คำสารภาพก่อนตาย

"ถ้าคุณยังลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ความจริงชุดนี้จะตายไปพร้อมกับผมที่เตียงผู้ป่วยนี่แหละ คุณอลิน... ฟังให้ดี เพราะผมเหลือเวลาไม่มากแล้ว" เสียงแหบพร่าผ่านสายโทรศัพท์ทำให้อลินถึงกับมือสั่น เธอไม่ได้ตอบรับในทันที แต่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารที่กระจัดกระจาย แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงดวงเดียวที่เปิดอยู่ขับให้เงาในห้องดูบิดเบี้ยวราวกับกำลังเต้นระบำเย้ยหยันความพยายามของเธอ "ใครคะ... ไม่ใช่สิ ใครกันที่พูดอยู่?" อลินเค้นเสียงถาม ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าชายคนนี้คือใคร เขาคือพยานปากสุดท้ายที่รณภพพยายามตามหามาตลอดสามปี แต่กลับหายสาบสูญไปพร้อมกับข่าวลือเรื่องการเสียชีวิตของเขาในเรือนจำ "ชื่อไม่สำคัญหรอกครับ... สิ่งที่สำคัญคือสิ่งที่พ่อของคุณเก็บซ่อนไว้ในกล่องดนตรีไม้สนนั่น" ปลายสายไอโขลกจนเสียงขาดห้วง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "มันไม่ใช่แค่สมบัติ แต่มันคือรายชื่อ... รายชื่อของคนที่อยู่ในเหตุการณ์คืนนั้น ทั้งคนที่สั่งการและคนที่ถือมีด" อลินกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บที่หน้าอก ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยพร่าเลือนเริ่มฉายภาพซ้อนทับกันอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของความหวาดกลัวในคืนนั้น กลิ่นควันไฟ และเสียงกระซิบที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงฝันร้าย "ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ทำไมต้องเป็นฉัน?" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เพราะรณภพกำลังจะถูกทำลาย" ชายผู้นั้นกล่าวประโยคที่ทำให้อลินชะงัก "ทนายคนนั้นน่ะ... เขาไม่ใช่แค่คนช่วยคุณ แต่เขาคือจิ๊กซอว์ชิ้นที่ขาดหายไปในประวัติศาสตร์ครอบครัวของคุณเอง... เขาถูกบีบให้เลือกระหว่างความถูกต้องกับชีวิตของคนที่เขาแอบรักมาตลอดหลายปี" อลินขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของรณภพ ความนิ่งสงบ ความเย็นชาที่เขามักจะแสดงออกมาเพื่อปกป้องเธอ หลายครั้งที่เขามักจะหลบตาเธอเมื่อพูดถึงเรื่องพ่อ หลายครั้งที่เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาเพียงเพราะเธอถามถึงความผิดปกติในโฉนดที่ดินนั้น "เขาทำอะไร? รณภพทำอะไรผิด?" "เขาไม่ได้ทำอะไรผิด... เขาแค่ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง แต่ความจริงที่เขารู้... มันอาจจะทำให้อลิน คุณไม่เหลือใครเลยแม้แต่คนเดียวในโลกใบนี้" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนผ่านโทรศัพท์ อลินขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่นอกหน้าต่างห้องทำงาน เป็นเงาที่คุ้นเคย... เงาของคนที่ควรจะอยู่ที่สำนักงานทนายความในยามวิกาลเช่นนี้ "คุณอลิน... อย่าเชื่อใจใครแม้แต่คนที่คุณคิดว่ารู้จักดีที่สุด" ปลายสายเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบคำสุดท้ายที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ "เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องคุณแล้ว... จงอย่าเปิดประตูเด็ดขาด ถ้าคุณยังอยากเห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้" สัญญาณสายตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับห้องทั้งห้อง อลินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอหมุนตัวหันไปทางประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดสนิท เสียงเคาะประตูอย่างใจเย็นสามครั้งดังขึ้นตามจังหวะที่เป๊ะจนน่าขนลุก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* "อลินครับ ผมเอง... รณภพ" เสียงทุ้มต่ำของชายที่เธอไว้ใจที่สุดดังขึ้นจากอีกฝากของประตู "ผมทราบว่าคุณได้รับโทรศัพท์... ได้โปรดเปิดประตูเถอะ เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องความจริงที่พยานคนนั้นกำลังจะทำลายทุกอย่างที่คุณเชื่อ" อลินก้าวถอยหลังไปช้าๆ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอมองไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานที่เก็บปืนพกสั้นของพ่อเอาไว้ ก่อนจะหันกลับไปมองลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนช้าๆ โดยที่เธอไม่ได้เป็นคนอนุญาต รณภพไม่ได้รอคำตอบ เขาใช้กุญแจสำรองที่เขาเคยให้ไว้กับเธอไขมันเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เมื่อบานประตูเปิดออก แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่ม... เขาไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราด แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความเจ็บปวดบางอย่างที่เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณเข้ามาได้ยังไง..." อลินถาม พลางซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างหลัง รณภพก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นฝนและกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เขาไม่เคยสูบติดตัวเขามาด้วย เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่ห่างเพียงก้าวเดียว ก่อนจะยื่นมือมาแตะที่ไหล่ของเธอช้าๆ แต่ทว่า อลินกลับเห็นบางอย่างที่ข้อมือของเขา... คราบเลือดแห้งกรังที่ถูกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อเชิ้ตสีขาว "ผมเข้ามาเพื่อจะบอกคุณว่า..." รณภพกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาสั่นเครือกว่าที่เคย "พยานคนนั้นตายแล้ว... เขาตายก่อนที่คุณจะได้รับโทรศัพท์สายนั้นเสียอีก" อลินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปทั่วกระดูกสันหลัง ในเมื่อเขาตายไปแล้ว... แล้วใครกันที่เพิ่งวางสายจากเธอไปเมื่อครู่นี้? ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง