ความหวาดระแวง

"คุณกำลังโกหกผม... หรือกำลังโกหกตัวเองกันแน่ครับ รณภพ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของอลินท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ เธอวางแฟ้มเอกสารมรดกลงบนโต๊ะไม้สักหนักๆ เสียงกระแทกของมันดังก้องไปทั่วห้อง ราวกับเสียงฆ้อนที่ตัดสินความผิดพลาดยามค่ำคืน รณภพที่กำลังรินกาแฟชะงักมือ เสียงน้ำร้อนที่กระทบขอบแก้วเซรามิกฟังดูแผ่วเบาจนน่าใจหาย เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวดูนิ่งสงบเกินกว่าจะเป็นปฏิกิริยาของคนที่เพิ่งถูกจับพิรุธ "ความระแวงเป็นอาการข้างเคียงของคนที่มีบาดแผลทางใจ อลิน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีจังหวะหยุดที่ยาวนานกว่าปกติ "คุณเคยบอกผมเองไม่ใช่หรือว่า ความทรงจำที่หายไปมันมักจะสร้างภาพลวงตาขึ้นมาแทนที่ความจริง" อลินก้าวเท้าเข้าใกล้เขา สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายคมปลาบของความไม่ไว้วางใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง สิ่งของทุกชิ้นที่เธอเคยเชื่อว่ารณภพจัดวางไว้เพื่อ ‘ปกป้อง’ เธอ บัดนี้มันกลับดูเหมือนกรงขังที่ถูกประดับตกแต่งไว้อย่างดี "ภาพลวงตางั้นหรือคะ?" อลินเน้นเสียงคำว่า 'คะ' อย่างลืมตัวก่อนจะปรับโทนเสียงให้เรียบเฉย "แต่สิ่งที่ฉันพบในบันทึกของพ่อ ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือตราประทับสำนักงานทนายความของคุณ... ประทับอยู่บนคำสั่งขายที่ดินที่อ้างว่าฉันเซ็นยินยอม ทั้งที่วันนั้นฉันอายุเพียงสิบขวบ" รณภพวางกาดินเผาลง เสียงกระทบโต๊ะดัง 'กึก' เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ยังคงรักษาความเรียบเฉยเอาไว้ได้อย่างไร้ที่ติ แม้ดวงตาคู่คมจะไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง "ผมทำไปเพื่อปกป้องทรัพย์สินของคุณจากการถูกยึดโดยเจ้าหนี้ของพ่อคุณ อลิน ผมทำในสิ่งที่ทนายความที่ซื่อสัตย์พึงทำ" "ทนายความที่ซื่อสัตย์ ไม่จำเป็นต้องปิดบังว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพ่อฉันตายที่ไหน" อลินก้าวประชิดตัวเขาจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่ตอนนี้มันกลับชวนให้คลื่นเหียน "ทำไมคุณต้องโกหกเรื่องที่ว่าคุณไม่เคยไปที่บ้านพักตากอากาศหลังนั้น ทั้งที่ในรูปถ่ายวันนั้น... เงาในกระจกบานนั้น มันคือคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รณภพจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึง เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้แก้ตัว แต่มุมปากเขากลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่เป็นความสมเพชในโชคชะตา "ความจริงมักมีราคาสูงเสมอ อลิน" รณภพโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว "คุณแน่ใจแล้วหรือว่า เมื่อเปิดโปงความลับของผมออกไป สิ่งที่คุณจะได้พบข้างในนั้น จะเป็นความจริงที่คุณสามารถใช้ชีวิตอยู่กับมันได้?" มือของเขายื่นมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้หัวใจของอลินเต้นผิดจังหวะ เธออยากจะถอยห่าง แต่สัญชาตญาณบางอย่างกลับตรึงเธอไว้กับที่ เธอเริ่มสงสัยแล้วว่า คนตรงหน้าคือมิตรหรือศัตรู หรือบางที... เขาอาจจะเป็นเพียงแค่เงาอีกด้านที่ซ่อนอยู่ในความทรงจำที่หายไปของเธอ "ฉันไม่สนว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นตุ๊กตาในเกมของคุณอีกต่อไป" เธอประกาศกร้าว "ถ้าเช่นนั้น เราก็คงไม่ต้องแสร้งทำเป็นเพื่อนกันอีกต่อไป" รณภพกล่าวพลางถอยห่างออกไป เขาเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงาน ดึงซองจดหมายสีน้ำตาลออกมาวางบนโต๊ะ "นี่คือเอกสารที่คุณต้องการ... แต่มันมีเงื่อนไขบางอย่างที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้" ขณะที่อลินเอื้อมมือไปหยิบซองจดหมาย รณภพก็กระซิบเสียงต่ำ "จงจำไว้ว่า คนที่เราไว้ใจที่สุด มักจะมีกุญแจสำหรับไขกรงขังหัวใจของเราเสมอ และตอนนี้... กุญแจดอกนั้นกำลังจะทำให้คุณสูญเสียทุกอย่าง" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงสามครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รอคำอนุญาต ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาคือทนายความอาวุโสจากสำนักงานใหญ่ที่ทุกคนต่างเกรงขาม สายตาของเขามองมาที่อลินด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันไปหารณภพ "คุณทำพลาดไปหนึ่งก้าว รณภพ... เธอยังไม่พร้อมที่จะรู้ว่า คนที่ฆ่าพ่อของเธอ ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือคนเดียวกับที่ยืนอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้" อลินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป หันกลับไปมองรณภพด้วยความตื่นตระหนก แต่ภาพที่เธอเห็นคือรณภพที่กำลังยิ้มเยาะให้กับสถานการณ์ตรงหน้า มือของเขาคว้าปืนที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาจ่อไปที่ชายสูงวัยคนนั้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อลินยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างความจริงที่เธอกำลังไขว่คว้า กับปลายกระบอกปืนที่พร้อมจะเปลี่ยนทุกอย่างให้กลายเป็นเพียงรอยจำที่ไม่มีวันลบเลือน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนวุ่นวายในหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ไปกับผมนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง