เงาเยือกเย็นแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์

กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของหินผาโบราณภายในหุบเขาอสูรทมิฬ ปราณกระบี่สายหนึ่งถูกชักนำขึ้นจากจุดตันtianอย่างอัดอั้น ทะยานแหวกอากาศจนเกิดเสียงแหลมสูงราวกระจกแตกกระจาย หลี่เทียนเฉินยืนหยัดนิ่งสงบดั่งขุนเขา ร่างกายของเขาย้อมด้วยหยาดโลหิตสีแดงฉานของอสูรระดับสาม "หมีเพลิงทมิฬ" ที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องเท้า แววตาของเด็กหนุ่มมิได้มีความลำพองใจแม้แต่น้อย มีเพียงความลุ่มลึกดั่งห้วงสมุทรโบราณที่ผ่านกาลเวลามานับพันปี "หึ... ปราณวิญญาณในเขตป่าชั้นในนี้หนาแน่นขึ้นทุกที ช่างเป็นสถานที่ลับกระบี่ชั้นยอดเสียนี่กระไร" หลี่เทียนเฉินพึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบา ขณะที่เขากำลังจะเก็บกระบี่เหล็กนิลเข้าฝัก จู่ๆ บรรยากาศรอบกายก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดดันอันหนתาวเหน็บสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ราวกับห้วงเวลาทั้งมวลถูกแช่แข็งด้วยฤทธิ์เดชของน้ำค้างยามเหมันต์ อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลดลงจนหยาดน้ำค้างบนใบไม้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามในพริบตา นี่ไม่ใช่ปราณธรรมชาติ... แต่มันคือ "จิตสังหาร" ที่ถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบของหลี่เทียนเฉินหรี่ลงเล็กน้อย เขามิได้หันกลับไปในทันที หากแต่ก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าว ปลายกระบี่ในมือส่งเสียง "จี่" เบาๆ ตอบรับสัญชาตญาณดิบของนักกระบี่ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน "ผู้ใดซ่อนตัวอยู่... จงออกมาเถอะ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าทรงพลังกังวานดั่งระฆังทองคำ *ซ่า...* สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านยอดไม้ ใบไผ่ร่วงหล่นลงมาสัมผัสพื้นดินและถูกพลังปราณลึกลับตัดขาดเป็นชิ้นส่วนเท่าๆ กันอย่างไร้ร่องรอย ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนกิ่งไม้ใหญ่เบื้องบนอย่างไร้ซุ่มเสียง นางมิได้เร่งรีบ ทว่าทุกย่างก้าวกลับสอดคล้องกับวิถีแห่งธรรมชาติราวกับนางเซียนผู้ลงมาจากสรวงสวรรค์ ร่างนั้นสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดาราคราม เส้นผมสีดำสนิทดั่งรัตติกาลยาวสลวยถึงกลางหลัง ผิวพรรณขาวผ่องราวกระเบื้องเคลือบชั้นดี ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือแววตาคู่นั้น... มันว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ต่อโลกหล้า ราวกับนางมองมวลมนุษย์เป็นเพียงธุลีดินที่ไร้ค่าแก่การใส่ใจ นางคือ "ไป๋อวี๋ซวง" นางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ ผู้ครอบครองวิชา "เซียนดาราน้ำแข็ง" อันลือลั่น ดวงตาคู่สวยที่ดั่งห้วงน้ำแข็งพันปีคู่นั้นจดจ้องมองมาที่หลี่เทียนเฉิน นางไม่ได้มองศพของหมีเพลิงทมิฬ แต่มองลึกลงไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่างอันบอบบางนี้ "เจ้า... เป็นผู้ใด?" สุ้มเสียงของนางไพเราะดั่งเสียงหยกกระทบกัน ทว่ากลับเย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ผู้คนทั่วไปหากได้ยินเพียงประโยคเดียวคงหวาดกลัวจนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว หลี่เทียนเฉินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืดกายขึ้นตรง ประสานมือคารวะตามธรรมเนียมจอมยุทธ์ ทว่าแววตากลับทอดมองนางด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ข้าคือผู้แสวงหาวิถีแห่งฟ้าดินคนหนึ่ง นามว่าหลี่เทียนเฉิน... แม่นางไป๋แห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ เหตุใดจึงให้เกียรติมาเยี่ยมเยือนสถานที่อับชื้นเช่นนี้เล่า?" สิ้นคำกล่าวของหลี่เทียนเฉิน สีหน้าไร้ความรู้สึกของไป๋อวี๋ซวงพลันเกิดระลอกคลื่นความตกใจไหววูบในดวงตา แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็ไม่รอดพ้นจากสายตาอันคมกริบของอดีตมหาเทพไปได้ "เจ้า... รู้จักชื่อข้า?" ไป๋อวี๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย รัศมีปราณน้ำแข็งรอบกายแผ่ขยายออกโดยอัตโนมัติจนพื้นดินรอบตัวปรากฏผลึกน้ำแข็งสีขาวโพลนแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ความกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณกดทับลงใส่ร่างของหลี่เทียนเฉินอย่างรุนแรง ในมุมมองของคนนอก หลี่เทียนเฉินที่เป็นเพียงศิษย์สำนักย่อยในขอบเขตหลอมรวมกายย่อมต้องกระอักเลือดและทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าแรงกดดันระดับนี้ ทว่าเด็กหนุ่มกลับยืนหยัดคอตั้งตรง กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบราวกับพยายามต้านทานภูเขาผาอันหนักอึ้ง ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬผุดพราย ทว่ามุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่เปี่ยมด้วยความทระนง *ช่างเป็นจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งยิ่งนัก...* ไป๋อวี๋ซวงคิดในใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดสายหนึ่งก่อตัวขึ้นในอก นางท่องยุทธภพมาเนิ่นนาน เคยพบเห็นอัจฉริยะนับร้อยพัน ทว่าไม่เคยมีผู้ใดในขอบเขตเดียวกันกับนางที่สามารถยืนหยัดต่อหน้าปราณดาราน้ำแข็งของนางได้โดยไม่คุกเข่า "ชื่อเสียงของนางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ย่อมขจรขจายไปทั่วแปดทิศ เหตุใดข้าผู้เป็นจอมยุทธ์เร่ร่อนจึงจะไม่เคยได้ยินเล่า?" หลี่เทียนเฉินกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดจากแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น "เจ้ายลโฉมหน้าข้าแล้ว... และยังรู้ว่าข้าเป็นใคร" ไป๋อวี๋ซวงกล่าวเสียงเยือกเย็น มือเรียวบางดั่งหยกยกขึ้นช้าๆ กระบี่สั้นโปร่งแสงราวกับน้ำแข็งแกะสลักปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ "ตามกฎของตำหนักเหมืองสวรรค์ ผู้ใดที่ล่วงล้ำเขตหวงห้ามและเห็นใบหน้าของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต... ต้องตาย" ทันทีที่สิ้นเสียง รัศมีกระบี่น้ำแข็งนับพันสายก็พุ่งแหวกอากาศเข้าหาหลี่เทียนเฉินจากทุกทิศทุกทาง รวดเร็วและงดงามราวกับหิมะโปรยปรายในยามเหมันต์ ทว่าแฝงไว้ด้วยเจตంటาฆาตที่แท้จริง! หลี่เทียนเฉินไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ประกายตาของเขากลายเป็นสีทองเรืองรองชั่วพริบตา นี่คือจังหวะเวลาที่วิญญาณบรรพกาลภายในร่างตื่นตัวขึ้นอย่างเต็มพิกัด เขารู้ดีว่าหากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ร่างกายนี้จะกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งทันที มือขวาตบลงที่ด้ามกระบี่เหล็กนิล เสียง "แคว่ก!" ดังสนั่นหวั่นไหว ปราณกระบี่สีทองแดงระเบิดออกกวาดล้างเกล็ดน้ำแข็งรอบกายจนแหลกละเอียดเป็นจุล! ดวงตาของไป๋อวี๋ซวงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้ กลิ่นอายนั้น... มันช่างคล้ายคลึงกับ "มหาเทพผู้ร่วงหล่น" ในความทรงจำอันเลือนรางของสำนักนางยิ่งนัก! ท่ามกลางละอองน้ำแข็งและเศษใบไม้ที่ปลิวว่อน ปลายกระบี่ของทั้งสองหยุดช่างห่างกันเพียงไม่ถึงนิ้ว มือเรียวบางของนางเซียนชะงักค้างกลางอากาศ ขณะที่ดวงตาคู่สวยจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาของหลี่เทียนเฉิน หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียรกลับเต้นระรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... *ครืนนน—!* เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าดังมาจากยอดเขาสูงเบื้องหลัง ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับถูกย้อมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมฬหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ อักขระโบราณสีทองนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนม่านฟ้า บ่งบอกถึงการมาเยือนของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ และพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! "พวกมัน... ตามมาเร็วกว่าที่คิด" หลี่เทียนเฉินเหลือบมองขึ้นไปบนท้องฟ้า มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบพลางกล่าวพึมพำกับนางเซียนที่ยังคงยืนตะลึงงันอยู่เบื้องหน้า "แม่นางไป๋... หากไม่อยากตายอยู่ที่นี่ร่วมกับข้า จงตัดสินใจเสียตอนนี้ ว่าจะชักกระบี่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับข้า... หรือจะยอมถอยไปในฐานะคนแปลกหน้า?" (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) -------------------------------------------------- *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับข้าพเจ้า หายใจเข้าพร้อมคมกระบี่ หายใจออกพร้อมสัจธรรม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ* — **หมื่นกระบี่คืนรัง**