แชตลับหลังเที่ยงคืน

"คุณธันวา... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนเห็นผีตอนตีหนึ่งด้วยล่ะคะ?" ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในห้องโถงที่มืดสลัว แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ในมือฉันสะท้อนกับดวงตาที่เบิกกว้างของธันวา เขาไม่ได้มองหน้าฉัน แต่สายตาของเขากำลังจดจ้องไปที่หญิงสาวร่างโปร่งที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางถือดี ชุดเดรสสีแดงเพลิงขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูโดดเด่นท่ามกลางความมืดมิด "คุณมิน... กลับไปที่ห้องเดี๋ยวนี้" ธันวาสั่ง เสียงของเขาสั่นพร่าอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน "ธันวา? นึกว่าฉันมาคนเดียวแล้วคุณจะแอบหนีมาอยู่กับสาวที่ไหนได้นะ" หญิงสาวคนนั้นแค่นยิ้ม มุมปากของเธอเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างมีจริต "สถาปนิกหน้าตายอย่างคุณ มีรสนิยมแบบนี้เองเหรอ? ก็ไม่เลวนี่" ฉันมองไปที่ธันวา สลับกับผู้หญิงคนนั้น หัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความหึงหวงหรอกนะคะ แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่บอกไม่ถูกว่านี่มันละครหลังข่าวหรือสถานการณ์ปกติกันแน่! ฉันก้มลงมองมือถือตัวเองที่เผลอกด ‘ยกเลิกข้อความ’ ไปเมื่อครู่ ใจหนึ่งก็อยากจะขอโทษที่เสียมารยาท แต่อีกใจหนึ่งมันตะโกนบอกว่า *‘ถอยออกมา มินตรา! นี่มันเขตอันตรายระดับห้า!’* "ผมไม่ได้อยู่กับใคร และที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณควรเข้ามา" ธันวาขยับตัวมาขวางหน้าฉันไว้โดยสัญชาตญาณ หญิงสาวคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเข็มเย็บผ้าที่ค่อยๆ ทิ่มแทงเข้าไปในความเงียบ "คุณยังใจร้ายกับ 'ริน' เหมือนเดิมเลยนะคะ" ริน... ชื่อนี้เหรอที่ทำให้สถาปนิกผู้เนี้ยบกริบถึงกับคุมสติไม่อยู่? ฉันสูดหายใจลึก พยายามดึงความมั่นใจกลับมาในฐานะติวเตอร์สายรีโนเวทที่ผ่านอะไรมาเยอะกว่าเรื่องแปลนบ้าน "ขอโทษนะคะ ถ้าคุณจะมาคุยธุระส่วนตัว รบกวนช่วยไปคุยที่อื่นได้ไหมคะ ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลและกำลังอยู่ระหว่างการปรับปรุง ถ้าคุณเป็นลูกค้า... รบกวนติดต่อผ่านเลขานะคะ แต่ถ้าไม่ใช่... ออกไปค่ะ" รินหันมามองฉันด้วยแววตาที่ฉายแววดูถูกอย่างไม่ปิดบัง "นี่เหรอคะ? ของเล่นชิ้นใหม่ของคุณ? ปากกล้าใช้ได้นี่นา" "มินตรา อย่า!" ธันวาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น มือของเขาเย็นเฉียบ ฉันสะบัดข้อมือออกเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาธันวา "คุณธันวาคะ ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครสำหรับคุณ แต่นี่เป็นงานของฉัน และฉันไม่ยอมให้ใครมาดูถูกพื้นที่ที่ฉันกำลังรีโนเวท... โดยเฉพาะในบ้านของคุณเองด้วย" ฉันหมุนตัวเดินหนีออกมาจากห้องโถงตรงดิ่งไปยังห้องทำงานที่ฉันใช้พักอาศัยชั่วคราว มือสั่นจนแทบหยิบกุญแจไม่เข้า ฉันล็อกประตู ล้มตัวลงนั่งบนเตียงพิงหลังกับหัวเตียง ความรู้สึกจุกในอกมันเริ่มขยายตัวเป็นความน้อยใจที่ไร้ที่มา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในความเงียบ ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยใจที่เต้นรัว ข้อความนั้นมาจากธันวา *Thun_Architect: ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้* *Thun_Architect: มินตรา... อย่าเพิ่งหนีกลับไปนะ พรุ่งนี้เช้า ผมจะอธิบายทุกอย่าง* ฉันเม้มปากแน่น พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *Mintra_Tutor: ฉันไม่ใช่พนักงานของคุณนะคะ ที่จะมาสั่งให้ฉันอยู่หรือไปตามใจชอบ แล้วก็นะ... ถ้าจะอธิบาย ก็ช่วยอธิบายเรื่องข้อความที่ฉันกด ‘ยกเลิก’ ไปเมื่อกี้ด้วย ว่ามันคืออะไร!* ฉันรู้ว่าตัวเองงี่เง่าที่พาลเรื่องนั้น แต่ในจังหวะที่หัวใจมันสั่นคลอน อะไรบางอย่างก็ผลักดันให้ฉันอยากรู้ความจริง ว่าตัวหนังสือที่เขาส่งมา แล้วดันถูกมือซุ่มซ่ามของฉันกดลบไปนั้น... มันมีค่ามากแค่ไหน ผ่านไปห้านาที... สิบนาที... เขาก็ไม่ตอบ ฉันทิ้งตัวลงนอน ก่ายหน้าผาก ความสงสัยมันกัดกินใจจนนอนไม่หลับ ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน ตั้งใจจะหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นกระดาษแปลนฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ มันไม่ใช่แบบร่างอาคาร แต่มันคือ... ภาพสเก็ตซ์มือรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่คุ้นตามาก ภาพนั้นถูกวาดอย่างประณีตในมุมที่อ่อนโยนที่สุด ฉันหยิบภาพนั้นขึ้นมาดู หัวใจกระตุกวูบ ด้านหลังของภาพมีลายมือหวัดๆ ของธันวาเขียนทิ้งไว้ *‘เพราะทุกการเปลี่ยนแปลง... มักจะมาพร้อมกับความกลัวเสมอ แต่กับคุณ... ผมกลับอยากลองทำลายแผนการทั้งหมดในชีวิตดูสักครั้ง’* มือฉันสั่นเทา นี่เขาหมายความว่ายังไง? หรือที่เขาส่งมาในแชทเมื่อกี้... เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของฉัน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่เว้นจังหวะอย่างใจเย็น "มินตรา..." เสียงของธันวาลอดผ่านบานประตูเข้ามา มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสั่นไหวอย่างที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากคนเจ้าระเบียบอย่างเขา "ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ... และผมก็รู้ว่าคุณเห็นข้อความที่ผมเผลอส่งไปในแชทก่อนหน้านั้นแล้ว" ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณไม่ได้ยกเลิกมันเพราะความซุ่มซ่ามหรอก... ใช่ไหม?" เขาถามต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ทำเอาขาของฉันแทบทรุด "คุณยกเลิกมัน... เพราะคุณกลัวคำตอบที่จะได้ยินจากปากผม ถ้าผมพูดมันออกไปจริงๆ" เขากดรหัสผ่านที่เขาเป็นคนตั้งให้ฉัน... ประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ในความมืด สบตากับฉันด้วยสายตาที่เปิดเปลือยความในใจทั้งหมด "รินไม่ใช่คนสำคัญ... คนสำคัญน่ะ... ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่หัวใจเต้นแรงไปด้วยกันนะคะ รี้ดเดอร์ที่น่ารักของสมุดบันทึกสีน้ำตาลทุกคน!