"วางมันลงซะ อลิน... สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่ มันไม่ใช่แค่กระดาษเก่าๆ แต่มันคือน้ำมันที่พร้อมจะเผาผลาญชีวิตของทุกคนที่เกี่ยวข้องให้มอดไหม้"
เสียงของรณภพแหบพร่าและหนักแน่น เขายืนอยู่ตรงปากทางเข้าถ้ำลึกที่มืดมิด กลิ่นอับชื้นของดินและคราบสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในอากาศ แสงจากไฟฉายคาดหัวของเขาแกว่งไกวไปมา กระทบเข้ากับผนังหินที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวเหมือนน้ำตาของธรรมชาติ
อลินไม่ได้ฟังคำเตือนนั้น มือของเธอสั่นเทาขณะคลี่แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่เพิ่งขุดพบขึ้นจากใต้กองเศษเหล็กพุพัง แสงไฟจากไฟฉายในมือเธอส่องกระทบตัวเลขบัญชีที่ถูกขีดฆ่าและลายเซ็นที่คุ้นตา มันไม่ใช่ตัวเลขกำไรขาดทุนธรรมดา แต่มันคือเส้นทางการเงินที่โยงใยไปยังมูลนิธิที่พ่อของเธอเคยดูแล... และชื่อผู้รับผลประโยชน์ปลายทาง กลับเป็นชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น
"รณภพ..." อลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความจริงที่ตบหน้าเธอฉาดใหญ่ "นี่คือเหตุผลที่พ่อหายไปใช่ไหม? การหักหลังนี้... มันเริ่มตั้งแต่วันที่ฉันยังไม่รู้ประสาด้วยซ้ำ"
รณภพก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมา เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ห่างเพียงไม่กี่คืบ แววตาของทนายหนุ่มที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้พยายามแย่งแฟ้มนั้นไป แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม
"คนเรามักตามหาสมบัติในที่ที่ลึกที่สุดเสมอ แต่มันน่าตลกไหมล่ะครับ ที่ในที่สุดเรากลับพบว่า 'สมบัติ' ที่เราตามหามาตลอดชีวิต คือความอัปลักษณ์ของมนุษย์ที่เราไม่อยากยอมรับ" รณภพพูดพลางหันไปมองเงามืดที่อยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ "คุณกำลังถือหลักฐานที่จะล้มอาณาจักรธุรกิจของตระกูลใหญ่ได้ทั้งตระกูล แต่มันไม่ได้มีแค่พวกเขาเท่านั้นที่ตกอยู่ในอันตราย"
"รวมถึงคุณด้วยใช่ไหม?" อลินเค้นเสียงถาม เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา "คุณบอกว่าคุณมาที่นี่เพื่อช่วยฉันหาคำตอบ แต่ทำไมคุณถึงดูเหมือนคนที่กำลังพยายามปกปิดความผิดของตัวเองอยู่ตลอดเวลา?"
ความเงียบเข้าปกคลุมถ้ำชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความวินาศสันตะโร รณภพถอนหายใจยาว ก่อนจะผ่อนแรงบีบที่ข้อมือเธอลง
"ผมยอมรับว่าผมไม่ได้ขาวสะอาด อลิน" เขาพูดเสียงต่ำ "ในวงการที่ใช้คำว่า 'มิตรภาพ' บังหน้าเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ ผมเปรียบเสมือนหมาเฝ้าบ้านที่คอยเก็บกวาดคราบเลือดให้เจ้านาย แต่ความผิดเดียวที่ผมไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ คือการที่ผมปล่อยให้คุณเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้เพียงลำพัง ในตอนที่ผมควรจะดึงคุณออกจากนรกขุมนี้"
อลินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง เธอพลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย เป็นแผนผังที่ดินที่พ่อของเธอเคยถือครอง และตราประทับสีแดงฉานของบริษัทที่รณภพทำงานอยู่... ตราประทับนั้นอยู่ใต้ลายเซ็นของบุคคลที่เธอรู้จักดีที่สุดในฐานะ 'ลุง'
"นั่นไม่ใช่แผนผังที่ดินมรดกของคุณคนเดียว แต่มันคือสัญญาซื้อขายความเป็นความตายของคุณ" รณภพกล่าวแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของอลิน "พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการที่ดิน แต่พวกเขาต้องการทำลายร่องรอยทั้งหมดที่แสดงว่าพ่อของคุณรู้เรื่องการทุจริตในบริษัทข้ามชาติเครือนี้"
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของถ้ำ เป็นเสียงก้อนหินถูกเท้าเหยียบจนแตกละเอียด อลินและรณภพหันขวับไปตามเสียงนั้น ทันใดนั้นไฟฉายของรณภพก็ดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง
"หมอบลง!" รณภพตะโกนพร้อมกับผลักร่างของอลินให้หลบหลังโขดหินใหญ่ทันที
เงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นของธรรมชาติที่ควรจะมีในถ้ำนี้ อลินกำแฟ้มในมือแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในความมืดมิดนั้น เธอเห็นเพียงแสงสะท้อนจากโลหะบางอย่างที่กำลังถูกยกขึ้น
"รณภพ... ใครอยู่ที่นั่น?" อลินกระซิบเสียงสั่น
รณภพไม่ได้ตอบ แต่เขากลับขยับตัวไปบังหน้าเธอไว้ มือกดปืนกระบอกเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาในแนวระดับ สายตาของเขาสอดส่องไปในความว่างเปล่าอย่างแม่นยำ
"ผมเคยเตือนคุณแล้วว่าอย่าตามผมมา" รณภพกระซิบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "เพราะตอนนี้... สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั่นกำลังจะถูกแลกเปลี่ยนด้วยเลือด หากคุณไม่อยากตายที่นี่ จงวิ่งไปทางออกให้เร็วที่สุดเมื่อผมให้สัญญาณ"
ในเสี้ยววินาทีนั้น เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาหยุดลง พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ที่วูบผ่านความมืดมาตกลงบนหน้าอกของรณภพพอดี เสียงกระซิบผ่านความมืดดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของถ้ำ—น้ำเสียงที่คุ้นหูจนอลินต้องกลั้นหายใจ
"ยินดีที่ได้พบกันเสียที... ทั้งคุณทนายที่ทรยศ และลูกสาวของชายที่ตายไปโดยไม่รู้ตัวว่าใครเป็นคนส่งเขาไปลงนรก"
รณภพชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาในความมืดที่อลินมองไม่เห็น "ดูเหมือนว่าปลาตัวใหญ่กว่าที่คิดจะมาถึงแล้วนะครับ... อลิน เตรียมตัวให้พร้อม เพราะสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จะทำให้ความทรงจำที่หายไปของคุณกลับมาด้วยราคาที่สูงเกินกว่าจะจินตนาการได้"
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง
เงามายาในรอยจำ•ตอนที่ 23
สมบัติที่ไม่ใช่ทองคำ
ผลงานโดย ฟีนิกซ์สีทอง
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ฟีนิกซ์สีทอง)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เงามายาในรอยจำ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!