ความชัดเจน

"ถ้าคุณยังกล้าส่งสติกเกอร์รูปหมีโบกมือบ๊ายบายมาให้อีกข้อความเดียว ฉันจะบล็อกคุณจริงๆ ด้วยนะคะคุณธันวา!" มินตราส่งเสียงขู่ลอดไรฟัน ดวงตากลมโตถลึงมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะทำงานตัวยาว บรรยากาศในห้องประชุมตอนนี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของงานออกแบบตึกเก่าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตจากสายตาคู่คมที่จ้องเขม็งราวกับผู้ล่ากำลังจดจ้องเหยื่อในกำมือ จากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอดันสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความจากรุ่นพี่หนุ่มคณะโบราณคดีที่คอยแวะเวียนมาเทียวไล้เทียวขว้าง ส่งเสียงทักทายยามดึกดื่นแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ทำเอาคนเจ้าระเบียบอย่างธันวาที่นั่งเงียบๆ มาตลอดเกือบสองชั่วโมงถึงกับวางปากกาลงเสียงดัง *กริ๊ก* สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณนักออกแบบที่หวงพื้นที่ส่วนตัว—และตอนนี้ ดูท่าเขาจะไม่ได้หวงแค่แปลนอาคารโบราณเสียแล้วล่ะค่ะ "บล็อกผมเหรอ?" ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะเจ้านายผู้เคร่งขรึม "ลองดูสิครับ เผื่อคุณอยากรู้ว่าถ้าไม่มีช่องทางแชตนี้แล้ว ผมจะบุกไปเคาะประตูห้องคุณถึงหน้าคอนโดตอนตีสองด้วยวิธีไหนบ้าง" "นี่คุณ! เริ่มใช้อำนาจมิชอบนอกเวลางานอีกแล้วนะคะ!" มินตราหวีดร้องเบาๆ ในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องแสร้งก้มหน้าลงจัดกองกระดาษรีโนเวทบนโต๊ะเพื่อซ่อนอาการ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้กินอะไรเข้าไปเป็นอาหารเสริมคะ? ตั้งแต่ประกาศตัวว่าจะเลิกฟอร์มจัดและรุกจีบแบบไม่เกรงใจสถานะเจ้านาย เขาก็แปลงร่างจากสถาปนิกหนุ่มหน้านิ่งพูดน้อย กลายเป็นเสือยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ขยันหยอดคำหวานชวนเลี่ยนจนหัวใจเธอทำงานหนักแทบจะระเบิดทุกนาที ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวแคบโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นไม้จันทน์และกระดาษพิมพ์เขียวลอยมาแตะจมูกจนมินตราต้องเผลอกลั้นหายใจ ธันวาก้มตัวลงต่ำ มือหนาทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ให้อยู่ในวงแขนอย่างจำยอม ดวงตาสีนิลคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบพักตร์หวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้ "ไม่ได้ใช้อำนาจในฐานะเจ้านายสักหน่อย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู แผ่วเบาเสียจนขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "ผมกำลังใช้สิทธิ์ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังจีบคุณอยู่ต่างหาก มินตรา" *ตึกลัก! ตึกลัก!* เสียงหัวใจเธอดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องประชุม ชัดเสียจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน มินตราเม้มริมฝีปากแน่น พยายามงัดเอาความกวนประสาทขั้นสุดมาต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนี้ "จีบอะไรกันคะ เลอะเทอะน่า! งานตรงหน้ากองเป็นภูเขาเล่าปู แบบแปลนตึกเก่าสัปดาห์หน้ายังแก้ไม่ผ่านเลยนะคุณธันวา ถอยไปเลยค่ะ ฉันหายใจไม่ออก!" "ก็ลองหายใจเข้าลึกๆ สิครับ จะได้รู้ว่ากลิ่นตัวผมมันหอมกว่ากลิ่นฝุ่นตึกเก่าพวกนั้นตั้งเยอะ" "ย่ะ! หลงตัวเองเป็นที่หนึ่งเลยนะคะพ่อสถาปนิกเทวดา!" มินตราเอื้อมมือไปผลักไหล่กว้างเบาๆ เพื่อให้เขากลับไปนั่งที่เดิม แต่ธันวากลับไม่สะเทือนแถมยังคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน นิ้วเรียวยาวรั้งข้อมือเธอไว้หลวมๆ ก่อนจะพลิกฝ่ามือขึ้นช้าๆ แล้วใช้นิ้วโป้งลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ อย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำเอาสติที่กระเจิงไปแล้วยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่ "มินต์..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนเธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความประหลาดใจ "ผมไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง... คุณก็รู้" มินตรากะพริบตาปริบๆ ปรับอารมณ์ตามจังหวะที่เปลี่ยนไปไม่ทัน "คะ? อยู่ดีๆ มาดราม่าเรื่องแปลนบ้านอะไรอีกเนี่ย" "ไม่ใช่เรื่องแปลนบ้าน..." ธันวาถอนหายใจยาว แววตาคมกริบไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความนิ่งมานาน "ผมเป็นคนวางแผนทุกอย่างในชีวิต ไม่ชอบให้มีอะไรหลุดจากกรอบ ไม่ชอบความเซอร์ไพรส์... แต่ตั้งแต่มีคุณเข้ามาป่วนในชีวิต วางแผนอะไรไว้ก็พังไม่เป็นท่าสักอย่าง" หัวใจดวงน้อยๆ ของติวเตอร์สาวกระตุกวูบ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจังของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างประหลาด "แล้ว... แล้วมันแย่มากไหมล่ะคะ?" เธอถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว ความซุกซนเมื่อครู่วันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ธันวาสบตาเธอนิ่ง เนิ่นนานราวกับจะสลักภาพใบหน้าของเธอลงไปในความทรงจำ มุมปากหยักระบายยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากยิ่ง "แย่สิครับ... แย่ตรงที่ผมดันเสพติดความวุ่นวายที่คุณสร้างซะแล้วสิ" เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "แล้วก็แย่มากด้วย ที่ตอนนี้ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนในโลกนี้ส่งข้อความมาหาคุณตอนดึกๆ อีกเลยนอกจากผม" *กรี๊ดดดดดด! อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะทำงานเดี๋ยวนี้เลยค่ะคุณขา!* มินตรากรีดร้องอยู่ในใจ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน สมองประมวลผลคำว่า 'เสพติดความวุ่นวาย' กับสายตาหวานเชื่อมคู่นั้นไม่ทันจริงๆ แม่เจ้าโว้ย! นี่มันไม่ใช่การจีบแบบธรรมดาแล้วนะ นี่มันเป็นการโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ทางความรู้สึกชัดๆ! "คุณ... คุณพูดอะไรเนี่ย พูดจาแปลกๆ..." เธอพยายามดึงข้อมือกลับแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกระชับแน่นขึ้นอีกนิด "ไม่ได้แปลกครับ เรียกว่า 'ความชัดเจน'" ธันวาตอบหน้าตาย แต่ดวงตาส่อแววเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เลิกแกล้งทำเป็นซื่อบื้อแล้วจำใส่สมองไว้ด้วยนะครับว่า ผมไม่ได้มาเล่นๆ และผมก็ไม่อนุญาตให้ใครมาจีบคุณแข่งกับผมทั้งนั้นเข้าใจไหมครับ คุณติวเตอร์" มินตราอ้าปากค้าง ทำท่าจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดกวนๆ ตามสไตล์ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน—*ติ๊ง!* ทั้งสองคนชะงัก ธันวาหันขวับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทันทีด้วยสายตาพิฆาตแบบเดิมเป๊ะ มินตราชำเลืองมองตาม แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อชื่อผู้ส่งบนหน้าจอไม่ใช่รุ่นพี่คณะโบราณคดีคนเดิม... แต่เป็นข้อความจากใครอีกคนที่เธอไม่ได้เจอหน้ามานานนับปี และเป็นคนเดียวในอดีตที่ธันวาเคยออกปากเตือนเธอด้วยน้ำเสียงตึงเครียดที่สุด *บทสนทนาบนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ ว่า:* **"มินต์... พี่กลับมาถึงกรุงเทพฯ แล้วนะ คืนนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อย"** รังสีความหึงหวงที่เพิ่งซาลงไป กลับพุ่งทะยานกลับมาเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ในพริบตาเดียว แต่ทว่า... ครั้งนี้แววตาของธันวาไม่ได้มีแค่อารมณ์หึงหวงธรรมดา มันเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและระวังภัยอย่างถึงที่สุด "ใครส่งมา?" ธันวาเอ่ยถามเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเธอยามที่เขาโน้มตัวลงมามองหน้าจอชัดๆ มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้านายหนุ่ม เธอก็พบว่านัยน์ตาคู่นั้นกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้าให้เป็นจุล ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ รี้ดขา! บทนี้บอกเลยว่าสงครามหัวใจกำลังจะเดือดระอุยิ่งกว่างานรีโนเวตตึกเก่าแน่นอนค่ะ! ขอบคุณที่แวะมาเติมความฟินและเป็นกำลังใจให้ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" เสมอนะคะ