รอยร้าวในอดีต

“คุณโกหกผม... ไม่สิ คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ต่างหาก รณภพ” อลินวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังจนควันจางๆ ในแก้วชาที่วางอยู่ข้างกันสั่นไหว เธอไม่ได้มองหน้าทนายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้าม แต่สายตากลับจดจ้องไปยังภาพถ่ายใบเก่าที่ถูกดึงออกมาจากซองเอกสาร ภาพนั้นเป็นภาพขาวดำที่ขอบเริ่มเปื่อยยุ่ย พ่อและแม่ของเธอยืนยิ้มอยู่หน้าบ้านหลังเก่าในวันที่ท้องฟ้าดูเหมือนจะสดใส แต่ในดวงตาของแม่... อลินเห็นเงาบางอย่างที่ชัดเจนขึ้นในวันนี้ รณภพประสานมือไว้บนตัก รอยยิ้มจางๆ ที่มักจะใช้ปกปิดความรู้สึกเสมอมาเลือนหายไป เหลือเพียงใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นหิน “ความจริงมีหลายเฉดสีเสมอครับอลิน บางครั้งการที่ผมไม่พูดทุกอย่างออกมา ไม่ได้หมายความว่าผมกำลังหลอกลวง แต่มันคือการปกป้อง... ในจุดที่เหมาะสม” “ปกป้องใคร? ปกป้องความทรงจำของฉัน หรือปกป้องคนที่ทำลายมัน?” อลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแต่แฝงด้วยประกายแห่งความดื้อรั้นที่เจ้าตัวพยายามสะกดไว้ “ในเอกสารฉบับนี้ระบุว่าพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์บนถนนสาย 402 แต่ฉันจำได้... ฉันจำได้ว่าคืนนั้นไม่ได้มีฝนตกเหมือนที่สำนวนตำรวจระบุ และที่สำคัญที่สุด พ่อไม่เคยขับรถเร็วเกินกำหนด เพราะพ่อกลัวความมืด” รณภพชะงักไปครู่หนึ่ง เขายกแก้วชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนอาการลังเล จังหวะการหายใจของเขาช้าลงจนน่าอึดอัด “ความทรงจำในวัยเด็กเป็นสิ่งที่เชื่อถือได้น้อยที่สุดครับ มันมักจะถูกเติมเต็มด้วยจินตนาการเพื่อลบเลือนความเจ็บปวด คุณอาจจะกำลังตีความสิ่งที่เห็นผ่านเลนส์ของความรู้สึกในตอนนี้เท่านั้น” “ถ้ามันเป็นแค่จินตนาการ แล้วทำไมลายเซ็นในพินัยกรรมฉบับที่สองนี้ ถึงมีรอยเปื้อนหมึกที่ไม่สม่ำเสมอ เหมือนคนเขียนกำลังถูกบังคับให้จับปากกา?” อลินเลื่อนกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดที่หมึกจางลงราวกับมือสั่นเทา “รณภพ คุณเป็นทนายความครอบครัวเรามานานกว่าสิบปี คุณรู้ดีว่าพ่อไม่มีวันยอมลงชื่อในเอกสารที่ยกที่ดินผืนนั้นให้แก่ ‘มูลนิธิเงาจันทร์’ โดยที่แม่ไม่ได้ล่วงรู้มาก่อน” บรรยากาศในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นหนังสือเก่าเงียบลงจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะหนักหน่วง รณภพถอนหายใจยาว ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเห็นอกเห็นใจอย่างประหลาด ซึ่งนั่นทำให้อลินรู้สึกขนลุกมากกว่าตอนที่เขาทำตัวห่างเหินเสียอีก “อลิน... คุณกำลังขุดลงไปในหลุมที่ไม่มีก้นบึ้ง” เขาพูดเสียงต่ำ “มีบางอย่างที่พ่อแม่คุณเก็บงำไว้ มันไม่ใช่แค่เรื่องสมบัติหรือที่ดิน แต่มันคือเรื่องของตัวตนคุณเอง คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าอยากจะรู้จัก ‘เงา’ ที่ตามคุณมาตั้งแต่เด็กจริงๆ” “ฉันถูกตามหลัวด้วยเงามาตลอดชีวิตโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้ววันนี้ฉันจะมากลัวที่จะหันไปมองมันงั้นเหรอ?” อลินแค่นหัวเราะ “บอกมาเถอะ ใครคือคนที่ถือเอกสารฉบับจริงในคืนนั้น ก่อนที่รถของพ่อจะตกเขา?” รณภพหลับตาลงนิ่งนานราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกุญแจดอกเล็กที่ห้อยอยู่ในสร้อยคอของเขาเองออกมาวางไว้บนโต๊ะ กุญแจดอกนั้นสลักสัญลักษณ์รูปฟีนิกซ์ที่ปีกข้างหนึ่งหักงอ มันเป็นกุญแจที่อลินเคยเห็นในความฝันที่เธอพยายามลืมเลือนมาตลอด “คนที่อยู่ในรถคืนนั้น... ไม่ได้มีแค่พ่อและแม่คุณครับ” รณภพกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “ยังมีบุคคลที่สามที่รอดชีวิตมาได้ และบุคคลคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่คุณนั่งอยู่ตรงข้ามผมในตอนนี้” อลินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ แรงปะทะของความจริงทำให้เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือเย็นเฉียบไร้ความรู้สึก เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมถามคำถามที่ค้างคาใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักแน่นและรีบร้อน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้ขออนุญาต ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นซิการ์ราคาแพงลอยปะทะจมูกอลินทันที เขาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองเอกสารที่วางระเกะระกะก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “คุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือครับ... หลานรัก?” เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่ข้างขมับปรากฏขึ้นในแสงไฟ “หวังว่ารณภพคงจะไม่ได้เล่าอะไรที่ ‘ไม่สมควร’ ให้คุณฟัง จนทำให้เรื่องสนุกๆ ที่ผมเตรียมไว้ต้องเสียแผนไปนะครับ” อลินมองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง คนที่ควรจะเสียชีวิตไปพร้อมกับพ่อแม่ในอุบัติเหตุครั้งนั้น... คนที่ควรจะเหลือแค่เพียงชื่อในหลุมศพ—กำลังยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ตรงนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลึกลับของเงามายานี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทองครับ