สถานที่นัดพบ

“คุณแน่ใจนะรณภพ ว่าสิ่งที่อยู่ในหน้ากระดาษพวกนี้ไม่ได้นำเราไปสู่หลุมศพของใครสักคน” อลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในรถออฟโรดคันแกร่ง เสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำรามฝ่าความมืดของเส้นทางเข้าสู่ป่าลึกดูจะเบากว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของเธอ มือบางกำไดอารี่ปกหนังเก่าคร่ำคร่าไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด รณภพละสายตาจากถนนที่ขรุขระเพียงชั่วครู่ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องไปยังจุดหมายที่ปรากฏในแผนที่วาดมือด้วยหมึกจางๆ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก “ถ้ามันเป็นหลุมศพจริง อย่างน้อยเราก็น่าจะไปถึงในฐานะแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญ มากกว่าผู้บุกรุกนะครับคุณอลิน” “คุณพูดเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุก” อลินสวนกลับทันควัน แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ “ความทรงจำที่หายไปของฉัน มันควรจะอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ไม่ใช่ในถ้ำลึกที่ไม่มีใครรู้จักแบบนี้” รณภพเหยียบเบรกจนรถหยุดกะทันหัน เสียงยางบดกรวดดินดังสนั่นไปทั่วหุบเขาที่เงียบสงัด เขาหันมาหาหญิงสาวที่นั่งข้างๆ แสงจันทร์ที่ลอดผ่านพุ่มไม้ลงมาตกกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เขาดูเหมือนรูปปั้นที่กำลังกักเก็บความลับบางอย่างไว้ “ความปลอดภัยเป็นเรื่องหลอกลวงครับ สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ‘ความจริง’ หากคุณต้องการรู้ว่าใครเป็นคนพรากวัยเด็กของคุณไป คุณต้องกล้าที่จะเดินเข้าไปในที่ที่มืดมิดที่สุด เพราะคนพวกนั้นไม่เคยทิ้งร่องรอยไว้ในที่ที่มีแสงสว่างหรอก” เขาดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงัดที่ตามมานั้นน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับไป รณภพหยิบไฟฉายกระบอกยาวออกมาแล้วยื่นให้เธอ ก่อนจะก้าวลงจากรถ อากาศยามค่ำคืนแถบทะเลสาบนั้นเย็นเยียบจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของน้ำและตะไคร่น้ำที่ชื้นแฉะ ทั้งคู่เดินลัดเลาะผ่านดงเฟิร์นขนาดใหญ่ที่ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นทางเท้า อลินพยายามก้าวตามรอยเท้าของทนายหนุ่มอย่างระมัดระวัง ทุกก้าวที่เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งเปรียบเสมือนเสียงเตือนภัยที่ดังสะท้อนในความเงียบ รอบกายพวกเขามีเพียงเสียงจิ้งหรีดที่กรีดร้องราวกับจะห้ามปรามไม่ให้พวกเขาเดินหน้าต่อ เบื้องหน้าของพวกเขาคือหน้าผาสูงชันที่ทอดตัวลงสู่ทะเลสาบน้ำนิ่งสนิท ผิวน้ำสะท้อนแสงจันทร์เป็นสีเงินยวงงดงามแต่กลับดูเยือกเย็นราวกับมีชีวิต ปากถ้ำขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังม่านน้ำตกเล็กๆ คือเป้าหมายที่แผนที่ระบุไว้ “นั่นไง” รณภพกระซิบพลางชี้ไปที่โพรงมืดมิดนั้น “ตำนานของตระกูลคุณบอกไว้ว่า ‘ประตูที่ปิดตายด้วยสายน้ำ จะเปิดออกเมื่อความทรงจำถูกเรียกคืน’ คุณจำอะไรได้บ้างไหม อลิน?” อลินหลับตาลง พยายามเค้นความรู้สึกจากส่วนลึกของจิตใจ ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเล่นท่ามกลางทุ่งดอกไม้กลับกลายเป็นภาพซ้อนทับด้วยใบหน้าของชายแปลกหน้าที่ไร้รอยยิ้ม เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในช่องท้อง ความรู้สึกที่คุ้นเคยราวกับเธอเคยมาที่นี่... ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นบ่อยครั้งจนน่าขนลุก “ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่” อลินลืมตาขึ้น มือสั่นเทาขณะชี้ไปที่มุมมืดด้านหนึ่งของปากถ้ำ “ไม่ใช่คนหรอกรณภพ เหมือนเป็นเงา...” รณภพกระชับปืนในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตโดยสัญชาตญาณ เขาเดินนำหน้าไปอย่างมั่นคงแม้ในใจจะเริ่มตระหนักถึงอันตรายที่มองไม่เห็น ทั้งสองก้าวผ่านม่านน้ำตกเข้าสู่ภายในถ้ำ เสียงน้ำกระทบหินดังก้องไปทั่วจนกลบเสียงลมหายใจของพวกเขาไปสิ้น ภายในถ้ำไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิด ผนังหินมีแร่บางชนิดที่สะท้อนแสงไฟฉายจนเกิดประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในจักรวาลที่ถูกลืม และที่กลางโถงถ้ำนั้นเอง ปรากฏสิ่งก่อสร้างที่ดูขัดกับธรรมชาติ—โต๊ะหินสลักลายโบราณตั้งตระหง่านอยู่ บนโต๊ะมีกล่องไม้แกะสลักวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว ราวกับรอคอยการกลับมาของเจ้าของมานับทศวรรษ “นั่นมันของพ่อคุณ” รณภพพูดเสียงแผ่ว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวเข้าไปใกล้ อลินกลับคว้าแขนเขาไว้แน่น “เดี๋ยวก่อน!” เธออุทาน สายตาจับจ้องไปที่เงาดำที่พาดผ่านผนังถ้ำ เงาที่ไม่ได้เคลื่อนไหวตามแสงไฟฉายของเธอ แต่มันเคลื่อนไหวไปในทิศทางตรงกันข้ามราวกับมีชีวิต “ดูที่พื้นสิ” อลินกระซิบ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว รณภพส่องไฟฉายลงบนพื้นหินที่เปียกชื้น รอยเท้าที่ปรากฏอยู่ไม่ใช่ของพวกเขา แต่มันเป็นรอยเท้าเปียกน้ำขนาดใหญ่ที่เดินวนรอบโต๊ะหินนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมีใครบางคน... หรือบางสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่อดีต รณภพก้าวเข้าไปใกล้กล่องไม้นั้นด้วยความระมัดระวัง เขาเอื้อมมือไปแตะฝากล่องที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับขี้ผึ้งสีแดงสดที่ยังดูเหมือนเพิ่งประทับลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา “อลิน... ตราประทับนี้” รณภพหันมามองเธอด้วยแววตาที่เบิกกว้าง “มันไม่ใช่ตราประทับของพ่อคุณ แต่มันคือตราประจำตระกูลของคนที่คุณเคยบอกว่าตายไปแล้วตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้น” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นมาจากเงามืดด้านหลังของพวกเขา เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าพวกเขาพอดี พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัวดังก้องขึ้นในถ้ำ “นึกว่าจะไม่มาตามนัดเสียแล้ว... หลานรัก” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง