แพลนชีวิตที่ผิดพลาด

"คุณธันวาคะ เลิกทำหน้าเป็นตู้เซฟล็อกรหัสสิบหลักใส่ฉันสักทีได้ไหมคะ หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนกำลังคำนวณสตรัคเจอร์สะพานแขวนที่จะพังลงมาในอีกสามวินาทีข้างหน้าเลยนะรู้ตัวไหม" มินตราทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สำนักงานบุหนังสีดำสนิทของธันวาอย่างถือวิสาสะ มือเรียวบางถือแก้วกาแฟเย็นที่เพิ่งเดินไปซื้อมาจากคาเฟ่ใต้ตึก ปลายหลอดพลาสติกคาบอยู่ริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีพีชอ่อนๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนมองลอดผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่เปิดแปลนสถาปัตยกรรมสามมิติคาไว้ ธันวาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เป็นลมหายใจที่ยาวนานราวกับพยายามระบายก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกจากห้องปิดตาย นิ้วเรียวยาวที่ปกติจะเคาะแป้นพิมพ์อย่างเป็นจังหวะตามระเบียบวินัยตอนนี้หยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่เข้ามาปั่นป่วนระบบระเบียบในชีวิตเขาครบสามสัปดาห์เต็มแล้ว และให้ตายเถอะ... ตารางชีวิตที่เคยถูกขีดเส้นตรงเป๊ะโดยไม่ต้องพึ่งยางลบ ตอนนี้กลับยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเส้นก๋วยเตี๋ยว "ผมไม่ได้ทำหน้าเหมือนสะพานจะพังครับ... เอ๊ย ไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำหน้าแบบนั้น" ธันวาเกือบหลุดปากแก้ตัวด้วยสรรพนามที่เผลอหลุดไปตามความคุ้นเคย ดีนะที่ดึงสติกลับมาทันก่อนจะเผลอใช้คำพูดห้วนๆ แบบที่คุยกับเพื่อนร่วมงานคนอื่น "อ้าวๆ เมื่อกี้เกือบพูดคำว่า 'ครับ' แบบที่ผู้ชายเขาพูดกันแล้วใช่ไหมล่ะคะคุณสถาปนิกผู้เคร่งขรึม ติดใจคำพูดของฉันล่ะสิ" มินตราหัวเราะคิกคัก ชอบใจที่ได้เห็นคนเจ้าระเบียบอย่างธันวาแสดงอาการรวนเรเล็กๆ ออกมาให้เห็น เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานที่สะอาดสะอ้านจนเกินเหตุ ก่อนจะเอื้อมมือไปเลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางรกหูรกตา (ในสายตาของธันวา) ให้เข้าที่เข้าทาง "คุณมินตราครับ... รบกวนช่วยเอาพาสซีฟแอดเกรสซีฟของคุณออกไปจากโต๊ะทำงานผมด้วยครับ เอกสารตรงนั้นผมเรียงตามลำดับความสำคัญของโปรเจกต์ ไม่ใช่เรียงตามความพึงพอใจของคุณ" ธันวาพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปนิดหน่อยเมื่อนึกถึงประโยคที่เขาเผลอหลุดปากไปเมื่อคืนก่อน... *'รินไม่ใช่คนสำคัญ... คนสำคัญน่ะ... ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง'* ให้ตายสิ! เขาพูดออกไปได้ยังไงวะเนี่ย! ถึงแม้ตอนนั้นบรรยากาศมันจะพาไป เพราะรุ่นน้องคนสนิทอย่างรินกำลังทำท่าจะเข้ามาจุ้นจ้านเรื่องพื้นที่ส่วนตัวของเขาเกินเหตุ จนมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำท่าจะเดินเลี่ยงหนีออกไปเพราะไม่อยากขัดจังหวะ แต่ปากเจ้ากรรมของเขามันดันไวสมองสั่งการ พูดประโยคกำกวมชวนเข้าใจผิดออกไปหน้าตาเฉย แถมพอกลับมาถึงห้องพักเมื่อคืน เขาก็เอาแต่นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ร่างข้อความในแชตยาวเหยียดเพื่ออธิบายความหมายที่แท้จริง แต่สุดท้ายก็ลบแล้วลบเล่าจนถึงตีสาม และเช้านี้... มินตราก็ยังคงเดินเข้ามาในออฟฟิศของเขาหน้าตาเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับประโยคบอกรักกำกวมนั้นเป็นแค่ลมพัดผ่านหน้าต่างกระจกใส "อ้าว ก็เอกสารสัญญารีโนเวทบ้านคุณป้าข้างบ้านของคุณน่ะ มันอยู่ล่างสุดต่างหากล่ะคะคุณธันวา ถ้าคุณไม่รีบเซ็นอนุมัติภายในเที่ยงนี้ ทีมช่างปูนเขาก็จะเทปูนทับท่อระบายน้ำเก่าพังหมดพอดี... นี่แหละค่ะน้า แผนชีวิตที่คุณวางไว้พังไม่เป็นท่า เพราะความใจอ่อนอยากช่วยคนอื่นแท้ๆ" มินตราลอยหน้าลอยตาเถียง พร้อมกับจิ้มปลายนิ้วเรียวลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อโชว์ตารางงานที่อัดแน่นไปด้วยกิจกรรมนอกแผนที่เธอเพิ่งยัดเยียดให้เขา ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย เหล่มองตารางงานสีสันฉูดฉาดที่มินตราทำไฮไลต์สีชมพูแป๋นไว้เต็มพรืด สีชมพูที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันทำลายโทนสีโมโนโทนอันแสนสงบสุขของเขา "ผมไม่ได้ใจอ่อนครับ ผมแค่..." "แค่เป็นคนดีศรีสถาปัตย์ไงคะ รู้แล้วน่า!" มินตราขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา จนธันวาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ว่าแต่... วันนี้ตอนเย็น หลังจากเคลียร์งานกับป้าข้างบ้านเสร็จแล้ว คุณว่างไหมคะ?" "ทำไมครับ มีโปรเจกต์บ้าบออะไรให้ผมไปตรวจหน้างานอีกเหรอ" ธันวาถามเสียงแข็งเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นแรงที่เริ่มประท้วงเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ "เปล่าค่ะ..." มินตราลากเสียงยาว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "แค่จะชวนไปกินหมูกระทะร้านข้างตึกค่ะ เห็นคุณบอกว่าชีวิตนี้ไม่มีที่ว่างให้ของมันๆ แต่อยากให้ลองเปิดใจให้ไขมันหมูสามชั้นดูบ้างนะคะ รับรองว่ามันจะทำให้แพลนชีวิตที่เคร่งเครียดของคุณมีความสุขขึ้นอีกสิบระดับเลยล่ะ" ธันวาจ้องมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ในหัวสมองส่วนหนึ่งกำลังประมวลผลข้อดีข้อเสียของการไปกินหมูกระทะกับผู้หญิงคนนี้—ไขมันอุดตันในเส้นเลือด, กลิ่นควันติดเสื้อผ้า, ตารางเวลาออกกำลังกายที่ต้องเลื่อนออกไปสองชั่วโมง... แต่มันกลับถูกลบหายไปจนหมดเกลี้ยงเมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะสดใสเวลาที่เธอแกล้งเขาสำเร็จ ให้ตายเถอะ มินตราเข้ามาอยู่ในตารางชีวิตของเขามากเกินไปจริงๆ มากเสียจนเขาเริ่มกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอหายไป ตารางชีวิตที่เคยว่างเปล่าและสมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น คงจะกลายเป็นความว่างเปล่าที่ไร้ความหมายสิ้นเชิง "ผมไม่ไป..." ธันวาตอบเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนแรก "แหน่ะ! เริ่มลังเลแล้วใช่ไหมล่ะคะ" มินตราหัวเราะคิกคักอย่างผู้ชนะ เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะบัดผมยาวสลวยเบาๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าผ้าใบเก่งขึ้นมาสะพายไหล่ "งั้นถือว่าตกลงนะคะ ตอนเย็นห้ามเบี้ยวเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะบุกเข้ามาเปลี่ยนสีวอลเปเปอร์ในห้องนอนคุณเป็นสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์จริงๆ ด้วย!" พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเดินน่องๆ ออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้สถาปัตยกรหนุ่มเจ้าระเบียบตนนั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กยังคงลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ธันวาถอนหายใจยาวเป็นรอบที่ร้อยของวัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาหน้าจอแสดงผลข้อความในแชตที่เขายังพิมพ์ค้างไว้ตั้งแต่ตีสาม—ข้อความยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยคำแก้ตัวและฟอร์มจัด เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดลบข้อความทั้งหมดทิ้งด้วยปลายนิ้วเดียว แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ลงไปแทนด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว *[ธันวา]: หมูกระทะอะไรก็ได้... แต่ห้ามใส่ตับนะครับ ผมไม่กินตับ* กดส่งปุ๊บ ธันวาก็กดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันทีด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เขาฟุบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองเมื่อตระหนักได้ว่า... แพทเทิร์นชีวิตที่เขาวางแผนมาอย่างดีตลอดสามสิบปี ได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของติวเตอร์สาวจอมจุ้นคนนี้ไปเรียบร้อยแล้ว แต่กระนั้น... รอยยิ้มบางๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ ก็กลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้นเบื้องหน้า ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย *[มินตรา]: รับทราบค่ะคุณสถาปนิกจอมเรื่องมาก... อ้อ! แล้วก็เตรียมตัวเคลียร์คิววันเสาร์นี้ไว้ด้วยนะคะ พอดีฉันรับงานรีโนเวทห้องหอพักเก่าๆ ของ 'ใครบางคน' ไว้แล้ว เตรียมตัวไปเผชิญหน้ากับอดีตของคุณได้เลยค่ะ!* ดวงตาคมกริบของธันวาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่าสถานที่ที่มินตรากำลังพูดถึงคือที่ไหน— ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความนุบนิบนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!