กาแฟที่ไม่เหมือนเดิม

"บอกแล้วไงคะว่าธันวาเป็นคนประเภทที่ถ้าชีวิตไม่มีสเปรดชีตกำกับคงจะหายใจไม่ถูก... ดูสิคะ ขนาดจะสั่งกาแฟตอนตีสองครึ่งยังต้องทำตารางวิเคราะห์ความคุ้มค่าเลยค่ะคุณผู้อ่าน" สมุดบันทึกสีน้ำตาลกลับมาพบกับทุกคนอีกครั้งแล้วนะคะ ในตอนที่ห้าของ "สถาปนิกหน้านิ่งปะทะยัยติวเตอร์สายรีโนเวทใจ" ซึ่งต่อเนื่องจากตอนที่แล้วที่เราทิ้งปมเรื่องแผนการรีโนเวทห้องสมุดเก่าไว้แบบชวนลุ้นระทึกค่ะ วันนี้เรามาขยับความสัมพันธ์ของคู่กัดคู่นี้ให้ฟินปนฮากันต่อในตอนที่มีชื่อว่า "กาแฟที่ไม่เหมือนเดิม" ค่ะ เตรียมหมอนไว้จิกกันได้เลยนะคะเพราะความละมุนกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ! --- "เอ่อ... คุณมินตราคะ คือนี่มันตีสองสี่สิบห้าค่ะ คุณช่วยกรุณาอธิบายเหตุผลที่ส่งลิงก์สั่งกาแฟเดลิเวอรีมูลค่าแปดร้อยบาทมาให้ฉันตอนนี้ทีค่ะ ทั้งที่บ้านคุณมีแคปซูลกาแฟอยู่แล้วสามกล่องเต็ม" ข้อความเสียงของธันวาที่กดส่งมาตอนเกือบตีสามเต็มไปด้วยความงัวเงียปนหงุดหงิดแบบฉบับคนระเบียบจัด แต่มินตราที่นอนเอาขาพาดหมอนข้างไถโทรศัพท์อยู่บนเตียงกลับหัวเราะคิกคักออกมาเสียงดังลั่นห้องนอน เธอพิมพ์ตอบกลับไปทันทีด้วยความหมั่นไส้ในความเป๊ะเวอร์ของสถาปนิกหนุ่ม [มินตรา]: ก็คนมันอยากกินเมนูพิเศษนี่คะคุณสถาปนิก! อเมริกาโน่น้ำผึ้งป่าเดือนห้า ช็อตเอสเพรสโซ่คั่วกลางค่อนเข้ม ไม่ใส่ไซรัป แต่ขอไซรัปคาราเมลแยกมาต่างหากในถ้วยจิ๋ว เพื่อความฟินระดับพรีเมียมค่ะ ☕✨ [ธันวา]: ...คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่คะ เมนูที่คุณพิมพ์มาเมื่อกี้มันไม่มีอยู่จริงในระบบของร้าน และที่สำคัญคือ ฉันไม่ได้นอนเพราะมัวแต่มานั่งแกะรหัสความเพี้ยนในแชตของคุณเนี่ยแหละค่ะ [มินตรา]: แหม ก็แค่อยากลองใจดูค่ะว่าสถาปนิกผู้เคร่งครัดเรื่องโครงสร้างและดีไซน์อย่างคุณ จะมีความยืดหยุ่นพอที่จะต่อต่อลองกับ 'ศิลปะแห่งรสชาติ' นอกตำราได้ไหม ฮ่าๆๆ 😆 มินตราแอบจินตนาการถึงใบหน้าบึ้งตึงของธันวาตอนที่อ่านข้อความนี้แล้วก็ยิ่งอมยิ้ม เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เกลียดความไม่แน่นอนที่สุดในชีวิต แต่เธอกลับสนุกเหลือเกินกับการได้เข้าไปปั่นป่วนความสมบูรณ์แบบนั้นให้มันมีสีสันขึ้นมาบ้าง ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมย่านอารีย์ ธันวากำลังยืนขยี้ตาอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนาถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ หน้าจอเรืองแสงวาบสะท้อนกับใบหน้าคมคายที่ดูเหนื่อยอ่อนจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความอ่อนอกอ่อนใจกับความเจ้าเล่ห์ของติวเตอร์สาวคนนี้ แต่ไม่รู้ทำไม... มุมปากหยักลึกของเขากลับยกย่องขึ้นทีละน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ [ธันวา]: เลิกแกล้งฉันสักทีเถอะค่ะคุณมินตรา พรุ่งนี้เรามีนัดเข้าไปดูหน้างานจริงแต่เช้า ถ้าฉันตื่นสายเพราะมัวแต่มาเถียงเรื่องกาแฟกับคุณ คุณต้องเป็นคนรับผิดชอบค่าปรับหน้างานนะคะ [มินตรา]: รับผิดชอบยังไงล่ะคะคุณธันวา หรือว่าจะเลี้ยงกาแฟแก้วโปรดเป็นการไถ่โทษล่ะ? ถ้าใช่... พรุ่งนี้ฉันอาจจะยอมตื่นก่อนเวลาสิบนาทีก็ได้นะ 😉 [ธันวา]: ...ฝันไปเถอะค่ะ นอนได้แล้วค่ะคุณมินตรา พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าตรง ห้ามเลทเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะหักคะแนนความประพฤติของคุณแน่ๆ [มินตรา]: ค่าๆ คุณครูระเบียบจัด ฝันดีนะคะสถาปนิกหน้านิ่ง! 🌙💤 มินตรากดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางคว่ำไว้ข้างหมอน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวแปลกๆ ทุกครั้งที่ได้กวนประสาทผู้ชายคนนี้สำเร็จ มันมีความรู้สึกอบอุ่นแปลกปลอมแทรกซึมเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เธอนอนกอดผ้าห่มพลิกตัวไปมาด้วยความเขินอายกับข้อความสุดท้ายที่เผลอพิมพ์ออกไป เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอุ่นๆ ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในพื้นที่ทำงานชั่วคราวหน้าไซต์งานก่อสร้าง ธันวายืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าโต๊ะพับชั่วคราว สายตาคมกริบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสลับกับถนนทางเข้าอย่างใจจดใจจ่อ เข็มยาวกำลังจะชี้เลขสิบสอง... อีกเพียงสามวินาทีเท่านั้น "เจ็ดโมงตรงพอดิบพอดีค่ะคุณธันวา! เห็นไหมคะว่าคนสวยคนนี้ตรงต่อเวลาแค่ไหน!" เสียงใสๆ พร้อมรอยยิ้มร่าเริงดังขึ้นจากด้านหลัง ธันวาหันไปมองร่างบางในชุดเสื้อเชิร์ตลินินสีขาวกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่ถือแก้วกาแฟกระดาษสองแก้ววิ่งดุ๊กๆ เข้ามาหลบแดด ใบหน้าหวานเปื้อนเหงื่อบางเบาแต่กลับดูมีชีวิตชีวาจนสถาปนิกหนุ่มถึงกับเผลอชะงักไปชั่วขณะ "คุณ... มาเร็วกว่ากำหนดสิบวินาทีค่ะ ถือว่าทำลายสถิติของตัวเองนะวันนี้" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบพยายามซ่อนประกายความยินดีในแววตา "ก็เพราะกลัวโดนคุณหักคะแนนความประพฤติเหมือนเด็กประถมยังไงล่ะคะ!" มินตราหัวเราะคิกคัก พลางยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ แก้วหนึ่งมาตรงหน้าเขา "อ่ะ! ไถ่โทษเรื่องเมื่อคืนค่ะ ลาเต้อุ่นๆ หวานน้อยแบบที่คุณชอบเป๊ะๆ ไม่มีสูตรพิสดารอะไรทั้งนั้น สบายใจได้ค่ะคุณสถาปนิก" ธันวาก้มมองแก้วกาแฟในมือเธอก่อนจะเงยหน้ามองดวงตากลมโตที่กำลังพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วผสมนมสดลอยแตะจมูก แต่มันกลับไม่หอมละมุนเท่ารอยยิ้มของคนที่ยืนถือมันอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด มือหนารับแก้วมาถือไว้โดยปลายนิ้วบังเอิญสัมผัสโดนปลายนิ้วเรียวของเธอเบาๆ ความอุ่นซ่านแล่นริ้วผ่านผิวสัมผัสจนทั้งคู่ต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก "ขอบคุณค่ะ..." ธันวาพึมพำเบาๆ หลบสายตาไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ มินตราแอบอมยิ้มกริ่มเมื่อเห็นอาการเขินอكبرของพ่อหนุ่มเจ้าระเบียบ เธอหมุนตัวเตรียมเดินไปตรวจแปลนงานต่อ แต่จังหวะนั้นเอง ธันวาที่ยืนถือแก้วกาแฟอยู่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังกว่าปกติ จนเธอต้องหยุดฝีเท้า "คุณมินตราคะ..." ติวเตอร์สาวหันกลับมาเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย "คะ? มีอะไรเหรอ หรือว่ากาแฟแก้วนี้มันรสชาติดีเกินไปจนคุณจะขอสูตร?" ธันวาก้าวเข้าไปใกล้เผลอเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวของเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความหมายบางอย่างในนั้น "เปล่าค่ะ..." ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายลิ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของมินตราหยุดหมุนไปชั่วขณะ "แค่จะบอกว่า... กาแฟวันนี้ ต่อให้ไม่ต้องสั่งผ่านแอปพิสดารอะไรของคุณ แต่มันก็เป็นกาแฟแก้วแรกในรอบหลายปีที่... **รสชาติเปลี่ยนไปจากเดิม ตั้งแต่มีคุณเข้ามาร่วมวงด้วยแบบนี้น่ะค่ะ**" ธันวาพูดจบก็ยื่นมือไปหยิบแปลนกระดาษขึ้นมาเปิดดูหน้าตาเฉย ปล่อยให้มินตรายืนแข็งทื่อหน้าแดงแจ๋ หัวใจเต้นแรงโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกกับคำสารภาพกลายๆ ที่หยอดมาแบบไม่ทันตั้งตัว! --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!