ความลับใต้ถุนบ้าน

“ถ้าคุณคิดจะขุดคุ้ยมันขึ้นมาจริงๆ ผมอยากให้เตรียมใจไว้ล่วงหน้าว่า บางอย่างที่ฝังอยู่ในดิน... มันอาจจะกัดกินความทรงจำของคุณจนไม่เหลือชิ้นดี” เสียงทุ้มต่ำของรณภพดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงทางเดิน อลินหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังเอื้อมไปแตะกลอนประตูห้องเก็บของใต้ถุนบ้านสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับไปมองทนายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ความมืดมิดในซอกตึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นเท่ากับประโยคที่ชายหนุ่มเพิ่งเอ่ยออกมา “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณรู้ว่ามันคืออะไร รณภพ” อลินเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “คุณมาที่นี่เพื่อเตือนฉัน หรือมาเพื่อถ่วงเวลาไม่ให้ฉันเจอความจริงกันแน่?” รณภพเงียบไปครู่หนึ่ง จังหวะการหายใจของเขาหนักแน่นและเยือกเย็น “ผมมาเพื่อรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อคุณ... แต่ดูเหมือนความปรารถนาของคุณจะแรงกล้ากว่าความปลอดภัยที่ผมพยายามปกป้อง” อลินไม่รอคำตอบ เธอผลักบานประตูไม้เก่าๆ ออกไป เสียงบานพับขึ้นสนิมกรีดร้องแหลมสูงบาดหู แสงไฟฉายในมือเธอกวาดไปทั่วพื้นที่แคบๆ ใต้ถุนบ้าน พื้นดินตรงนี้ไม่เหมือนส่วนอื่นของสวน มันดูยุบตัวลงเล็กน้อยและมีร่องรอยของการขุดคุ้ยที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยหญ้าแห้งและเศษไม้ผุพัง เธอทรุดตัวลงคุกเข่า กลิ่นดินชื้นแฉะตีเข้าจมูกจนอยากจะอาเจียน อลินเริ่มใช้เสียมเหล็กเล่มเล็กค่อยๆ ขุดดินที่อัดแน่นออกทีละชั้น หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนเจ็บหน้าอก ทุกครั้งที่เสียมกระทบกับวัตถุแข็ง เธอภาวนาขอให้มันเป็นเพียงก้อนหินหรือเศษเหล็กไร้ค่า แต่แล้ว... เสียง 'กึก' ที่ไม่ใช่เสียงของหินก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน เศษไม้ผุๆ ที่ดูคล้ายฝาโลงชิ้นเล็กปรากฏขึ้น อลินผงะถอยหลังด้วยความตกใจ รณภพเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟจากมือถือของเขาฉายส่องลงไปในหลุมนั้น ใบหน้าของทนายหนุ่มที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ซีดเผือดจนสังเกตได้ “อย่าขุดต่อ” รณภพสั่งน้ำเสียงสั่นพร่า “ทำไม!” อลินตวาด น้ำตาไหลรินโดยไม่รู้ตัว “นี่คือสิ่งที่พ่อฉันปิดบังไว้ใช่ไหม? หรือว่าเป็นคุณ? คุณถึงได้พยายามกีดกันฉันทุกวิถีทาง!” “เพราะถ้าคุณเห็นมัน คุณจะไม่มีวันเป็นคนเดิมได้อีก!” รณภพคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของเขาเย็นเยียบไม่ต่างจากศพ อลินสะบัดมือออกด้วยแรงโกรธแค้น เธอใช้มือเปล่าคุ้ยดินที่เหลือออกอย่างบ้าคลั่ง เล็บของเธอจิกเข้ากับดินจนเลือดซึม แต่เธอก็ไม่หยุดจนกระทั่งนิ้วสัมผัสเข้ากับวัตถุโลหะที่ฝังอยู่ข้างๆ โครงไม้ มันเป็นกล่องเหล็กกันน้ำที่ดูใหม่กว่าทุกอย่างในหลุมนี้ อลินดึงมันขึ้นมา วางไว้บนพื้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเปิดตัวล็อกที่สนิมเกาะกรังออก ภายในกล่องไม่มีศพอย่างที่เธอหวาดกลัว... แต่มีบางสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่า มันคือสมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของแม่เธอ เล่มที่หายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน พร้อมกับแหวนแต่งงานที่มีคราบสีน้ำตาลเข้มติดอยู่ และภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพถ่ายที่ทำให้ลมหายใจของอลินขาดห้วง ภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้ แต่ใบหน้าของฝ่ายชายถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีดำสนิทจนมองไม่เห็นเค้าโครง และที่มุมภาพมีตัวเลขวันที่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อน “นี่มันหมายความว่ายังไง...” อลินพึมพำ ดวงตาเบิกโพลงมองไปยังรณภพ “ทำไมถึงมีรูปถ่ายที่เพิ่งถ่ายเมื่อสามวันก่อนอยู่ในกล่องที่ฝังมาเป็นสิบปี?” รณภพไม่ได้ตอบ เขาจ้องมองไปที่ความมืดนอกประตูใต้ถุนบ้าน ดวงตาของเขาฉายแววหวาดวิตกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “วางกล่องนั่นลงเดี๋ยวนี้ อลิน” เสียงของรณภพเปลี่ยนไป เขากระซิบเบาๆ ราวกับกลัวใครบางคนจะได้ยิน “ถอยออกมาจากตรงนั้น... ตอนนี้เลย” อลินยังคงนิ่งค้าง สายตาของเธอเลื่อนไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แทรกอยู่ใต้แหวน มันเป็นลายมือของเธอเอง... ลายมือที่เป็นลายมือของเด็กห้าขวบ แต่ข้อความนั้นกลับเขียนด้วยหมึกสีแดงสดที่ยังดูเหมือนเพิ่งเขียนเสร็จไม่กี่นาทีที่ผ่านมา *‘อย่าหันหลังกลับไปมองใครก็ตามที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอตอนนี้’* ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งดังก้องเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง ทั้งที่ทางเข้าใต้ถุนบ้านนี้มีเพียงทางเดียวที่รณภพยืนขวางไว้อยู่ อลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนจากผนังดินที่เปียกชื้น เงาของชายร่างสูงใหญ่ที่ไม่มีตัวตนยืนตระหง่านอยู่เหนือไหล่ของเธอ แล้วใครกัน... ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอในความมืดมิดนี้? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับอลินนะครับ แล้วเรามาพบกับความจริงที่รออยู่ข้างหน้ากันในตอนต่อไปนะครับ ฟีนิกซ์สีทองครับ