คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

“คุณกำลังจะบอกผมว่า ผู้ชายที่เขียนบันทึกเล่มนี้... ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้งั้นหรือครับ อลิน?” รณภพวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปัง แววตาของเขาไม่ได้ฉายความสงสัย แต่มันคือความนิ่งสนิทที่น่าขนลุก อลินขยับตัวนั่งไม่ติดเก้าอี้ ปลายนิ้วของเธอยังคงสั่นเทาขณะไล่ไปตามรายชื่อในฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์ที่เธอกู้คืนมาได้ด้วยความยากลำบาก “ฉันเช็กทุกฐานข้อมูลแล้วค่ะรณภพ ทั้งทะเบียนสมรส สูติบัตร เลขที่เสียชีวิต หรือแม้แต่รายชื่อผู้รับผลประโยชน์ในที่ดินมรดกผืนนั้น... ชื่อ ‘ศิลา วรโชติ’ ไม่มีอยู่จริง มันเหมือนกับว่าคนคนนี้ถูกลบออกไปจากระบบ ตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะเริ่มจำความได้เสียอีก” เธอหมุนหน้าจอโน้ตบุ๊กให้เขาดู ตัวอักษรสีฟ้าบนพื้นหลังสีดำดูเย็นชาและห่างเหิน ราวกับกำลังเยาะเย้ยความพยายามของเธอที่พยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวของอดีต รณภพโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นยาสูบจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของอลินเต้นผิดจังหวะ “ถ้าไม่มีชื่ออยู่ในระบบ แล้วเขาจะเขียนบันทึกเล่มนั้นทิ้งไว้ให้คุณได้อย่างไร ในเมื่อลายมือที่ปรากฏอยู่ในนั้น... ชัดเจนเสียจนผมเกือบจะจำได้ว่าใครเป็นคนเขียน” รณภพเว้นจังหวะ สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอลิน ราวกับจะค้นหาคำโกหก อลินนิ่งอึ้ง เธอจำความรู้สึกตอนอ่านไดอารี่เล่มนั้นได้ดี ทุกตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มข้น มันไม่ใช่แค่รอยหมึก แต่มันคือลมหายใจที่ยังหลงเหลืออยู่ “คุณรู้อะไรใช่ไหมรณภพ? คุณรู้จักเขา... แต่คุณกำลังปิดบังบางอย่างจากฉัน” “ผมทำไปเพื่อปกป้องคุณนะอลิน” น้ำเสียงของทนายหนุ่มอ่อนลง แต่มันกลับยิ่งสร้างความรู้สึกไม่ปลอดภัยให้กับเธอ “โลกของความทรงจำที่คุณพยายามไขว่คว้า บางทีมันอาจจะสวยงามกว่าถ้าเราปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับผู้คนที่ไม่ควรมีตัวตน” ห้องสมุดที่เงียบเชียบในยามค่ำคืนดูเหมือนจะบีบเล็กลง อลินคว้าไดอารี่เล่มเก่าที่หน้าปกขาดวิ่นขึ้นมาเปิดหน้าสุดท้ายอีกครั้ง เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน ลายมือหวัดๆ ของศิลา วรโชติ เขียนไว้เพียงประโยคเดียวสั้นๆ ที่เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นความผิดปกติในคืนนี้ *‘อย่ามองหาในที่ที่มีแสง เพราะคนแปลกหน้าที่คุณคุ้นเคยที่สุด... มักซ่อนตัวอยู่ในเงาที่บิดเบี้ยวของตัวเอง’* เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่างบานสูง ฝั่งตรงข้าม รณภพกำลังก้มหน้าหยิบเอกสารบางอย่างออกจากกระเป๋าหนังสีดำของเขา เป็นรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งที่ขอบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะโดยไม่สบตาเธอ อลินก้มลงมองรูปถ่ายใบนั้น แล้วลมหายใจของเธอก็หยุดชะงัก ในรูปเป็นภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังยืนจับมือกับชายวัยกลางคนในสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์ที่เธอฝันถึงบ่อยครั้ง ชายคนนั้น... มีเค้าโครงหน้าเหมือนรณภพอย่างไม่ผิดเพี้ยน แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือป้ายชื่อที่ติดอยู่บนอกเสื้อนักเรียนของเด็กหญิงในรูป ‘รินลดา วรโชติ’ “รินลดาคือชื่อเล่นของแม่คุณ” รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “และศิลา วรโชติ... ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่คุณเรียกว่า ‘พ่อ’ มาตลอดชีวิต... ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาสิ้นลมไปตั้งแต่วันที่เหตุการณ์ไฟไหม้ที่คฤหาสน์นั่นเกิดขึ้น” อลินรู้สึกเหมือนมีคนคว้าคอเสื้อเธอแล้วกดลงไปในน้ำที่เย็นจัด “ถ้าพ่อตายไปแล้ว... แล้วใครเป็นคนเขียนบันทึกนี้ให้ฉันอ่านเมื่อเดือนก่อน?” รณภพเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความสงสารหรือความเป็นห่วง แต่มันคือความหวาดกลัวที่เขาซ่อนเอาไว้ใต้หน้ากากของทนายผู้เยือกเย็น เขาขยับตัวถอยหลังไปช้าๆ พลางชี้นิ้วไปยังประตูกระจกของห้องสมุดที่เพิ่งจะเปิดออกเองโดยไม่มีลมพัด “เพราะคนที่คุณคิดว่าเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด... ไม่เคยจากไปไหนเลยตั้งแต่ต้น” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในความมืด อลินหันไปมองตามสัญชาตญาณ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูกระจก รูปร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากภาพถ่ายใบที่เธอถืออยู่เป๊ะไม่ผิดเพี้ยน ชายคนนั้นหยุดนิ่ง มือของเขาค่อยๆ เอื้อมมาแตะลูกบิดประตู ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอดิ่งเหวลงสู่ความมืดมิด “พ่อ...” อลินพึมพำออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ร่างตรงหน้าไม่ใช่คนตาย แต่เขากำลังถือปากกาหมึกซึมเล่มเดิมที่หายไปจากโต๊ะทำงานของเธอเมื่อเช้านี้! แล้วเรามาพบกับความจริงที่รออยู่ข้างหน้ากันในตอนต่อไปนะครับ ฟีนิกซ์สีทองครับ