พาดหัวข่าวที่ไม่ควรมีอยู่

“อย่าแตะต้องไฟล์นั้น อลิน ผมเตือนคุณด้วยความหวังดีในฐานะทนาย... และในฐานะคนที่ไม่อยากเห็นคุณต้องจบชีวิตลงเพราะความอยากรู้อยากเห็น” น้ำเสียงของรณภพเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อลินชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือแป้นพิมพ์ แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตระหนก เธอไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ข้อความบนหน้าจอที่กำลังถูกกู้คืนจากเซิร์ฟเวอร์เก่าแก่ที่ควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว “ถ้ามันไม่มีอะไรสำคัญ ทำไมรัฐบาลถึงต้องจ้างบริษัทเอกชนข้ามชาติให้มาลบข้อมูลนี้ทิ้งล่ะคะ— เอ่อ ผมหมายถึง... ทำไมพวกเขาถึงต้องพยายามลบมันทิ้งเสียจนไม่เหลือซาก” อลินแก้ไขคำพูดกะทันหันขณะพยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ “รณภพคะ ข้อมูลนี้มันเกี่ยวข้องกับวันที่พ่อของฉันเสียชีวิต ผมจำได้ว่าตอนนั้นมันมีข่าวใหญ่ แต่พอฉันโตขึ้น ข่าวนั้นกลับหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นจริง” รณภพเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเขาอบอวลไปทั่วห้อง เขาโน้มตัวลงมา มือหนาวางทับลงบนข้อมือของเธอเบาๆ ไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการหยุดยั้งที่เด็ดขาด ก่อนจะเลื่อนเมาส์ปิดหน้าต่างบันทึกเหตุการณ์นั้นลงอย่างรวดเร็ว “บางความจริงก็เหมือนยาพิษที่เคลือบน้ำตาล อลิน” รณภพสบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป จากความเยือกเย็นกลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด “คุณคิดว่าความทรงจำที่หายไปของคุณคือโชคชะตาเหรอ? เปล่าเลย... มันคือการถูก ‘จัดฉาก’ เพื่อปกป้องคุณจากการต้องเห็นสิ่งที่คุณไม่ควรเห็นตั้งแต่วันนั้น” อลินสะบัดข้อมือออก เธอผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้กระแทกกับผนังห้อง “คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าฉันควรเห็นหรือไม่เห็นอะไร? คุณบอกว่าคุณเป็นทนายให้ครอบครัวฉัน แต่ทุกอย่างที่คุณทำเหมือนกับกำลังพยายามปิดปากฉันมากกว่า!” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที อลินหายใจหอบแรง ความโกรธปนความกลัวกำลังตีรวนในอก เธอคว้าแฟลชไดรฟ์ที่เสียบคาไว้ดึงออกมาด้วยความโมโห แต่นั่นกลับเป็นความผิดพลาดที่เลวร้ายที่สุด เพราะทันทีที่ดึงออก ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งถูกปิดไป *‘Warning: Breach detected. Remote wipe initiated. Protocol: Eraser Activated.’* “คุณทำอะไรลงไป!” รณภพสบถ ก่อนจะพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของบ้าน “คุณไม่ได้แค่ดึงไฟล์ออกมา อลิน คุณเพิ่งส่งสัญญาณตำแหน่งของพวกเราไปให้หน่วยงานที่ไม่มีใครอยากรู้จัก!” อลินยืนนิ่งตัวชา ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ที่เธอเพิ่งดึงออกมานั้นไม่ได้บรรจุไฟล์เอกสารเพียงอย่างเดียว แต่มันคือ ‘รหัสผ่าน’ ที่ใช้เปิดประตูสู่ความลับที่ดำมืดที่สุดของตระกูลเธอเอง เธอสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีดำบนหน้าจอที่รันระบบอยู่ มันไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนธรรมดา แต่มันคือตราประทับขององค์กรที่พ่อของเธอเคยสังกัดอยู่—องค์กรที่ควรจะถูกยุบไปตั้งแต่เมื่อยี่สิบปีก่อน “รณภพ... ดูที่หน้าจอ” อลินชี้ไปที่มุมล่างของจอภาพ ซึ่งเวลานับถอยหลังกำลังเดินหน้าไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรายชื่อของบุคคลที่ถูกระบุว่าเป็น ‘เป้าหมายถัดไป’ รณภพมองรายชื่อนั้น สายตาของเขาแข็งค้าง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นชื่อของตัวเองและชื่อของอลินปรากฏหราอยู่ใต้หัวข้อ ‘ตัวแปรที่ไม่พึงประสงค์’ “ผมพยายามปกป้องคุณมาตลอด แต่ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นจะรู้ตัวเร็วกว่าที่เราคิด” รณภพหันกลับมามองเธอ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นสะเทือนด้วยความแค้น “พวกเขาไม่ได้แค่มาลบข่าว พวกเขามาเพื่อปิดคดี... ถาวร” ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานก็แตกกระจายจากแรงอัดของกระสุนเก็บเสียง ร่างเงาดำหลายร่างพุ่งผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่วาดผ่านอากาศตรงมาที่อกของอลิน รณภพคว้าตัวเธอหลบเข้าหลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คหนาหนักก่อนที่กระสุนจะฝังลงบนพนักพิงเก้าอี้ที่เธอเพิ่งลุกขึ้นมาเสี้ยววินาที ในความมืดมิดของห้องที่มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอที่กำลังดับวูบลง อลินเห็นคนหนึ่งในกลุ่มชายชุดดำขยับตัวเข้ามาใกล้ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอทันที แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่างในมือของเธอ “จำสิ่งที่ผมเคยบอกคุณได้ไหม?” รณภพกระซิบข้างหูเธอขณะที่มือขวาคว้าปืนพกกระบอกเล็กที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมา “ถ้าวันหนึ่งเราถูกต้อนจนมุม ให้เปิดไฟล์ในแฟลชไดรฟ์นั่น... แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยชีวิตของคุณก็ตาม” ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเศษกระจกดังกรอบแกรบ แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เหลือเพียงเส้นบางๆ ฉายให้เห็นใบหน้าของผู้บุกรุก อลินแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นรอยแผลเป็นรูปนกฟีนิกซ์ที่ข้อมือของชายผู้นั้น—รอยแผลเดียวกับที่เธอเห็นในกระจกเงาของตัวเองเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็กเล็กๆ “อลิน... อย่ามองหน้าเขา” รณภพดึงตัวเธอไว้ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชายผู้นั้น ซึ่งค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนกับคนตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน... พ่อของเธอเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ฟีนิกซ์สีทอง