หลักฐานชิ้นสำคัญหายไป

“กลิ่นนี่มัน...” อลินชะงักฝีเท้าที่หน้าประตูบ้าน กลิ่นฉุนแปลกปลอมของน้ำมันสนและไอเย็นที่รั่วไหลออกมาจากรอยแยกของบานไม้ที่ไม่สนิทเข้าที่ชวนให้ขนลุกซู่ เธอไม่ได้เปิดไฟ สัญชาตญาณบางอย่างในตัวส่งสัญญาณเตือนภัยที่ดังพอๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอก รณภพที่เดินตามหลังมาขยับตัวขึ้นมาบังหน้าเธอไว้โดยสัญชาตญาณ มือหนาเอื้อมไปดันบานประตูเบาๆ เสียง ‘แกรก’ ของเศษแก้วที่แตกละเอียดใต้พื้นรองเท้าทำลายความเงียบสงัดลงทันที “อย่าเพิ่งขยับ” เขากระซิบ สุ้มเสียงเยือกเย็นแต่แฝงด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด อลินไม่ฟัง เธอผลักประตูให้กว้างขึ้น แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นสภาพภายในห้องนั่งเล่นที่ควรจะเป็นระเบียบเรียบร้อย กลับกลายเป็นสมรภูมิรบย่อมๆ หมอนอิงถูกกรีดจนนุ่นกระจายราวกับเกล็ดหิมะ หนังสือเล่มโปรดที่เธอใช้จัดเก็บเอกสารสำคัญเกี่ยวกับคดีมรดกและบันทึกความทรงจำวัยเด็กที่เธอพยายามรวบรวมมาตลอดหลายเดือน... มันหายไป “ไม่อยู่แล้ว...” เสียงของเธอสั่นพร่า ร่างบางทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง “รณภพ... แฟ้มสีดำนั่น มันหายไปแล้ว” รณภพก้าวเข้าไปในห้อง กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกเหมือนเธอ แต่นัยน์ตาที่ฉายแววคมกริบนั้นกลับบอกเล่าความโกรธแค้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ เขาหยิบไฟฉายจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาส่องสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ใต้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวเก่า “ดูนี่สิ” เขาเรียกพลางชี้ไปที่รอยขูดขีดบนพื้นไม้ เป็นรอยที่เกิดจากเหล็กงัดขนาดใหญ่ ไม่ใช่การงัดแงะธรรมดา แต่มันคือการ ‘จงใจทำลาย’ เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยบางอย่าง อลินลุกขึ้นเดินเข้าไปหา ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่จุดนั้น “พวกเขาไม่ได้แค่มาเอาของ... พวกเขาต้องการทำลายความเชื่อมั่นของฉัน พวกเขารู้ว่าฉันเจอเบาะแสเรื่องรอยสักรูปนกฟีนิกซ์ที่ข้อมือของชายคนนั้นแล้วใช่ไหม?” รณภพเงียบไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะตีความได้ “อลิน ฟังผมนะ... การที่พวกเขากล้าบุกเข้ามาในบ้านคุณขนาดนี้ แปลว่าสิ่งที่คุณเก็บไว้ มันเป็นอันตรายต่อพวกเขามากกว่าที่เราคิดไว้หลายเท่าตัวนัก” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อ?” อลินถาม น้ำตาคลอเบ้า “ในเมื่อหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เชื่อมโยงกับครอบครัวฉัน... ถูกลบหายไปกับสายลมแล้ว” “ไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ” รณภพพูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ตกอยู่ใต้พรมขึ้นมา เขากางมันออกเผยให้เห็นภาพถ่ายสีซีดจางที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นภาพถ่ายกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังเก่า ซึ่งหนึ่งในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนอลินไม่มีผิดเพี้ยน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังในเงามืดของภาพ... เป็นชายที่มีรอยสักรูปนกฟีนิกซ์ปรากฏอยู่ชัดเจนบนหลังมือ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากห้องครัวด้านหลัง อลินสะดุ้งสุดตัว รณภพรีบดึงเธอกลับไปหลบหลังตู้หนังสือใหญ่ สายตาของเขามองตรงไปยังความมืดมิดนั้นด้วยความระแวดระวัง “ใครอยู่ตรงนั้น!” รณภพตะโกนออกไป ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงวัตถุบางอย่างถูกวางลงบนโต๊ะไม้ พร้อมกับกระดาษโน้ตที่ถูกเลื่อนออกมาให้เห็นผ่านช่องว่างของประตู อลินขยับตัวออกไปหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ สั้นๆ *‘ความทรงจำที่เธอโหยหา คือกุญแจที่ฆ่าเธอได้ในคืนนี้... วิ่งไปที่รถซะ อลิน’* อลินหันไปมองรณภพด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ทันใดนั้น ไฟในบ้านก็ดับวูบลงพร้อมๆ กับเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกกระจายจากแรงปะทะของบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากด้านนอก ร่างของชายชุดดำสองคนกระโดดเข้ามาในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็วราวกับเงาปีศาจ ทั้งคู่ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อจบชีวิตของคนที่รู้ความลับมากเกินไป “รณภพ... ระวัง!” อลินร้องลั่นเมื่อเห็นชายคนหนึ่งชักมีดสั้นเล่มคมวับออกมาจากชายเสื้อ รณภพกระชากตัวเธอไปด้านหลังพร้อมกับคว้าแจกันเซรามิกขึ้นมาเป็นโล่ป้องกัน เขาหันมาสบตาอลินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “หนีไป... แล้วอย่าหันกลับมามอง ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม!” เขาสลัดมือเธอออกแล้วพุ่งเข้าใส่เงามืดเหล่านั้นด้วยตัวคนเดียว ทิ้งให้อลินยืนแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกอย่างที่เธอรู้จักไปจนหมดสิ้น... และในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวเท้าหนี เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยที่เธอไม่ได้ยินมานานนับสิบปีก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเธอ “อลิน... ลูกกลับมาบ้านเราแล้วหรือ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง