คำเตือนจากรณภพ

“ถอยไป” เสียงของอลินสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นอายของความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมาจากอก ในวินาทีที่ความรู้สึกว่ามี ‘ใครบางคน’ กำลังยืนประชิดอยู่ด้านหลังนั้น ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังไปถึงปลายเท้า ทว่าเมื่อเธอสะบัดตัวหันกลับไปเผชิญหน้า สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่เงาร้ายอย่างที่คิด แต่มันกลับเป็นร่างสูงโปร่งของ ‘รณภพ’ ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมมืดของหน้าต่าง ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัว สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายแวววิตกกังวลอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?” อลินถาม พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้มือของเธอยังคงสั่นเทาขณะที่พยายามวางเอกสารสืบค้นเรื่องที่ดินมรดกที่เธอแอบไปรวบรวมมาลงบนโต๊ะ รณภพไม่ตอบในทันที เขาเดินออกมาจากเงามืด ช้าๆ ราวกับเสือที่ย่างกราย เขาหยุดยืนตรงหน้าอลิน ห่างเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอฝนที่ติดตัวเขามาทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว “ผมเข้ามานานพอที่จะเห็นว่าคุณกำลังเล่นกับไฟ อลิน” “นี่มันไม่ใช่เรื่องของคุณ รณภพ” เธอสวนกลับพลางเบือนหน้าหนี ทว่าเขากลับเชยคางเธอขึ้นมา บังคับให้สบตากับเขา “ถ้าสิ่งที่ผมเห็นคือการที่คนคนหนึ่งกำลังเดินลงเหวด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วผมในฐานะคนดูแลผลประโยชน์ของคุณจะนิ่งเฉยได้อย่างไร?” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น “หยุดเสียเถอะ สิ่งที่คุณกำลังขุดคุ้ย... มันไม่ใช่แค่สมบัติหรือเอกสารสิทธิ์ แต่มันคือหลุมศพที่รอฝังคนที่บังอาจไปแตะต้องความลับของคนพวกนั้น” อลินแค่นหัวเราะในลำคอ “คนพวกนั้น? คนพวกไหนกันล่ะ? คุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้นไม่ใช่เหรอรณภพ? คุณรู้จักประวัติครอบครัวฉันดีกว่าใคร คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนที่ความทรงจำของฉันหายไป แต่คุณกลับเลือกที่จะเงียบ” รณภพถอนหายใจยาว แววตาของเขาอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว “ที่ผมเงียบ เพราะนั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้คุณยังมีชีวิตอยู่ต่อได้จนถึงวันนี้ หากคุณดึงดันจะเปิดเผยเรื่องนี้ต่อไป คุณไม่ได้ทำลายแค่ชื่อเสียงของใครบางคน แต่มันหมายถึงจุดจบของคุณ... ในแบบที่ถาวร” เขาเดินไปที่โต๊ะ หยิบเอกสารใบหนึ่งที่เธอเพิ่งค้นพบขึ้นมา มันเป็นภาพถ่ายเก่าที่ขาดวิ่นครึ่งหนึ่ง เป็นภาพถ่ายบ้านไร่ปลายนาที่ดูคุ้นตา รณภพขยำมันในกำมือ แววตาของเขาดูเจ็บปวดอย่างประหลาด “ในโลกของกฎหมายที่ผมอยู่ ความจริงมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และสำหรับเรื่องนี้... ราคาของมันอาจสูงเกินกว่าที่คุณจะจ่ายไหว คุณกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น อลิน คนที่แม้แต่กฎหมายก็เอื้อมไม่ถึง” อลินขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา “ถ้าฉันต้องอยู่อย่างคนขี้ขลาดที่จำอะไรไม่ได้เลยไปตลอดชีวิต สู้ให้ฉันตายไปพร้อมกับความจริงเสียยังจะดีกว่า” “นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ” รณภพกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดข้างหูเธอ “การที่คุณโกรธแค้นและพุ่งชนเข้าหาความตายด้วยตัวเอง... อย่าทำตัวเป็นหมากที่เดินตามเกมของเขาให้มากนัก” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่าง รณภพขยับตัวถอยห่างไปทางประตู ก่อนจะหยุดกะทันหัน เขาหันกลับมามองอลินด้วยสายตาที่ยากจะตีความ “คืนนี้ล็อคประตูให้ดี อย่าเปิดให้ใครเด็ดขาด แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นผมก็ตาม” เขาก้าวออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความฉงนสงสัยที่เกาะกินใจอลิน เธอเดินไปที่ประตูเพื่อจะล็อคกลอนตามคำสั่ง แต่เมื่อเธอกำลังจะเลื่อนสลัก มือเธอก็หยุดชะงัก เสียงฝีเท้าเบาหวิว... แต่มั่นคง ดังสวนขึ้นมาจากโถงทางเดินข้างนอก ไม่ใช่เสียงของรณภพที่เพิ่งจากไป เพราะจังหวะการเดินนี้มันหนักแน่นและเชื่องช้ากว่ามาก มันค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามา และหยุดลงที่หน้าประตูห้องของเธอพอดี วินาทีนั้น ลมหายใจของอลินแทบหยุดเต้น เมื่อเธอเห็นเงาตะคุ่มทาบทับลงมาบนช่องว่างใต้บานประตู พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอดผ่านเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่เธอจำได้แม่นยำ... เสียงของคนที่น่าจะตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน “อลิน... หนูยังไม่ลืมพ่อใช่ไหมลูก?” ปัง! เสียงเคาะประตูอย่างแรงทำเอาทั้งบานสั่นสะเทือน ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วร่างอลิน ในขณะที่ความทรงจำที่หายไปเริ่มตีรวนกลับมาดั่งพายุคลั่ง นี่ไม่ใช่คำเตือนจากรณภพเพียงอย่างเดียวแล้ว แต่มันคือสัญญาณว่า... บ่วงที่พันธนาการเธอไว้นั้น กำลังรัดคอเธอจนแน่นขึ้นทุกขณะ ฟีนิกซ์สีทองขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับปริศนาเหล่านี้ด้วยกันนะครับ