การแฝงตัว

"คุณแน่ใจนะครับว่าชุดนี้จะไม่เปิดเผยตัวตนของคุณ? แววตาคุณตอนนี้... มันสั่นไหวจนน่าเป็นห่วง" เสียงทุ้มต่ำของรณภพดังขึ้นข้างหูขณะที่เขาจัดปกสูทให้ผม อลินมองภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ในห้องพักรับรองส่วนตัวของโรงแรมหรู ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ผม แต่นี่คือภาพจำลองของบุคคลที่สามซึ่งผมสร้างขึ้นมาภายใต้หน้ากากของเครื่องสำอางชั้นดีและวิกผมที่จัดทรงอย่างประณีต ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศ "ถ้าผมไม่กล้าพอที่จะเสี่ยงเดินเข้าไปในถ้ำเสือ ผมก็ไม่มีวันได้รู้ว่าความทรงจำที่หายไปของผม มันถูกฝังไว้ใต้กองมรดกเลือดของตระกูลศัตรูเหล่านี้นานแค่ไหนครับ" รณภพเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ผม แรงกดที่ส่งผ่านมานั้นหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยคำเตือน "จงจำไว้ว่าศัตรูของคุณไม่ใช่แค่คนข้างนอกนั่น แต่คือภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นมาขังตัวเอง หากพลาดเพียงก้าวเดียว... ความลับที่ตระกูลวิวัฒน์รักษ์ซ่อนไว้ อาจจะไม่ได้ถูกเปิดเผย แต่จะเป็นคุณนั่นแหละที่จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดนั้นตลอดไป" ผมไม่ตอบโต้ แต่เลือกที่จะปรับจูนสีหน้าให้เรียบเฉย เย็นชา และถือตัว ซึ่งเป็นบุคลิกของเลขานุการส่วนตัวของแขกวีไอพีคนหนึ่งที่ผมได้รับบัตรเชิญมา เมื่อทุกอย่างพร้อม ผมก้าวออกไปจากห้องนั้น ก้าวเข้าสู่โถงจัดงานที่แสงไฟแชนเดอเลียร์สะท้อนกับแก้วคริสตัลระยิบระยับราวกับดวงตานับพันคู่ที่กำลังจับจ้อง บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและการเสแสร้ง เสียงเปียโนบรรเลงคลอเคล้าไปกับบทสนทนาที่เต็มไปด้วยนัยยะสำคัญ ผมเดินแทรกตัวผ่านกลุ่มนักธุรกิจที่กำลังถกเถียงเรื่องการกว้านซื้อที่ดิน แววตาของผมกวาดมองหาเป้าหมาย 'คุณหญิงดารินทร์' สตรีผู้กุมความลับทั้งหมดของตระกูลศัตรู เธอปรากฏตัวในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่ขับให้ผิวพรรณดูสูงศักดิ์ทว่าน่าสะพรึงกลัว "ขออภัยครับท่าน ผมนำเอกสารสัญญาที่คุณผู้หญิงต้องการมาให้" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเดินเข้าใกล้กลุ่มของเธอ คุณหญิงดารินทร์หยุดบทสนทนา แล้วหันมามองผมด้วยสายตาคมกริบราวกับมีดผ่าตัด "ฉันไม่ได้เรียกเลขานุการมาที่นี่... และฉันไม่คุ้นหน้าคุณ" หัวใจของผมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก แต่ผมบังคับให้ใบหน้าคงความสงบนิ่งไว้ได้เหมือนหินผา "พอดีผู้ช่วยของคุณกิตติภพติดธุระด่วนครับ เลยให้ผมนำเอกสารฉบับนี้มาให้เป็นการเร่งด่วน โดยเฉพาะหน้าที่มีรอยปั๊มตราประทับของที่ดินผืนสุดท้าย... ที่คุณหญิงให้ความสนใจเป็นพิเศษ" คำว่า 'ที่ดินผืนสุดท้าย' ดึงดูดความสนใจของคุณหญิงได้ชะงัด เธอโบกมือไล่คนรอบข้างออกไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหยิบซองเอกสารจากมือผมไปเปิดดู มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน นั่นคือจุดอ่อนที่ผมตามหามาตลอด แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครคนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางด้านหลัง "คุณหญิงครับ... คนผู้นี้ไม่ได้อยู่ในรายชื่อแขกที่ผมเชิญมานะครับ" ผมแข็งค้างไปทั้งตัว น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ มันเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดีกว่าใคร... เสียงของชายที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน พ่อของผมเอง ผมค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ภายใต้ใบหน้าปลอมๆ ที่สวมใส่ ความจริงกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด และในขณะที่มือของชายคนนั้นเอื้อมมาหวังจะกระชากวิกผมของผมออก อลิน... ผู้ที่กำลังจะได้รับคำตอบ ก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การแฝงตัวเพื่อหาความจริง แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรก "แกคิดจริงๆ เหรอว่า การปลอมตัวแบบนี้จะหลอกคนอย่างฉันได้... ลูกชายที่หายสาบสูญ?" แสงไฟในห้องโถงดูเหมือนจะหรี่ลง พร้อมกับความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อมรอบตัวผม เมื่อชายตรงหน้าขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับมีดเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ และรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบจนถึงขั้วหัวใจ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในทุกตัวอักษรนะครับ ฟีนิกซ์สีทอง