ทำไมต้องยิ้มแบบนั้น?

"คุณธันวาคะ สเกลงานตรงนี้ถ้าลดลงอีกสองมิลฯ พื้นที่ตรงนั้นจะวางเก้าอี้พักคอยได้พอดีเป๊ะเลยนะ เชื่อมินสิคะ... หรือว่ากลัวแพ้ทางคนเก่งอย่างมินจนต้องหน้านิ่งใส่คะ?" เสียงใสๆ ที่เจือความขี้เล่นจนน่าหมั่นไส้ของมินตราดังขึ้นกลางออฟฟิศออกแบบของธันวา เจ้าของชื่อ—คนที่ถูกเรียกว่าสถาปนิกหน้านิ่ง—ชะงักปลายดินสอที่กำลังลากเส้นแปลนอาคารทันที เขาถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่กว้างนั้นไหวตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับยัยติวเตอร์สาวที่มายืนเท้าคางมองเขาอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาเป็นประกาย "มินตรา นี่เป็นครั้งที่สิบของวันแล้วนะคะที่ฉันบอกว่าแบบแปลนน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาเล่นมุกตลกเพื่อเปลี่ยนขนาดได้ตามใจชอบ" ธันวาเอ่ยเสียงเย็น ทว่าคนฟังกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด "ก็มินเห็นคุณเครียดจนหน้าผากจะย่นเป็นรอยตีนกาแล้วนี่คะ เลยอยากช่วยรีโนเวท 'ความสุข' ให้คุณสักหน่อย... หรือว่าคุณชอบให้มิน 'รื้อ' ใจคุณดูแทนดีล่ะคะ?" มินตราเอียงคอถาม ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับเหมือนกำลังสนุกกับการได้เห็นคนเนี้ยบเป๊ะอย่างเขาหลุดฟอร์ม ธันวากำดินสอในมือแน่นจนข้อนิ้วขาว เขาพยายามเตือนตัวเองว่านี่คือเพื่อนร่วมงาน (ชั่วคราว) ในโปรเจกต์ปรับปรุงพื้นที่ ไม่ใช่เด็กสาวจอมป่วนที่เขาต้องมาเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงด้วย "ฉันไม่ได้ต้องการการรีโนเวทหัวใจ ฉันต้องการงานที่เสร็จตามกำหนดการ และถ้าคุณยังไม่เลิกหยอดมุกเสี่ยวๆ นี่ ฉันจะตัดงบค่าจ้างติวเตอร์ของคุณลงครึ่งหนึ่งนะคะ" เขาขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่คนตัวเล็กตรงหน้ากลับหัวเราะร่า "โอ๊ย คุณธันวาคะ งบประมาณน่ะลดได้ แต่ถ้าจะลดความใกล้ชิดระหว่างเรา มินไม่ยอมนะคะ!" เธอทำท่าทางจริงจังพลางขยับตัวเข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอ ธันวารู้สึกเหมือนคิ้วตัวเองกระตุกยิกๆ เขาเป็นคนวางแผนทุกอย่างในชีวิต ตั้งแต่ตารางงานไปจนถึงเวลาดื่มกาแฟ แต่ยัยมินตรานี่เหมือน 'ตัวแปรอิสระ' ที่คอยจะทำลายสมการชีวิตที่แสนสงบสุขของเขาอยู่ตลอดเวลา ที่สำคัญที่สุด... คือไอ้รอยยิ้มที่ชอบหยอดมุกแล้วทำหน้าทะเล้นแบบนั้น มันดันไปทำให้จังหวะหัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะคงที่ของเขารวนเรได้อย่างน่าประหลาด "ฉันถามจริงๆ เถอะ ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นคะ?" เขาเผลอหลุดปากถามออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว น้ำเสียงที่ใช้เปลี่ยนจากความรำคาญเป็นความสับสนที่ซ่อนไม่มิด มินตราหยุดหัวเราะ สายตาของเธอนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ธันวาไม่คุ้นเคย "ก็เพราะเวลาคุณดุ แล้วคุณทำหน้าตึงๆ... มันน่ารักดีนี่คะ เหมือนแมวขี้หงุดหงิดที่อยากให้คนมาเกาคางให้มินก็เลยยิ้มให้ไงคะ จะได้เห็นว่าคุณน่ะ ใจดีกว่าที่แสดงออกตั้งเยอะ" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศที่ทำงานเบาๆ ธันวารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ เขาเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นพลางเม้มปากแน่น เขาไม่ได้เกลียดมุกเสี่ยวของเธอหรอก... สิ่งที่เขากลัวจริงๆ คือการที่เขาเริ่ม 'ชิน' กับมันต่างหาก "ไร้สาระค่ะ" เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปคว้าแก้วกาแฟขึ้นจิบ แต่ทว่าสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตของมินตราที่วางทิ้งไว้ตรงหน้า มันแสดงหน้าต่างแชตที่เธอยังไม่ได้ปิดลง เป็นบทสนทนาระหว่างเธอกับใครบางคน *‘แก... สงสัยงานนี้จะยากกว่าที่คิดวะ ธันวาดูเหมือนกำแพงสูงมาก แต่ยิ่งสูงก็ยิ่งอยากปีนว่ะแก ยิ่งเขาดุ ยิ่งน่าแกล้ง’* ธันวาอ่านข้อความนั้นจนครบประโยค หัวใจเขากระตุกวูบ เขาไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดีระหว่าง 'โกรธที่ถูกแกล้ง' หรือ 'หวั่นไหวกับคำว่าอยากปีนกำแพง' ของคนตัวเล็กนี่ "คุณธันวาคะ? มองอะไรอยู่คะ?" เสียงใสๆ ดังขึ้นใกล้ๆ ใบหูจนเขาสะดุ้งตัวโยน ธันวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นเองที่มินตราขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับความนุ่มนิ่มของเส้นผมเธอโดยไม่ตั้งใจ มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนธันวานั้นนิ่งค้างไปเหมือนหินสลัก "คือ... ฉัน..." เขาเริ่มพูดติดขัด ทว่าก่อนที่ธันวาจะได้แก้ตัวหรือโวยวาย มือถือของมินตราบนโต๊ะก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับแจ้งเตือนข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักที่สว่างวาบ—เป็นภาพถ่ายธันวาในมุมเผลอที่ดูหงุดหงิด และแคปชั่นใต้ภาพที่เขียนไว้ว่า *‘เหยื่อน่ารักที่สุดในโลก เตรียมเผด็จศึกใน 3... 2... 1’* มินตราชะงักกึก สีหน้าเธอดูเลิ่กลั่กพยายามจะคว้าโทรศัพท์หนี แต่ธันวากลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว "เผด็จศึกอะไรคะ มินตรา? อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!