ความจริงในอดีตของรณภพ

“คุณโกหกผม... ตลอดเวลาที่ผ่านมา อลิน” น้ำเสียงของรณภพไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับราบเรียบจนน่ากลัว เขาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่มุมหนึ่งของโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงสันแฟ้มกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ สั้นๆ แต่มันกลับดังก้องไปทั่วห้องสมุดเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษและความลับที่ถูกฝังกลบ อลินชะงักมือที่กำลังถือแก้วชาไว้กลางอากาศ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าสถิต เธอไม่ได้ตอบโต้ในทันที แต่เลือกที่จะวางแก้วชาลงอย่างช้าๆ เสียงกังวานของเซรามิกที่กระทบจานรองเป็นจังหวะที่ตั้งใจคุมให้สม่ำเสมอที่สุดเพื่อซ่อนความสั่นไหวในหัวใจ “คำว่าโกหกของทนายหนุ่มผู้ถือความยุติธรรม มันมีความหมายกว้างกว่าที่ผมคิดไว้มากเลยนะครับรณภพ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเริ่มเปลี่ยนจากความฉงนเป็นความแน่วแน่ “ฉันไม่ได้โกหก แต่ฉันแค่... ยังไม่ได้เลือกที่จะพูดสิ่งที่ฉันเองก็ยังไม่มั่นใจ ว่ามันคือความจริงหรือภาพหลอนจากอดีตกันแน่” รณภพแค่นยิ้ม มุมปากที่ขยับขึ้นไม่ได้แฝงไปด้วยความอบอุ่นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและหยามหยันในโชคชะตา “ถ้าอย่างนั้น ผมจะช่วยทำให้คุณ ‘มั่นใจ’ เอง” เขาเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มเอกสารนั้นอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวของทนายความหนุ่มที่เคยหยิบจับสำนวนคดีนับร้อย กลับสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่เขาสไลด์กระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันเป็นภาพถ่ายขาวดำที่เก่าจนขอบกระดาษเปื่อยยุ่ย บนภาพนั้นปรากฏกลุ่มคนสามคนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด อลินก้มลงมองภาพถ่าย หัวใจของเธอเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ สิ่งที่ปรากฏในภาพไม่ใช่แค่เรื่องราวของที่ดินมรดก แต่มันคือจุดเริ่มต้นของคำถามที่ค้างคามาตลอดชีวิต “นั่นคือพ่อของผม... อลิน” รณภพพูดขึ้นทำลายความเงียบที่กดดัน “และข้างๆ เขา คือคนที่คุณพยายามตามหามาตลอดสิบปี คนที่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องล่มสลาย” อลินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เธอไล่สายตาไปที่ชายในภาพ คนที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายรณภพไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ต่างจากทนายหนุ่มที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่โดยสิ้นเชิง มันคือคนเดียวกันกับที่ปรากฏอยู่ในฝันร้ายของเธอเสมอมา “คุณรู้มาตลอด...” อลินพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าจนเกือบไม่ได้ยิน “คุณรู้ว่าพ่อของคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่คุณก็ยังเข้ามาในชีวิตฉัน เข้ามาทำให้ฉันไว้ใจ แล้วทั้งหมดนี้... คือแผนการแก้แค้นหรือการไถ่บาปกันแน่ครับ รณภพ?” รณภพไม่ได้ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขายังคงให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่ในวินาทีนี้ มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของความลวงที่น่าสะพรึงกลัว มือของเขาวางลงบนพนักเก้าอี้ของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ข้างหู ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น “ถ้าผมบอกว่า ทั้งหมดที่ผมทำไป... คือการปกป้องคุณจากความจริงที่ว่า ‘ตัวผมเอง’ คือมรดกชิ้นสุดท้ายที่พ่อผมทิ้งไว้ให้เพื่อทำลายชีวิตคุณ คุณจะเชื่อไหม?” อลินนิ่งค้างไป เธอหันกลับไปมองเขาที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ความเงียบงันในห้องทำงานไม่ได้เป็นเพียงความเงียบ แต่เป็นความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขาสองคน เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมามือสั่น ก่อนจะพบว่าที่ด้านหลังของภาพถ่ายมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินจางๆ ว่า ‘แด่ลูกชายผู้ที่จะสานต่อทุกอย่างให้เสร็จสิ้น’ วินาทีนั้นเอง อลินสังเกตเห็นบางอย่างที่เธอพลาดไปตลอด... ลายมือของคนที่เขียนข้อความนั้น มันไม่ใช่ลายมือของคนอื่น แต่มันคือลายมือเดียวกันกับที่ปรากฏในบันทึกของทนายที่เธอเคยได้รับเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ลายมือเดียวกับที่เธอพบในจดหมายขู่ที่ส่งถึงบ้านของเธอ “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยฉันรณภพ” อลินวางรูปถ่ายลงช้าๆ พลางหันไปเผชิญหน้ากับเขา “คุณคือคนเดียวกับที่ส่งจดหมายฉบับนั้นมาขู่ฉันใช่ไหม?” รณภพไม่ได้ปฏิเสธ เขาก้มหน้าลงต่ำก่อนจะเงยขึ้นมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในแววตานั้นไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่อีกต่อไป เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของเธอชนกับขอบโต๊ะ ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีขาวอีกซองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางไว้บนตักของเธอ “เปิดดูสิครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุผลที่ผมต้องทำแบบนี้ ไม่ใช่เพราะผมอยากแก้แค้นให้พ่อ... แต่เพราะผมเป็นคนเดียวที่รู้ว่าตอนนี้ ‘ฆาตกรตัวจริง’ กำลังเดินเข้ามาหาเราสองคนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องนี้ด้วยความรีบร้อน รณภพหันไปมองประตูที่ถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาก่อนจะหันกลับมามองอลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า “เตรียมตัวไว้ให้ดีนะครับอลิน... เพราะจากวินาทีนี้ไป ไม่ใช่แค่ผมที่คุณต้องระแวง แต่มันคือชีวิตของคุณเองที่กำลังจะจบลงในห้องนี้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขปริศนาความจริงที่แสนเจ็บปวดไปพร้อมกับผมและตัวละครเหล่านี้อย่างต่อเนื่องนะครับครับ