การพบกันโดยบังเอิญ

"คุณกำลังโกหกผม หรือกำลังโกหกตัวเองกันแน่ครับ คุณอลิน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอลิน ทำให้หญิงสาวชะงักปลายปากกาที่กำลังจดจ่ออยู่กับต้นฉบับ อลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบกับใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ทว่าห่างเหิน รณภพไม่ได้มาที่นี่ในฐานะคนแปลกหน้า แต่เขาก้าวเข้ามาในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังสับสนกับเศษเสี้ยวความทรงจำที่ผุดพรายขึ้นมาเหมือนฟองอากาศในน้ำลึก รณภพวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนกองสมุดบันทึกของเธอ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นโต๊ะเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความรู้สึกของอลินราวกับเสียงระเบิด "รณภพ... คุณมาที่นี่ได้ยังไง" อลินถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย เธอพยายามประคองความเยือกเย็นไว้ใต้แว่นตากรอบบางที่เริ่มขึ้นฝ้ามัวเพราะลมหายใจที่ติดขัด "ผมก็แค่ทำหน้าที่ทนายที่รับผิดชอบมรดกของคุณให้ดีที่สุด" เขาขยับเนกไทสีเข้ม สายตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจ้องมองเธอราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงข้างใน "แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมถือมาวันนี้ จะเป็นเรื่องที่ทำให้คุณไม่อยากต้อนรับผมสักเท่าไหร่" อลินละสายตาจากใบหน้าเขาไปมองเอกสารบนโต๊ะ กระดาษฉบับนั้นมีตราประทับสีแดงฉานที่ดูขัดตา โฉนดที่ดินเก่าคร่ำที่ควรจะถูกเก็บไว้ในเซฟของตระกูลเมื่อยี่สิบปีก่อน กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ขอบกระดาษเปื่อยยุ่ยและมีรอยคราบประหลาดคล้ายคราบสนิมเหล็ก เธอกางโฉนดออก นิ้วมือสั่นระริกขณะไล่สายตาอ่านข้อความที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่โฉนดที่ดินในหมู่บ้านที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือการโอนสิทธิ์ครอบครองพื้นที่ป่ารอยต่อในเขตเงาจันทร์... ที่สำคัญ วันที่ระบุในการโอนสิทธิ์คือวันที่หลังจากที่บิดาของเธอเสียชีวิตไปแล้วถึงสามปี "นี่มันอะไรกัน..." อลินพึมพำ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอก "พ่อเสียชีวิตไปนานแล้ว เขาไม่มีทางเซ็นเอกสารฉบับนี้ได้ ใครทำเรื่องนี้ และคุณ... คุณมีส่วนรู้เห็นอะไรด้วยใช่ไหม" รณภพก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเขาทำให้อลินต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว เขาโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างทาบลงบนโต๊ะ ขังเธอไว้ในวงล้อมของความอึดอัดที่เขาสร้างขึ้น "ในโลกที่ความทรงจำถูกบิดเบือน อดีตมักจะกลายเป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดนะครับ คุณอลิน" เขาเว้นจังหวะ สายตาที่เคยมองเธออย่างเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความนัยที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ได้เป็นคนทำเอกสารนี้ขึ้นมา แต่มันถูกพบในลิ้นชักลับของสำนักงานทนายความเก่าของคุณพ่อคุณ ซึ่งถูกปิดตายมาตลอดสองทศวรรษ" อลินกัดริมฝีปากแน่น "ทำไมต้องตอนนี้? ทำไมต้องเป็นผมที่ต้องรับรู้เรื่องนี้ในวันที่ผมกำลังพยายามลืมทุกอย่างไปให้หมด?" "เพราะบางอย่างในโฉนดนี้กำลังบอกว่า ครอบครัวของคุณไม่ได้สูญเสียที่ดินผืนนั้นไปเพราะความยากจนอย่างที่คุณเข้าใจมาตลอด แต่มันหายไปเพราะความลับบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินผืนนั้น... ลับที่แม้แต่ตัวคุณเองก็อาจจะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่ไขมันออกมา" รณภพหยิบปากกาหมึกซึมด้ามหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อสูทของเขา ก่อนจะวางมันลงข้างๆ โฉนดที่ดินนั้น แรงกดของปากกาด้ามนั้นทำให้กระดาษขยับเลื่อนไปเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยประทับที่ซ่อนอยู่ใต้พับกระดาษ รอยประทับที่เป็นสัญลักษณ์ของ 'เงาสีเลือด' กลุ่มคนเถื่อนที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ท้องถิ่นไปนานแล้ว อลินจ้องมองสัญลักษณ์นั้น ความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกระชากวิญญาณของเธอออกไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กที่เคยเลือนรางกลับฉายชัดขึ้นมาในหัว—ภาพของชายคนหนึ่งที่ยืนถือเข็มกลัดสัญลักษณ์เดียวกันนี้ในคืนที่บ้านของเธอถูกไฟไหม้ "อย่าถามผมเลยครับว่ามันคืออะไร" รณภพกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบข้างใบหูเธอ "แต่จงถามตัวเองดูว่า... ในวันที่บ้านคุณถูกไฟไหม้ ใครคือคนที่จูงมือคุณออกมาจากกองเพลิงจริงๆ กันแน่ เพราะจากหลักฐานชิ้นใหม่ที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อเช้า... คนที่คุณเรียกเขาว่าพ่อผู้ล่วงลับ อาจจะไม่ได้ตายในกองเพลิงนั้นตั้งแต่วันแรกที่คุณจำได้" อลินเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความสับสนและความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ในขณะที่รณภพค่อยๆ ผละถอยหลังออกไปช้าๆ พลางหยิบเอกสารสำคัญอีกฉบับหนึ่งขึ้นมาแสดงให้เธอเห็น มันคือรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งที่เพิ่งถูกล้างออกมาได้ไม่นาน ในนั้นเป็นภาพผู้ชายสองคนยืนคุยกันในมุมมืดของโรงพยาบาล... หนึ่งในนั้นคือคุณพ่อของเธอที่ควรจะตายไปแล้ว และอีกคนหนึ่ง คือคนข้างกายของเธอที่เพิ่งจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นด้านหลังประตูห้องทำงานของอลินดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าหนักแน่น ราวกับว่าคนที่อยู่หลังประตูนั้นกำลังรอคอยจังหวะที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล ก่อนที่ประตูนั่นจะถูกเปิดผางออกโดยคนที่เธอไม่คาดคิดที่สุดในนาทีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความลึกลับของเงามายานี้ด้วยกันนะครับ ฟีนิกซ์สีทองครับ