เบาะแสในห้องสมุด

“คุณกำลังจะบอกว่า รอยเลือดนั่นเป็นเพียงจินตนาการของผม หรือมันคือหลักฐานที่รอวันถูกเปิดเผยกันแน่ครับ คุณรณภพ?” เสียงของอลินสั่นเครือเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดประจำเมือง กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ทำให้ความอึดอัดลดน้อยลงเลย แม้แสงไฟนีออนเหนือศีรษะจะกะพริบถี่ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ แต่นัยน์ตาของทนายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว รณภพไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ปิดแฟ้มเอกสารที่คัดลอกมาจากหอจดหมายเหตุ เสียงกระดาษหนาๆ เสียดสีกันฟังดูบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของอลิน เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก “ความทรงจำของคุณเหมือนหนังสือที่หน้ากระดาษถูกฉีกขาดไป อลินครับ” รณภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ “การที่เรามานั่งขุดคุ้ยข่าวเก่าเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่ใช่เพื่อให้คุณเห็นเลือด แต่เพื่อให้คุณเห็น ‘ความจริง’ ที่คนบางคนพยายามเอาสีทาบ้านมาทาทับไว้” เขายื่นม้วนไมโครฟิล์มเก่าๆ ให้เธอ อลินรับมันมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าในม้วนฟิล์มสีซีดจางนี้คือคำตอบของเหตุการณ์ไฟไหม้ที่พรากพ่อแม่ของเธอไป และเป็นจุดกำเนิดของเงามายาที่คอยตามหลอกหลอนเธอมาตลอด พวกเขาทั้งคู่ก้มหน้าลงจดจ่อกับเครื่องอ่านไมโครฟิล์มรุ่นเก่าที่ตั้งวางอยู่มุมอับของห้องสมุด แสงสีขาวจ้าสะท้อนเข้าตาจนพร่ามัว แต่เมื่อภาพบนหน้าจอเริ่มปรากฏชัด อลินก็ถึงกับกลั้นหายใจ ภาพถ่ายขาวดำของคฤหาสน์หลังเก่าในอดีตที่ถูกเพลิงโหมกระหน่ำดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่า “ดูที่มุมล่างของภาพสิครับ” รณภพกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ขนอ่อนลุกชัน “ไม่ใช่แค่เปลวไฟ แต่นั่น… ชายคนที่ยืนอยู่ข้างรถดับเพลิงในวันนั้น” อลินเพ่งมองจนปวดตา ในภาพเล็กๆ นั้นมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีเข้ม ยืนนิ่งมองกองเพลิงด้วยท่าทีที่ไม่อาจเรียกว่าโศกเศร้าได้ เขายืนกอดอก รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้น แม้จะพร่าเลือนด้วยกาลเวลา แต่สำหรับอลิน… มันกลับคุ้นเคยอย่างประหลาด “นั่นมัน… รอยยิ้มเดียวกับที่คุณส่งให้ฉันเมื่อคืน” อลินพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงราวกับถูกบีบคอ รณภพชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะหันมามองเธอเต็มตา แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีความเมตตาเจือปนอีกต่อไป แต่เป็นความสงสัยระคนหวาดระแวง “คุณกำลังจะบอกว่า ผมคือคนในภาพนั้นงั้นหรือครับ อลิน? ทั้งที่ตอนนั้นผมยังเป็นเพียงเด็กชายคนหนึ่ง?” “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น” อลินพยายามแก้ตัว แม้ในใจจะเริ่มตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลของเธอ “แต่คุณรู้เรื่องนี้ดีเกินไป คุณรู้แม้กระทั่งตำแหน่งที่วางเอกสารในห้องสมุดแห่งนี้ เหมือนกับว่าคุณ… เคยมาที่นี่บ่อยครั้งเพื่อทำลายหลักฐานบางอย่าง” ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนาอีกครั้ง บรรณารักษ์ชราเดินผ่านพวกเขาไปพร้อมกับเสียงลากเท้าที่ดังสะท้อนก้อง อลินรู้สึกได้ว่าอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลง เธอหันกลับไปที่เครื่องอ่านอีกครั้ง พยายามเลื่อนภาพไปหน้าถัดไปเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับพินัยกรรมที่พ่อของเธอทิ้งไว้ ทันใดนั้น หน้าจอไมโครฟิล์มก็หยุดกึก ภาพที่ปรากฏไม่ใช่หน้าหนังสือพิมพ์หัวสี แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกแทรกไว้ในแฟ้มข่าว มันคือภาพของเด็กชายสองคนยืนคู่กันหน้าคฤหาสน์ที่ถูกไฟไหม้ คนหนึ่งคือเด็กชายรณภพ แต่อีกคนหนึ่ง… คือเด็กหญิงที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากอลินอย่างไม่ผิดเพี้ยน หากแต่เด็กหญิงคนนั้นมีดวงตาสีดำสนิทที่ดูว่างเปล่าและน่าขนลุก “ใครกัน?” อลินกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบเป็นเสียงสะอื้น รณภพขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ของเขาแตะกับไหล่ของเธอ เขาไม่ได้มองไปที่หน้าจอ แต่เขากำลังมองสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงข้าม สายตาของเขามุ่งตรงไปที่ประตูทางเข้าห้องสมุดที่บัดนี้มีชายชุดดำสองคนเดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม “อย่าหันไปมองครับ” รณภพกระซิบเสียงต่ำ กดไหล่ของเธอไว้แน่น “คนที่คุณเห็นในรูปนั่นไม่ใช่ใครอื่น เธอคือฝาแฝดที่ครอบครัวคุณพยายามลบชื่อออกจากทะเบียนประวัติ… และเธอกำลังเดินเข้ามาหาเราในเวลานี้ พร้อมกับคำสั่งที่จะให้เราสองคนหายไปตลอดกาล” มือของอลินสั่นเทาจนเผลอคว้าชายเสื้อของรณภพไว้แน่น เธอหันไปมองผ่านกระจกบานนั้น เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับส่องกระจกเดินตรงมาที่โต๊ะ เธอก้าวเดินด้วยความมั่นคงและเย็นชา ในมือถือแฟ้มเอกสารแฟ้มเดียวกับที่พวกเขากำลังหาอยู่ “ขอบคุณที่รวบรวมเบาะแสให้ฉันจนครบนะ พี่ชาย” หญิงสาวปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อลินต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ เธอหย่อนตัวลงนั่งข้างรณภพ แล้วส่งรอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างในห้องสมุดดูพังทลายลงในพริบตา หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความลับที่ค่อยๆ เผยตัวออกมาในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ฟีนิกซ์สีทอง