อาการหึงแบบคนซึน

"ฉันไม่ได้อ่อยค่ะ! คุณต่างหากล่ะที่มโนไปเองร้อยแปดตลบ!" เสียงตวาดเบาๆ ของมินตราดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่มปิดลง กลอนประตูถูกล็อกด้วยปลายนิ้วหนาของธันวาที่ขยับอย่างรวดเร็ว แรงปะทะจากเหตุการณ์ในห้องประชุมเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซีดาร์ผสมกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ยิ่งทำให้บรรยากาศมันชวนอึดอัดและหัวใจเต้นผิดจังหวะพิกล ธันวาไม่ตอบทันที เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบางที่ยืนกอดอกหน้าตาฮึดฮัดอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดปลายส้นสูง เธอสวยเฉี่ยวในชุดสูทกระโปรงสีครีมที่เพิ่งไปออกงานอีเวนต์ร่วมกับ 'ไอ้เพื่อนเก่า' คนนั้นมา... ไอ้ผู้ชายท่าทางเจ้าชู้รอยยิ้มแพรวิพ์ที่ยืนกระซิบกระซาบข้างหูเธอจนธันวาแทบอยากจะเอาแบบแปลนตึกร้อยชั้นฟาดหน้าให้หายหมั่นไส้ "มโนเหรอคะ?" ธันวาทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันขณะก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว "ส่งสายตาหวานเชื่อมแถมยังเอานามบัตรไปเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อของหมอนั่น... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าอ่อย แล้วจะให้เรียกว่าทำบุญอุทิศส่วนกุศลหรือยังไงครับ คุณมินตรา" "นั่นมันงานค่ะ! งาน!" มินตราถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับชั้นวางโมเดลจำลองอาคาร เธอยกมือขึ้นชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว "คุณมันพวกเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด! แค่ฉันคุยกับเพื่อนเก่าเพื่อโปรเจกต์รีโนเวตย่านเมืองเก่าเนี่ย คุณถึงกับต้องใช้อำนาจมืดลากฉันออกมาประจานกลางห้องประชุมเลยหรือไงคะ!" "ผมไม่ได้ลาก ผมแค่เตือนด้วยความหวังดี" ธันวายกมือขึ้นค้ำกับขอบชั้นวางโมเดล กักร่างเธอไว้ตรงกลางระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้าจมูกจนเขาต้องสูดหายใจลึกเพื่อข่มความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "แล้วก็จำใส่สมุดบันทึกสีน้ำตาลของคุณไว้ด้วยนะ ว่าผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะยืนมองผู้หญิงของตัวเองไปยิ้มเรี่ยราดให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" *ผู้หญิงของตัวเอง?* มินตราอ้าปากค้าง สมองที่ปกติประมวลผลเรื่องแปลนตึกและงบประมาณได้อย่างรวดเร็ว กลับชะงักกึกจนขึ้นจอฟ้า เธอกะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความโกรธเมื่อครู่วันนี้ระเหยหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหู "ใคร... ใครเป็นผู้หญิงของคุณกันคะ พูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย หลบไปเลยนะ!" เธอยกมือผลักอกแกร่งเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตจะขยับ ธันวากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาที่มักจะนิ่งสนิทเหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกในยามปกติ ตอนนี้กลับพราวระยับไปด้วยความขบขันและ... ความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด ซึน! ชายหนุ่มคนนี้ปากแข็งที่สุดในสามโลก! "ไม่หลบครับ" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า "และเพื่อเป็นการลงโทษที่คุณทำให้ผมหงุดหงิดจนแทบไม่มีสมาธิทำงาน... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งานเอกสารทั้งหมดของโปรเจกต์คอมเพล็กซ์ริมน้ำ คุณต้องเป็นคนตรวจและสรุปส่งให้ผมบนโต๊ะนี้ทุกวัน... ก่อนเที่ยงคืน" มินตราเบิกตากว้างทันที "หา?! งานเอกสารกองเท่าภูเขานั่นน่ะนะ! นั่นมันหน้าที่ของแผนกประสานงานไม่ใช่หรือไงคะ ทำไมฉันต้องมานั่งทำด้วย!" "เพราะคุณทำตัวให้ผมปวดหัว คุณก็ต้องรับผิดชอบ" ธันวายืดตัวตรงขึ้นอย่างสง่างาม มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจแบบที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "เชิญไปเริ่มเคลียร์กองเอกสารที่โต๊ะทำงานของคุณได้แล้วครับ ติวเตอร์สาวสายรีโนเวต... อ้อ อย่าลืมกาแฟดำแก้วโปรดของผมด้วยนะ เอาแบบไม่หวานเลย เหมือนสีหน้าของคุณตอนนี้เป๊ะๆ" พูดจบเขาก็ผละตัวเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปล่อยให้มินตรายืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ อยากจะหยิบหนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมแถวนั้นปาใส่หัวไอ้สถาปนักหน้านิ่งสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้! ผ่านไปสามชั่วโมงเต็ม... ห้องทำงานกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์คีย์บอร์ดรัวเร็วและเสียงกระดาษพลิกดังเป็นระยะ มินตรานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ตรงโต๊ะทำงานมุมห้อง กองเอกสารร่างสัญญาและแบบแปลนโครงสร้างสูงเป็นตั้งอยู่ตรงหน้า ตาคู่สวยตอนนี้เริ่มโหลเพราะความง่วงและอาการเคืองตา บ้าที่สุด! หมั่นไส้! คนอะไรใจร้ายใจดำเป็นที่สุด สั่งงานหนักหน่วงเหมือนโกรธกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน แถมกาแฟดำแก้วที่สองที่เธอเพิ่งเอาไปเสิร์ฟ เขาก็ดันติว่ารสชาติจืดชืดเกินไปจนเธออยากจะเทราดหัวเขาจริงๆ ให้ตายสิ! มินตราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดหน้าแอปพลิเคชันแชตส่วนตัวที่มีชื่อแชตของสถาปนิกตัวแสบปักหมุดไว้ด้านบนสุด นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความระบายความในใจรัวๆ ด้วยความหมั่นไส้เต็มพิกัด **มินตรา:** นี่คุณธันวาคะ! ถ้าจะใช้งานกันขนาดนี้ จ้างฉันเป็นทาสเลยดีไหมคะ สถาปนิกหน้ามึน! **มินตรา:** คนใจร้าย! ฮึ่ม! ส่งงานมาแต่ละที นึกว่าฉันเป็นแรงงานต่างด้าวทาสีตึกหรือไงคะเนี่ย! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที หน้าจอแสดงสถานะว่าอีกฝ่าย ‘กำลังพิมพ์...’ **ธันวา:** บ่นเก่งจังครับ **ธันวา:** ถ้ามีแรงพิมพ์มายืดยาวขนาดนี้ แสดงว่าเอกสารชุดที่ผมให้ไปยังน้อยไปสินะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเพิ่มให้อีกสองลังดีไหม มินตราค้อนขวับใส่หน้าจอ แม้เจ้าตัวจะมองไม่เห็นก็ตาม เธอนิ่วหน้าแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้คูณสอง **มินตรา:** ฝันไปเถอะค่ะ! ฝันกลางวันแสกๆ เลยด้วย! ฉันจะฟ้องสหกรณ์และกรมแรงงานว่าคุณใช้งานทาสเกินเวลา! **ธันวา:** ฟ้องไม่ได้หรอครับ **มินตรา:** ทำไมจะไม่ได้คะ ยุคนี้กฎหมายแรงงานคุ้มครองนะคะคุณธันวา! **ธันวา:** เพราะศาลแรงงานบอกว่า... หัวใจของทาสคนนี้ ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของสถาปนิกคนนี้ตั้งแต่แรกพบแล้วครับ ฟ้องไปยังไงก็แพ้ *ตึ้ง!* ข้อความล่าสุดเด้งขึ้นมาพร้อมกับหัวใจดวงโตที่มินตราอ่านแล้วถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีจนร้อนผ่าวไปถึงใบหู เธอนั่งนิ่งค้าง เผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความเขินอายพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลนไปหมด ไอ้คนบ้านี่! อยู่ดีๆ ก็หยอดมดลูกพังแบบนี้ ใครจะไปตั้งรับทันกันเล่า! มินตราบดนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อจะพิมพ์ด่ากลับแก้เขิน แต่ยังไม่ทันจะได้กดส่ง ประตูห้องทำงานของธันวาก็เปิดออกกFว้าง ร่างสูงโปรดในชุดเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกก้าวออกมาพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ เขายืนพิงขอบประตู มองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "เลิกงานแล้วครับ ติวเตอร์คนเก่ง" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม ทอดสายตามองเธอด้วยแววตาที่อบอุ่นจนน่ากลัว "ถ้าไม่อยากโดนทำโทษด้วยการตรวจแบบแปลนเพิ่มพรุ่งนี้... เชิญลุกขึ้นมาหยิบกระเป๋า แล้วไปทานข้าวเย็นกับผมซะดีๆ ครับ" มินตราอ้าปากพะงาบๆ จะปฏิเสธแต่สายตาดันไปสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นเข้าอย่างจัง... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ฟอร์มหน้านิ่ง และก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียงอะไรออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *Rrr...* มินตก้มลงมองหน้าจอ ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้นทำเอาบรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่เย็นเฉียบลงในพริบตา... สายเรียกเข้าจาก **'กรณ์'** เพื่อนเก่าคนเดิม ที่เพิ่งสร้างเรื่องให้ธันวาหึงจนตาแตกเมื่อเช้านั่นเอง! ธันวาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่มินตรากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้ด้วยรังสีความหึงหวงที่แผ่พุ่งจนน่ากลัวกว่าเดิม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะคะ!