ทริปดูงานที่วุ่นวาย

"คุณจะยืนขวางประตูอีกนานไหมคะคุณสถาปนิก หรือว่ากลัวฉันจะแอบขโมยแปลนงานของคุณไปขายกินระหว่างทาง?" มินตราเอ่ยแซะขึ้นทันที พร้อมกับใช้ไหล่ดันกระเป๋าเป้ใบโตให้เข้าที่ ดวงตากลมโตมองร่างสูงโปรดของธันวาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องพักในรีสอร์ทสไตล์ลอฟท์กลางหุบเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ นี่คือผลลัพธ์จากการเดินทางมาดูงานต่างจังหวัดร่วมกันสองต่อสอง... ที่ดันเกิดความผิดพลาดทางเทคนิคเล็กน้อย (ซึ่งมินตราแอบสสงสัยว่าเจ้าของโปรเจกต์จอมเนียบตั้งใจวางแผนไว้หรือเปล่า) ทำให้ห้องพักที่ควรจะเป็นคนละตึก กลับกลายมาเป็นห้องติดกัน แถมยังมีประตูเชื่อมตรงระเบียงแบบที่เรียกว่า *Interconnected Room* อีกต่างหาก! "ผมไม่ได้กลัวคุณขโมยแปลนงานหรอกครับมินตรา..." ธันวาปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "แต่ผมกลัวว่าคุณจะนอนไม่หลับมากกว่า... เพราะเสียงคุณบ่นงึมงำตอนดึกมันทะลุผนังมาถึงห้องผมได้ชัดเจนยิ่งกว่าบลูทูธซะอีก" "ไอ้คุณธันวา! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ เดี๋ยวแม่ก็จับรื้อผนังห้องนอนคุณทำใหม่ให้เป็นห้องกระจกใสแจ๋วให้หมดเรื่องหมดราวเลยนี่!" ติวเตอร์สาวแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะเงื้อมือขึ้นฟาดไหล่กว้าง แต่คนตัวสูงกว่ากลับไวกว่า ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วปิดประตูห้องของตัวเองใส่หน้าเธอเสียงดัง *ปัง!* ทันที มินตราอ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มองบานประตูไม้สักที่ปิดสนิท ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนดังขึ้น **[Tanwa]:** *เลิกยืนท้าวสะเอวหน้าห้องผมแล้วรีบไปเก็บของเถอะครับ อีกสิบนาทีเราต้องลงไปข้างล่างเพื่อตรวจหน้างานโซน A ถ้าเลทแม้แต่วินาทีเดียว ผมจะหักค่าแรงรีโนเวทของคุณครึ่งหนึ่ง* ยัยตัวแสบพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ **[Mintra]:** *เชอะ! คนเค็มเอ้ย เจ้าพ่อระเบียบประจำปี! รู้แล้วน่า กำลังจะไปย่ะ!* หลังจากการตรวจหน้างานที่แสนจะทุลักทุเลท่ามกลางฝุ่นปูนและอากาศร้อนอบอ้าวผ่านพ้นไป ทั้งคู่ก็กลับมาถึงที่พักในช่วงหัวค่ำ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบกับผนังปูนเปลือย ทำให้ห้องพักดูอบอุ่นและโรแมนติกขึ้นมาอย่างประหลาด... ซึ่งมันช่างขัดกับสถานะคู่กัดของคนทั้งคู่เสียเหลือเกิน มินตรานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนนุ่มฟู นิ้วเรียวไถหน้าจอโทรศัพท์เช็กงานไปเรื่อยเปื่อย แต่สมองกลับคิดวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนเดินทาง... เหตุการณ์ที่หน้าจอแชตขึ้นสถานะโชว์หราว่า **Read (อ่านแล้ว)** จากฝั่งของธันวา หลังจากที่เธอเผลอพิมพ์ข้อความสารภาพความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อเขาลงไป แม้ว่าตอนนั้นเธอจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ว่าพิมพ์ผิดส่งกลุ่มผิดก็ตามที แต่สายตาและรอยยิ้มของพ่อหนุ่มสถาปนิกในเวลาต่อมา มันไม่ได้บอกเลยสักนิดว่าเขาเชื่อข้อแก้ตัวนั้น! *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกใสตรงระเบียงดังขึ้นเบาๆ มินตราสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองตามเสียง ก็พบร่างสูงของธันวาในชุดลำลองสบายๆ เสื้อยืดสีเทาอ่อนกับกางเกงวอร์มขายาว กำลังยืนพิงราวระเบียงพร้อมกับถือแก้วกาแฟอุ่นๆ ในมือ แสงจันทร์อาบไล้ไปทั่วโครงหน้าคมคาย ยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์จนน่าโกง หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปเปิดผ้าม่านแล้วเลื่อนประตูกระจกออกไปปะทะกับสายลมเย็นยามค่ำคืน "มีอะไรคะดึกดื่นป่านนี้ หรือว่าแปลนงานที่คุณตรวจเมื่อ 10 นาทีก่อนมันมีปัญหาอีก?" ธันวาไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้มมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นสะท้อนเงาของเธอไว้อย่างชัดเจน บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม "เปล่าครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา "แปลนงานไม่มีปัญหาอะไรหรอก... แต่คนแถวนี้ต่างหากที่มีปัญหา" "ฉัน? ฉันมีปัญหาอะไรไม่ทราบ!" มินตราเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "มีปัญหาตรงที่..." ธันวางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูก "ชอบทำให้ผมต้องมานั่งคิดมากอยู่เรื่อย... เรื่องที่คุณบอกว่าพิมพ์ข้อความนั้นส่งผิดกลุ่มน่ะ" ฉับพลัน เลือดในกายของมินตราก็สูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก มือไม้เริ่มสั่นเทาเมื่อถูกรุกไล่ด้วยสายตาที่จริงจังเกินกว่าทุกครั้ง "เอ่อ... คือว่า... ฉัน..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม สติปัญญาและวาทศิลป์ทั้งหมดที่มินตราเคยมีมลายหายไปสิ้นในเสี้ยววินาทีนั้น "มินตรา..." เขากระซิบเสียงพร่า แววตาไหววับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานาน "ถ้าข้อความวันนั้น... คุณไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้เพื่อนในกลุ่มจริงๆ..." หัวใจของมินตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อนิ้วเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธอเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "แล้วถ้าข้อความนั้น... คุณตั้งใจจะส่งให้ผมล่ะครับ?" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นคำตอบของยัยตัวแสบกันต่อในตอนหน้าค่ะ