ศัตรูหัวใจคนใหม่

"ถ้าคุณธันวาจะทำหน้ายักษ์ใส่ลูกค้าขนาดนี้ มินว่าเราควรปิดบริษัทแล้วไปบวชชีกันทั้งหมดนี่เลยดีกว่าค่ะ" เสียงใสๆ ของมินตราดังขึ้นพร้อมกับเสียงวางแฟลชไดรฟ์กระแทกโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ในห้องประชุมที่ตอนนี้บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะเอามีดมาตัดได้ ธันวาสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งผู้ยึดมั่นในแปลนกระดาษและดีเทลทุกตารางมิลลิเมตรกำลังขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับร่างบางของติวเตอร์สาวสายรีโนเวทที่ยืนเท้าสะเอวส่งค้อนวงใหญ่ให้ "ผมไม่ได้ทำหน้ายักษ์ ผมแค่กำลังอธิบายให้คุณกรณ์เขาเข้าใจว่า ผนังรับน้ำหนักตรงนี้ทุบไม่ได้ ถ้าทุบแล้วคานชั้นสองจะลงมาจูบกับพื้นห้องนั่งเล่น ซึ่งผมคิดว่ามันไม่ใช่ไอเดียที่ดีสักเท่าไหร่สำหรับการแต่งบ้าน" ธันวาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองกลับด้วยความดื้อรั้นตามสไตล์ แต่วันนี้... บรรยากาศชวนตีกันแบบเดิมๆ กลับมีตัวแปรแปลกปลอมก้าวเข้ามาขัดจังหวะอย่างหน้าตาเฉย ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานใสไม่ได้ทำให้บทสนทนาหยุดลงทันที จนกระทั่งบานประตูถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองเข้ารูป ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มพิมใจที่ผู้หญิงครึ่งค่อนออฟฟิศเห็นแล้วคงต้องเหลียวหลังมองตาม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะสบเข้ากับร่างของมินตราที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด "มินตรา? โอ้โห... บังเอิญชะมัด ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่นะเนี่ย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายด้วยความสนิทสนมชนิดที่เรียกว่าเกินเพื่อนร่วมงานทั่วไป มินตราที่เมื่อครู่ยังยืนเท้าสะเอวเตรียมแยกเขี้ยวใส่ธันวา ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยยิ้มกว้างระบายบนใบหน้าสวยทันทีโดยไม่ต้องพยายาม "กรณ์! มาทำอะไรที่นี่เนี่ย ตัวเองไม่ได้บอกว่าจะกลับมาจากสิงคโปร์สัปดาห์หน้าหรอกเหรอ" มินตราอุทานเสียงหลง เดินเข้าไปหาเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยโดยอัตโนมัติ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อกี้เพิ่งจะเถียงกับสถาปนิกหนุ่มเรื่องแปลนบ้านอยู่หยกๆ ธันวาที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาในมือทันที นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนยันตัวตนความสนิทสนมกันด้วยการแตะไหล่ทักทายอย่างเป็นกันเอง รังสีความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มนั้นหนาเตอะเสียยิ่งกว่าควันธูปในศาลเจ้า "พอดีผมแวะมาดูเรื่องโปรเจกต์รีโนเวทอาร์ตแกลเลอรีแถวนี้ครับ แล้วจำได้ว่าแถאןนี้มีบริษัทออกแบบอินทีเรียร์ของเพื่อนเก่าคนสวยพอดี เลยแวะมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย... ว่าแต่คนนี้เหรอครับ สถาปนิกมือหนึ่งคนที่มินเคยเม้าท์ให้ฟังทางโทรศัพท์ว่าทั้งเนียบ ทั้งดุ ทั้งไร้หัวใจน่ะ" กรณ์เอ่ยกลั้วหัวเราะ พร้อมกับหันมาสบตากับธันวาที่นั่งหน้าตึงเป็นตูดทอดสะพาน ธันวากลืนก้อนความหงุดหงิดลงคออย่างยากลำบาก เขายืดตัวตรง ขยับปกเสื้อเชิ้ตเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่มินตรากับแขกไม่ได้รับเชิญยืนอยู่ สายตาคมกริบกวาดมองกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยเรดาร์ประเมินคู่แข่งที่ทำงานอัตโนมัติ "ยินดีต้อนรับครับ... ผมธันวา เป็นสถาปนิกผู้รับผิดชอบโครงการนี้ และบังเอิญว่าเป็น *คนไร้หัวใจ* ที่คุณว่าด้วย" ธันวาเน้นเสียงหนักแน่นที่คำว่าคนไร้หัวใจ พร้อมกับก้าวเข้าไปยืนแทรกกลางระหว่างมินตรากับกรณ์โดยธรรมชาติ มือหนายกขึ้นโอบไหล่มินตราหลวมๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ จนคนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองค้อนขวิดใส่เขา "คุณธันวา! มาโอบไหล่มินทำไมเนี่ย เสียมารยาทกับแขกนะ" มินตรากระซิบกระซาบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวออกจากวงแขนแกร่ง แต่ธันวากลับกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นไปอีก ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม แต่แววตากลับระอุไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาตึกให้ราบคาบ "ผมก็แค่ต้อนรับแขกตามมารยาทของเจ้าของบ้านครับ... หรือว่าคุณกรณ์มีธุระอะไรด่วนกับ *ติวเตอร์ส่วนตัว* ของผมล่ะครับ ถึงบุกเข้ามาถึงห้องประชุมแบบนี้" ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ติวเตอร์ส่วนตัว' เป็นพิเศษ จนกรณ์ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้มาใหม่ยังคงประดับอยู่ แต่แววตาเริ่มมีความท้าทายฉายชัดขึ้นมาเช่นกัน "อ๋อ พอดีผมกะว่าจะชวนมินไปทานข้าวเที่ยงฉลองที่ได้เจอกันสักหน่อยน่ะครับ ไม่คิดว่าจะมารบกวนเวลาทำงานซีเรียสของคุณธันวาเขา... แต่ก็นะ เพื่อนกันไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับคุณสถาปนิก" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน เป็นน้ำเสียงแบบที่ผู้หญิงฟังแล้วมักจะใจละลาย แต่สำหรับธันวามันฟังดูเหมือนเสียงแมลงหวี่ที่น่ารำคาญที่สุดในโลก มินตรากะพริบตาปริบๆ หันมองหน้าธันวาที่ตอนนี้กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนสลับกับมองหน้ากรณ์เพื่อนเก่าสุดหล่อที่ส่งสายตารอนแรมมาให้ บรรยากาศในห้องประชุมตอนนี้อบอวลไปด้วยประจุไฟฟ้าสถิตที่รอวันปะทุ "ไปกินข้าวหเหรอคะ? เอิ่ม... ความจริงมินยังเคลียร์แปลนกับคุณธันวาไม่เสร็จ..." มินตราพยายามหาทางออกให้กับสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ แต่ยังพูดไม่ทันจบประโยค ธันวาก็กระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่มินต้ารู้ดีว่ามันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสิบ "เชิญเลยครับคุณกรณ์ มินตราเขาว่างอยู่แล้ว แปลนบ้านของคุณกรณ์น่ะ ไว้ค่อยคุยชาติหน้าก็ได้... เชิญไปทานข้าวให้ 'อิ่มท้อง' แล้วก็ 'อิ่มใจ' กันตามสบายเลยนะครับ" ธันวาปล่อยมือออกจากไหล่มินตราทันที น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาแต่เฉือดเฉือนจนคนฟังหนาวเยือก มินตราอ้าปากค้าง หันขวับไปมองหน้าธันวาด้วยความโมโห ชายคนนี้ประชดประชันเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมยังชอบตัดพ้อด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้ทุกทีสิน่า "คุณธันวา พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ!" มินตราแหวใส่เสียงดังลั่น แต่ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันหลังให้ คว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะแล้วก้าวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอยืนเคืองตาสีเพลิงอยู่กับที่ กรณ์หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี เอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของมินตรา "ดูท่าทางสถาปนิกของคุณจะหึงโหดไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย... ไปเถอะมิน เดี๋ยวพี่เล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังระหว่างทาง" มินตราหันไปมองตามแผ่นหลังกว้างของธันวาที่ลับหายไปหลังประตูกระจก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ ทั้งโกรธ ทั้งหมั่นไส้ และ... ลึกๆ แล้วก็แอบหวั่นไหวกับอาการประชดประชันแบบเด็กๆ ของคนหน้านิ่งคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก นิ้วเรียวเล็กตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วโป้งรัวพิมพ์ข้อความหาใครบางคนด้วยความหงุดหงิดปนความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอด *(แชตส่วนตัว)* **มินตรา:** นี่! คุณธันวา เลิกทำตัวเป็นเด็กน้อยขี้งอนสักทีได้ไหมคะ! **มินตรา:** ใครเขาจะไปกินข้าวกับกรณ์ล่ะคะ มินจะเคลียร์งานกับคุณต่างหากเล่า! **มินตรา:** อ่านแล้วไม่ตอบเหรอคะ? ธันวา! มินตกใจสุดขีดเมื่อเห็นข้อความขึ้นสถานะว่า 'อ่านแล้ว' แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับใดๆ จากปลายทาง เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนสั่นระริก ทว่า... ในวินาทีถัดมา หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอกลับสั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความใหม่จากคนที่เพิ่งเดินหนีออกไป **ธันวา:** ถ้าไม่อยากให้ผมเดินกลับไปอุบุมินตราออกจากห้องประชุมต่อหน้าไอ้เพื่อนเก่าของคุณ... เลิกส่งข้อความมาอ่อย แล้วรีบไसส้นสูงเดินตามผมมาที่ห้องทำงานส่วนตัวเดี๋ยวนี้เลยครับ มินตรา สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ขอตัวไปแอบจิกหมอนรอความคลั่งรักของสถาปนิกหน้านิ่งเขาก่อนนะคะ รี้ดเดอร์จ๋า ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดเพราะศึกชิงนางกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ!