เส้นกั้นที่เลือนหาย

"ถ้าคิดจะยั่วให้ฉันตบะแตก ก็บอกตรงๆ ไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นมองมา... เพราะฉันไม่รับประกันว่าคืนนี้คุณจะได้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของรินทร์ รินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก รินทร์โน้มตัวลงมาทาบทับร่างโปร่งของคินน์ที่พิงแผ่นหลังติดกับโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ สองแขนแกร่งกักขังคนตัวเล็กไว้ในอาณาเขตของเขา คินน์ คิรากร ไม่ได้ขยับหนี แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาสบตาสีเข้มที่กำลังสั่นไหวด้วยความปรารถนาอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากอิ่มยกยิ้มร้ายอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเป็นประจำ "ตบะแตกแล้วยังไงครับ คุณรินทร์?" คินน์ท้าทาย แกล้งเอื้อมมือไปแตะปกเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายอย่างถือดี "คุณจะทำอะไรผม? กักขัง? ลงโทษ? หรือจะใช้ 'อำนาจ' ของมาเฟียกดผมไว้ใต้ร่าง... เหมือนที่ผ่านมา?" รินทร์ขบกรามแน่น สัมผัสจากปลายนิ้วของคินน์ที่ลากผ่านแผงอกเขามันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง จากเดิมที่เคยเป็นเพียงความหงุดหงิดที่ต้องคอยจัดการเด็กดื้อ กลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่กัดกินใจจนเขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะลงแดง ทุกครั้งที่อยู่ใกล้... ทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมสะอาดๆ ประจำตัวคินน์ เขารู้สึกเหมือนเส้นกั้นระหว่างความเย็นชากับความต้องการที่แท้จริงกำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ "คินน์" รินทร์เรียกชื่อเขา เสียงนั้นไม่ได้ดุดันเหมือนทุกที แต่มันกลับพร่าเลือนและสั่นไหว "อย่าท้าทายในสิ่งที่คุณเองก็รู้ว่าถ้ามันเกิดขึ้น... คุณจะถอยกลับไม่ได้" "ผมถอยกลับมานานแล้วครับ ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่" คินน์ตอบ สายตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนแสงลงอย่างไม่ตั้งใจ ความใกล้ชิดในระยะประชิดทำให้เขาเห็นแววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าวนั้น... มันคือความเหงา และความกระหายที่ต้องการใครสักคน ทั้งคู่หยุดนิ่ง ท่ามกลางบรรยากาศที่แปรเปลี่ยนจากความขัดแย้งเป็นความโหยหาอย่างน่าประหลาด เสียงเครื่องปรับอากาศดูเงียบสนิทลงเมื่อเทียบกับเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน รินทร์เลื่อนมือไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากคินน์อย่างเบามือ สัมผัสที่นุ่มนวลผิดวิสัยมาเฟียหนุ่มทำเอาคนถูกกระทำชะงักงัน นี่ไม่ใช่รินทร์ที่เขารู้จัก... นี่ไม่ใช่รินทร์คนที่ปากร้ายและจ้องจะเอาชนะเขาเสมอ "ทำไม... ทำไมถึงมองผมแบบนั้น" คินน์ถามกระซิบ มือที่จับปกเสื้ออีกฝ่ายกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รินทร์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน "เพราะฉันเริ่มเกลียดการมองคุณเป็นแค่ 'ของเล่น' แล้วน่ะสิ" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทว่าหนักอึ้งดั่งค้อนทุบลงกลางใจคินน์ ทำให้โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความขุ่นเคืองที่เคยมีต่อรินทร์ดูเหมือนจะเลือนหายไป เหลือเพียงเคมีบางอย่างที่กำลังปะทุเดือดจนยากจะควบคุม ทว่าในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังจะเชื่อมต่อกัน เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณรินทร์ แต่ดูเหมือนว่า 'ของรัก' ของคุณ กำลังจะถูกใครบางคนแย่งไปจากเงื้อมมือซะแล้ว" เสียงของมาร์คที่แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศแสนหวานจนพังทลาย รินทร์ผละตัวออกทันทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นดุดันดังเดิม เขาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายในมือของมาร์คที่ถูกโยนลงบนโต๊ะ หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ บนรูปใบนั้น คือคินน์ที่กำลังถูกล้อมรอบด้วยคนของมาร์คในที่ลับตาคน และที่น่าตกใจไปกว่านั้น คือคินน์ในรูปภาพ... กำลังมีท่าทีที่ยอมจำนนอย่างน่าสงสัย รินทร์หันกลับมามองคินน์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "คินน์... นี่มันหมายความว่ายังไง?" แบล็กเวลเวตหวังว่ารี้ดทุกคนจะลุ้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะกับความสัมพันธ์ที่กำลังก้ำกึ่งนี้ในตอนนี้นะคะ