มิติลับก้นครัว

"ถ้าพวกมึงยังกล้าเอาข้าวสารก้นถังของกูไปถวายหัววัดเพื่อเอาหน้าอีกแม้แต่เม็ดเดียว กูจะเอาทัพพีเหล็กนี่เคาะกะบาลเรียงตัวให้สมองไหลออกทางหูเลยคอยดู!" เสียงตวาดกร้าวของพิกุลดังลั่นเรือนครัวเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอายความอดทนที่ถูกเหยียบย่ำมานานนับปีระเบิดออกราวกับเตาถ่านที่สุมด้วยฟืนแห้งจนไฟลุกพร่างพรู ร่างระหงในผ้าซิ่นเก่าคร่ำยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาไฟ มือเรียวที่เคยนุ่มนวลบัดนี้กำด้ามทัพพีเหล็กแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน เบื้องหน้าของนางคือไอ้เจิด ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่กำลังกวาดต้อนกระสอบข้าวสารและไหปลาร้าหมักของนางขึ้นบ่าด้วยรอยยิ้มเยาะยวนกวนประสาท "โอ๊ะๆ อีพิกุล ปากคอเราะร้ายนักนะมึง! ของแค่นี้คุณแม่ท่านจะเอาไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พ่อมึงที่ตายไปเป็นผีไร้ญาติขาดมิตร แท้จริงมึงควรจะกราบขอบพระคุณพวกกูด้วยซ้ำที่ช่วยทำบุญให้ผีหัวขนในหลุมโน่น!" ไอ้เจิดหัวเราะร่อ ลอยหน้าลอยตา ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้ก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เรือนไม้ทั้งหลังก็พลันสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นวาบเข้ามาในกระแสเลือดของพิกุล *ติ๊ง!* เสียงประหลาดคล้ายหยดน้ำกระทบผิวน้ำใสสะอาดดังขึ้นในโสตประสาทของหญิงสาว ทันใดนั้นโลกทั้งใบก็คล้ายหยุดหมุน ภาพไอ้เจิดที่กำลังย่าieยสามขุมหายวับไปกับตา รอบกายของพิกุลถูกแทนที่ด้วยม่านหมอกสีมุกหนาทึบ ทว่ากลิ่นอายที่ลอยอบอวลอยู่ ณ ที่แห่งนี้กลับมิใช่กลิ่นอับชื้นของเรือนไม้ หากแต่เป็นกลิ่นหอมหวลรัญจวนใจของสมุนไพรนานาพรรณ เครื่องเทศนานาชาติ และกลิ่นไอน้ำซุปเคี่ยวเค็มหวานที่คุ้นเคยราวกับวิญญาณฝังรากลึก "ที่นี่... ที่ไหนกัน?" พิกุลพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เบื้องหน้าของนางคือห้องครัวขนาดมหึมาที่สร้างด้วยศิลาแลงและไม้ตะเคียนทองขัดมันวาววับ เคาน์เตอร์ปรุงอาหารยาวเหยียดทอดยาวสุดสายตา บนผนังมีชั้นวางขวดโหลแก้วบรรจุสมุนไพรหายากที่เรืองแสงเรื่อๆ และที่กลางห้องมีสมุดหนังโบราณเล่มหนาปกสีทองคร่ำคร่าลอยอยู่กลางอากาศ เหนือแท่นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ยายใช้มือที่สั่นเทารíเอื้อมไปสัมผัสหน้าปกสมุดเล่มนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดน แสงสว่างวาบก็พุ่งเข้าสู่ห้วงความคิดของนางราวกับกระแสธารความรู้ที่ไหลทะลัก ตำรับอาหารนับร้อยนับพันที่สูญหายไปตามกาลเวลา—ตั้งแต่แกงรัญจวนโบราณ ขนมครกชาววังสูตรลับ ไปจนถึงตำรับยาอายุวัฒนะที่บันทึกโดยแม่ครัวเอกแห่งราชสำนัก—ทั้งหมดถูกถ่ายทอดเข้ามาในสมองของนางอย่างแม่นยำราวกับจารึกไว้ด้วยเหล็กไน "นี่มัน... มิติลับก้นครัว..." พิกุลสูดลมหายใจเข้าปอดลึก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนสะใจ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "สวรรค์ตาบอดหรืออย่างไร ถึงได้ประทานขุมทรัพย์นี้มาให้คนอย่างกู... หึ ในเมื่อพวกมันอยากสูบเลือดสูบเนื้อกูนัก งั้นก็เตรียมตัวรับรสชาติความแค้นที่ปรุงด้วยมือของกูให้ดีเถอะ!" เพียงแค่คิดจิตก็สั่งการ สติของพิกุลก็ถูกดึงกลับมาสู่เรือนครัวโลกมนุษย์ทันที เวลาในโลกภายนอกผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น ไอ้เจิดยังคงยืนยิ้มระรื่นอยู่ตรงธรณีประตูพร้อมกระสอบข้าวสารบนบ่า "มองหน้ากูแบบนี้ อยากกินตีนกูแทนข้าวหรือไงวะอีพิกุล?" ไอ้เจิดยักคิ้วกวนประสาท พิกุลไม่ได้เอ่ยคำด่าทอใดๆ กลับคืน นางเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ร่างบางก้าวเข้ามาประชิดตัวไอ้เจิดอย่างรวดเร็วชนิดที่มันไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่มือเรียวจะสะบัดออกไปอย่างแม่นยำ ฝ่ามืออรหันต์ฟาดเข้าที่แก้มหนาของไอ้เจิดเสียงดังสนั่นหู *เพี๊ยะ!* จนหน้าหัน น้ำลายกระเซ็นปนกับรอยแดงเป็นปื้น "ของในบ้านกู แม้แต่เม็ดเดียวมึงก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" พิกุลกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ แววตาดุดันทรงพลังจนไอ้เจิดถึงกับผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะเดียวกัน ที่รั้วหน้าบ้าน พันตรีไกรภพ นายหนุ่มรูปงามร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารรีดเรียบ กำลังก้าวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจากการตรวจราชการ แต่แล้วจมูกโด่งเป็นสันก็พลันกระตุกเข้ากับกลิ่นหอมอันลึกล้ำที่โชยมาจากเรือนครัวของภรรยา—กลิ่นอายของเครื่องเทศโบราณที่มิได้มีเพียงความหอมหวาน หากแต่แฝงไว้ด้วยพลังบางอย่างที่ทำให้อาณัติศึกในใจของนายทหารหนุ่มผู้เคร่งขรึมถึงกับสั่นคลอน และหัวใจเริ่มเต้นรัวด้วยความหิวโหย... ไม่ใช่เพียงแค่ความหิวอาหาร แต่เป็นความโหยหาภรรยาตัวน้อยที่ซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยยิ้มอย่างแนบเนียน ไกรภพหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูเรือน สายตาคมกริบมองภาพภรรยากำลังยืนถือทัพพีด้วยท่าทางองอาจขัดกับลุคสตรีอ่อนหวานทั่วไป รอยยิ้มอบอุ่นระคนเอ็นดูผุดขึ้นที่มุมปากของนายทหารผู้ขึ้นชื่อว่าดุที่สุดในค่าย ทว่า ทันใดนั้น เสียงร้องโวยวายของคุณนายทองม้วนผู้เป็นป้าสะใภ้ก็ดังแว่วมาจากปากซอย พร้อมกับเสียงฝีเท้าของชาวบ้านนับสิบคนที่กำลังแห่กันมามุงดูความวุ่นวายที่หน้าเรือน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากรสแค้นและกลิ่นหอมกรุ่นนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!