระคนขัดเขิน ร่างบางหอบหายใจตัวโยน แผ่นอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะความเร็วของหัวใจ “จำไว้... ว่าคุณเป็นของใคร คินน์” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก อารมณ์ดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มถูกแทนที่ด้วยประกายความคลั่งไคล้ที่ไม่อาจซ่อนเร้น “อย่าไปทำหน้าแบบนี้ให้ไอ้มาร์คมันเห็นอีก ไม่อย่างนั้น... ผมไม่ได้แค่จูบคุณแน่” คินน์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วกระแสเลือด ทั้งโกรธ ทั้งอาย และที่สำคัญ... หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นแรงจนน่าโมโหให้กับสัมผัสเมื่อครู่เสียด้วยสิ “คนบ้า...” คินน์พึมพำลอดไรฟัน เบือนหน้าหนีซ่อนความเขินอายที่ฉายชัดบนพวงแก้มแดงระเรื่อ “ใครเป็นของคุณกัน ทุเรศที่สุด!” รินทร์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความหงุดหงิดขุ่นมัวก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เมื่อเห็นแมวพยศแปลงร่างเป็นแมวขี้อาย นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่นานๆ ครั้งจะปรากฏ ทำให้คินน์ต้องช้อนตาขึ้นมองอย่างไม่เชื่อสายตา แต่ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเงียบงันที่เต็มไปด้วยเคมีอันตรายกลับต้องสะดุดลง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รอให้อصحابห้องอนุญาต “คุณรินทร์ครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอ่อ ขอโทษครับ ผมเข้ามาจังหวะนรกไปหรือเปล่าเนี่ย?” เสียงทุ้มของลูกน้องคนสนิทชะงักกึกทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาเห็นภาพเบื้องหน้า—ภาพที่เจ้านายหนุ่มผู้แสนเยือกเย็นและหวงเนื้อหวงตัว กำลังยืนโอบกอดร่างบางของคิรากรไว้อย่างแนบชิด ในระยะที่ห่างกันไม่ถึงคืบ และริมฝีปากของทั้งคู่ก็ยังคงมีร่องรอยความชื้นแฉะจากการจุมพิตที่เพิ่งจบลงไปหมาดๆ รินทร์ตวัดสายตาดุดันไปยังลูกน้องตัวดีทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงติดลบ ส่วนคินน์ก็หน้าถอดสี รีบผลักอกแกร่งออกแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าวทันที “มีเรื่องอะไร รีบพูดมา!” รินทร์คำรามต่ำด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ ลูกน้องคนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงเครียด “สายรายงานมาว่า... ตอนนี้คุณมาร์คกำลังนำกำลังคนบุกเข้ามาถึงล็อบบี้บริษัทแล้วครับ และเป้าหมายของมัน... คือการมารับตัวคุณคินน์ครับ!” แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดจะชื่นชอบความแซ่บพริกสิบเม็ดในตอนนี้กันนะคะ