การตามล่าที่ดุเดือด

“เหยียบให้มิด... รณภพ! อย่าให้มันหลุดสายตาไปเด็ดขาด!” เสียงของอลินตวาดลั่นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่ดังก้องกัมปนาทจนกระจกหน้ารถสั่นสะเทือน หยาดฝนกระหน่ำลงมาหนักหน่วงราวกับม่านน้ำตกที่พยายามปิดกั้นทัศนวิสัยของโลกใบนี้ ที่ปัดน้ำฝนทำงานด้วยความเร็วสูงสุดจนส่งเสียงครางครืดคราด แต่มันก็ไม่อาจสู้ความเร็วของรถสปอร์ตสีดำสนิทที่ขับส่ายไปมาอยู่เบื้องหน้าไม่กี่สิบเมตรได้ รณภพกัดฟันแน่น สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นจากการขบเคี้ยวอย่างอดกลั้น มือหนาที่กำพวงมาลัยแน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่กำลังพลุ่งพล่าน “ผมรู้น่าอลิน! แต่ถนนเส้นนี้มันลื่นเกินไป ถ้าเราพลาด...” “ถ้าเราพลาด เราก็คือคนตาย!” เธอขัดขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม “ถ้าคนในรถคันนั้นหนีไปได้ ความลับเรื่องที่ดินมรดก และความทรงจำที่หายไปของฉัน... มันจะตายไปกับมันตลอดกาล คุณก็รู้ดีว่าทำไมผมถึงยอมเสี่ยง!” รถยนต์พุ่งทะยานเข้าสู่โค้งหักศอก รณภพตัดสินใจหักพวงมาลัยเข้าหาไหล่ทางเพื่อแซงทางโค้ง ความเสี่ยงที่เดิมพันด้วยชีวิตทำให้ลมหายใจของอลินแทบหยุดชะงัก รถเสียอาการเล็กน้อยจนท้ายปัดเหวี่ยงเข้าหาแผงกั้นถนน เสียงยางบดถนนเปียกชื้นดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่รถจะกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้งและไล่ตามเป้าหมายไปติดๆ ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด อลินกวาดสายตามองผ่านกระจกที่พร่ามัวไปด้วยหยดน้ำ เธอเห็นเงาตะคุ่มของชายในรถคันหน้าผ่านกระจกหลังที่เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าครึ่งหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวกแก๊ป หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก มันไม่ใช่แค่การตามล่าคนร้าย แต่มันคือการตามล่าเศษเสี้ยวของตัวตนที่เธอพยายามควานหามาตลอดชีวิต “มันกำลังจะเลี้ยวเข้าทางแยก!” อลินร้องบอก รณภพไม่รอช้า เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายกว่าเดิม เขาเร่งเครื่องยนต์จนรอบพุ่งสูง เสียงคำรามของเครื่องยนต์กลบเสียงพายุจนมิด เขาเบียดเข้าด้านข้างรถสีดำคันนั้น หวังจะบีบให้มันเข้าจอดเทียบข้างทาง “ไอ้บ้าเอ๊ย!” รณภพสบถออกมาเมื่อรถคันนั้นหักพวงมาลัยเข้ากระแทกด้านข้างรถของเขาอย่างแรง โลหะเสียดสีกันดังสนั่นจนเกิดประกายไฟกระเด็นวูบวาบ อลินถูกแรงเหวี่ยงกระแทกเข้ากับประตูรถ แต่เธอไม่แม้แต่จะร้องคราง เธอยังคงจ้องมองไปที่เบาะหลังของรถคันนั้นด้วยสายตาที่ลุกโชน “รณภพ! ดูนั่น...” ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง อลินเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น กระเป๋าเอกสารหนังสีน้ำตาลใบเก่าที่วางอยู่บนเบาะหลังรถคันนั้น... ใบเดียวกับที่พ่อของเธอเคยถือไว้ในวันที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อยี่สิบปีก่อน รอยตำหนิบนมุมกระเป๋าที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจนจนไม่สามารถเป็นอย่างอื่นได้ “มันคือของชิ้นนั้น... รณภพ มันอยู่กับมัน!” รณภพเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่หนักแน่นกว่าเดิม “งั้นเราก็ไม่มีทางปล่อยให้มันไปถึงจุดนัดพบแน่” ทันใดนั้น รถสีดำคันหน้าก็หักเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบที่มืดมิดและเต็มไปด้วยเศษวัสดุก่อสร้าง รณภพเหยียบเบรกจนตัวโก่ง รถไถลไปบนพื้นโคลนจนเกือบจะตกคูน้ำข้างทาง ทว่าเขาก็ยังประคองรถไว้ได้ ในจังหวะที่รถจอดสนิท ทั้งคู่เปิดประตูรถพุ่งออกไปท่ามกลางสายฝนโดยไม่สนความหนาวเหน็บ อลินวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปในความมืด เธอเห็นชายคนนั้นเปิดประตูรถและวิ่งหายเข้าไปในอาคารร้างที่อยู่สุดซอย รณภพตามมาติดๆ มือของเขากำโทรศัพท์แน่นเพื่อเตรียมโทรแจ้งตำรวจ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นอลินหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าอาคารร้างแห่งนั้น เธอยืนตัวแข็งทื่อ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้นพร้อมกัน “อลิน! อย่าเพิ่งเข้าไปข้างในคนเดียว มันอันตราย!” รณภพรีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนเธอไว้ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาของอลินที่มองเข้าไปในความมืดของโถงทางเดิน ชายคนนั้นไม่ได้หนีไปไหน... เขายืนรออยู่ตรงกลางโถงทางเดินที่แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างนอกสาดส่องเข้ามาเพียงน้อยนิด ในมือของเขามีบางอย่างที่สะท้อนแสงวาววับ มันไม่ใช่ปืน แต่มันคือวัตถุชิ้นหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด ชายปริศนาค่อยๆ ถอดหมวกแก๊ปออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รณภพต้องผงะถอยหลังด้วยความช็อกสุดขีด “คุณพ่อ...” อลินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า... ชายที่มีชีวิตอยู่บนหน้ากระดาษมรณกรรมมานานกว่าสองทศวรรษ ยืนยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะโยนกระเป๋าเอกสารใบนั้นลงบนพื้นโคลนเบื้องหน้า แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของอลินพังทลายลงในพริบตา “กว่าจะตามหาพ่อเจอ... อลิน... ลูกรัก พ่อว่าลูกช้าไปหน่อยนะ” ฟีนิกซ์สีทองขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างอลินและรณภพมาจนถึงวินาทีที่ทุกอย่างเริ่มเปิดเผยตัวตนเช่นนี้นะครับ