ถูกถีบส่งเรือนหอ

"จดทะเบียนสมรสเรียบร้อย เอกสารสิทธิ์เรือนไทยริมคลองก็โอนเป็นของฉันกับลูกเจิดแล้ว... พิกุลเอ๋ย หมดตัวแล้วก็ไสหัวไปซะ อย่าได้เหยียบมาให้เสนียดบ้านหลังนี้อีก!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของคุณนายทองม้วนดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของกระดาษสัญญาเก่าคร่ำคร่า สตรีร่างท้วมสวมเสื้อลูกไม้สีหม่นกอดอกเชิดหน้าชูตาอย่างผู้ชนะ บนโต๊ะไม้สักทองตัวเก่าคือเอกสารกองโตที่เพิ่งถูกกดทับด้วยหมึกพิมพ์นิ้วมือของหญิงสาวผู้ตกเป็นเหยื่อ พิกุลเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือร่ำไห้ออกมาแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดไทยสำรับเก่าซีดจางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เนื้อตัวจะผอมบางจากการถูกโขกสับและอดมื้อกินมื้อมาหลายปี แต่ทว่าแผ่นหลังนั้นกลับเหยียดตรง สง่างาม และเปี่ยมด้วยแรงอาฆาตที่ถูกกดทับไว้ภายใต้รอยยิ้มเย็นเยียบ "หมดตัวหรือคะป้าสะใภ้..." น้ำเสียงหวานใสแต่กลับเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุกซู่หลุดออกมาจากเรียวปากอิ่มสวย "ตระกูลพิทักษ์กิจรุ่งเรืองที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ มีทั้งสวนผลไม้ ที่ดินนับร้อยไร่ และเรือนไทยเรือนหอหลังคานั้น... ถูกพวกท่านผลาญจนเกลี้ยงบัญชีภายในสามปี แล้วยังเอาชื่อฉันไปค้ำประกันหนี้พนันบ่อนเถื่อนจนต้องแต่งงานล้างหนี้... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าหมดตัวหรอกค่ะ เขาเรียกว่า 'ปล้นเลือดเนื้อคนในไส้' ต่างหากเล่า!" "อีพิกุล! นังเด็กเนรคุณ กล้าดียังไงมาปากดีใส่แม่ฉัน!" ไอ้เจิด ลูกพี่ลูกน้องหน้าเลือดพ่วงตำแหน่งอันธพาลประจำตำบลปรี่เข้ามาเงื้อมือหวังจะตบสั่งสอน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกนางเอกจี้ใจดำ ทว่า พิกุลกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ขึ้นวับ นางคว้าขันน้ำอุ่นบนโต๊ะสาดใส่หน้าไอ้เจิดเต็มแรงพร้อมกับก้าวเท้าเตะตัดขาจนร่างหนาๆ ของมันล้มฟุ้งไม่เป็นท่า กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรไพลสดและขมิ้นที่ติดอยู่ตามปลายนิ้วมือของนางโชยปะทะจมูก ทว่ามันไม่ใช่กลิ่นหอมธรรมดา แต่มันคือกลิ่นอายจาก 'มิติลับ' ในห้วงจิตสำนึกที่นางเพิ่งครอบครองเมื่อคืนก่อน—มิติดินแดนเกษตรกรรมและตำรับโอสถโบราณที่พร้อมจะพลิกชีวิตคนจนให้กลายเป็นมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน! "จำใส่กะลาหัวไว้ด้วยนะคะไอ้เจิด ว่าคนอย่างพิกุลคนนี้ ต่อให้เหลือแต่ตัว ก็ไม่มีวันก้มหัวให้ปลิงดูดเลือดอย่างพวกแกไปจนวันตายหรอก!" คุณนายทองม้วนกรีดร้องโวยวายด้วยความตกใจ รีบเข้าไปประคองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่นอนโอดครวญอยู่กับพื้นเรือน "ว้าย! นังตัวดี แกกล้าทำร้ายพี่ชายเหรอ! คนรับใช้! ลากคอมันออกไป! เอาข้าวของของมันโยนลงคลองไปให้หมด เรือนไทยหลังนั้นตอนนี้เป็นของไอ้เจิดแล้ว ส่วนแก... ก็เตรียมตัวไปเป็นเมียไอ้ทหารหน้าโง่ที่เขาว่ากันว่าโหดเหี้ยมเลือดเย็นที่ค่ายทหารชายแดนโน่นเถอะ ไปให้พ้น!" ร่างบางถูกผลักไสไล่ส่งอย่างไร้ความปรานี หีบไม้ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ และตำราอาหารโบราณของมารดาถูกโยนโครมลงไปกองกับพื้นดินโคลนหน้าบ้าน ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยถากถางของบ่าวไพร่ในบ้านที่แปรพักตร์ พิกุลก้มลงหยิบหีบไม้ขึ้นมาปัดฝุ่นอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้มีชัย *อยากให้ฉันไปเป็นทาสเมียทหารขัดดอกนักใช่ไหมคะ... ดีล่ะ! คอยดูเถอะว่า 'เรือนหอ' ที่พวกแกถีบส่งฉันมาเนี่ย ฉันจะทำให้มันกลายเป็นวิมานทองคำที่พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบ!* รถบรรทุกทหารคันเก่าพ่นควันดำโขมงจอดเทียบท่าเรือ พลทหารนายหนึ่งก้าวลงมารายงานเสียงแข็งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม "คุณพิกุลใช่ไหมครับ... ท่านพันตรีไกรภพสั่งให้มารับตัวไปที่เรือนพักริมคลองชายป่า เดินทางเถอะครับ ท่านรอนานแล้ว" พิกุลก้าวขึ้นรถบรรทุกโดยไม่หันกลับไปมองเรือนไทยหลังเดิมอีกเลย ลมแม่น้ำพัดปะทะใบหน้าพาให้เส้นผมคลอเคลียข้างแก้ม มิติลับในอกเสื้อสั่นระริกส่งไออุ่นประหลาด ราวกับจะบอกนางว่า การเดินทางบทใหม่ที่แสนเร้าใจและร่ำรวยกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว รถแล่นลัดเลาะผ่านป่ารกทึบจนกระทั่งมาถึงเรือนไม้สักเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวริมสายน้ำ เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารเต็มยศยืนหันหลังให้อยู่ตรงระเบียง ไหล่กว้างและท่าทางนิ่งขรึมแผ่รังสีน่าเกรงขามสมคำร่ำลือว่าเขาคือ "นายทหารหน้าหยกผู้เย็นชาและไร้หัวใจ" แห่งกองพันทหารราบ "มาถึงแล้วสินะ..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง พลandตรีไกรภพค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์กวาดสายตามองภรรยาจำเป็นที่ถูกบังคับให้แต่งงานด้วยเพื่อล้างหนี้ ทว่า... ทันทีที่สายตาของนายหนุ่มปะทะเข้ากับดวงหน้าหวานคมที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและประกายตาท้าทาย หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างแรง กลิ่นหอมแปลกประหลาดบางอย่างลอยอบอวลมาจากตัวนาง—กลิ่นหอมเย็นของเครื่องเทศและสมุนไพรป่าที่ปลุกเร้าความหิวโหยในสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มอย่างน่าประหลาด... และก่อนที่ไกรภพจะได้เอ่ยคำพูดเยชาใดๆ ออกมาเพื่อตอกย้ำสถานะ "ภรรยาขัดดอก" พิกุลกลับเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ แล้วแย้มรอยยิ้มยั่วเย้าที่ทำเอาทหารผู้เคร่งขรึมถึงกับลมหายใจสะดุด "สวัสดีค่ะสามี... ถ้ามองสำรวจพอแล้ว ช่วยหลบทางให้เมียเข้าครัวไปทำมื้อค่ำหน่อยนะคะ รับรองว่าฝีมือคนถูกถีบส่งคนนี้ จะทำให้ท่านทหารหน้าหยกอย่างคุณ... ยอมสยบแทบเท้าจนลืมทางกลับค่ายเลยล่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากรสแค้นและกลิ่นหอมกรุ่นนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!