ชัยชนะที่แลกมาด้วยหยาดโลหิต

โลหิตสีดำข้นคลั่กหยดติ๋งลงบนพื้นหินศิลาอัคคี ส่งเสียงเดือดพล่านราวกับน้ำกรดที่กำลังกัดกร่อนวิญญาณ บรรยากาศรอบหุบผาดาราดับสูญตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอหมอกทมิฬที่ยังคงหลงเหลือจากการห้ำหั่นอันดุเดือดเมื่อหนึ่งก้านธูปก่อนหน้า กองกำลังลึกลับจากแดนปีศาจถอยร่นกลับเข้าสู่รอยแยกมิติที่กำลังปิดตัวลงอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงซากศพเกลื่อนกลาดและอักขระเวทสีเลือดที่ยังคงส่องประกายระยิบระยับอยู่กลางอากาศ หลี่เทียนเฉินยืนนิ่งสงบ ด้ามกระบี่บรรพกาลในมือยังคงสั่นระริกเบาๆ จากแรงปะทะของลมปราณมหาศาล ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่ทอดมองรอยแยกมิติที่ค่อยๆ สมานตัวเข้าหากันอย่างพินิจพิจารณา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวลงเล็กน้อยเนื่องจากสูญเสียพลังปราณไปไม่น้อยในการสะบั้นค่ายกลอสูรโลหิตเมื่อครู่ "ท่านเทียนเฉิน... อาการบาดเจ็บของท่าน..." เสียงหวานใสดุจไข่มุกกระทบถาดหยกดังขึ้นเบาๆ ข้างกาย ไป๋อวี๋ซวงก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว นางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ผู้มักจะเยชาดาราน้ำแข็งใส่คนทั่วหล้า บัดนี้แววตาคู่สวยกลับฉายแววกังวลระคนห่วงหาอย่างปิดไม่มิด มือเรียวดุจลำหยกเอื้อมออกไปประคองแขนเสื้อของชายหนุ่มโดยไม่สนสายตาของเหล่าศิษย์สำนักเดียวกันที่ยังคงยืนตื่นตะลึงอยู่รอบด้าน หลี่เทียนเฉินเหลือบสายตามองนาง มุมปากหยักยกยิ้มบางเบาเพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวล น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ข้าไม่เป็นไร... อวี๋ซวง แค่เคล็ดวิชาสะท้านนภากินพลังจิตวิญญาณมากไปหน่อยเท่านั้น" แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่รอยแยกมิติที่ปิดลงไปแล้วกลับทิ้ง "บางสิ่ง" ไว้เบื้องหลัง บนพื้นหินเบื้องหน้าพวกเขามีกล่องไม้ประหลาดสลักลวดลายอสูรเก้าเศียรวางอยู่ มันไม่ได้แผ่ไอสังหารออกมา แต่กลับแผ่ซ่าน "กลิ่นอายชีวิต" ที่บิดเบี้ยวและชวนคลื่นไส้ ม่อหลง ผู้อาวุโสสำนักกระบี่นภาที่รอดชีวิตมาจากศึกครั้งนี้ด้วยสภาพสะินทมสะท้าน ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาโลภโมโทสันของมันจ้องมองกล่องไม้นั้นราวกับเห็นสมบัติล้ำค่า "นั่น... หรือว่ามันคือ 'ศิลาโลหิตบรรพกาล' ที่เล่าขานกันในตำนานสำนักมาร?" ม่อหลงอุทานเสียงสั่น เคลื่อนกายเข้ามาหมายจะคว้ากล่องนั้นด้วยความโลภ *ฉึบ!* ประกายกระบี่สีครามพาดผ่านพื้นดินห่างจากปลายเท้าของม่อหลงเพียงแค่เส้นยาแดง ผู้อาวุโสสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของหลี่เทียนเฉิน "ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้แขนข้างนั้นขาดสะบั้น ก็จงถอยไปซะ ม่อหลง" หลี่เทียนเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบแข็งตัว "หลี่... หลี่เทียนเฉิน! เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าก็ร่วมรบเคบ่าเคียงไหล่กับเจ้า..." ม่อหลงกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มผู้นี้มักจะขัดขวางผลประโยชน์ของมันเสมอ "ร่วมรบหรือ? เจ้าเพียงแต่รอจังหวะฉวยผลประโยชน์จากความตายของผู้อื่นต่างหาก" ไป๋อวี๋ซวงกล่าวแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของนางเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู ปรายตามองม่อหลงด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ "หากเจ้ายังกล้าก้าวล้ำเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ต่อให้เป็นกฎของสำนักกระบี่นภา ข้า ไป๋อวี๋ซวง ก็จะใช้กระบี่น้ำแข็งพิพากษาเจ้า ณ ที่นี้!" พลังปราณเหมันต์แผ่ซ่านออกจากร่างระหงของนางจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมพื้นหินรอบบริเวณ ม่อหลงหน้าถอดสี ถอยร่นกลับไปปะปนกับกลุ่มศิษย์คนอื่นๆ อย่างจำยอม ได้แต่ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังคนทั้งคู่ หลี่เทียนเฉินไม่ได้สนใจสายตาของม่อหลงอีก เขาก้มลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้ากล่องไม้นี้ ปราณวิญญาณสีทองในร่างถูกโคจรขึ้นมาปกป้องฝ่ามือ ก่อนจะเอื้อมไปเปิดฝากล่องไม้นั้นอย่างระมัดระวัง *พรึบ!* ทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก หมอกควันสีม่วงดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาราวกับเสาอัคคีทมิฬ เสียงคำรามก้องกังวานดั่งอสูรกายจากขุมนรกดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน กล่องไม้นั้นไม่ได้บรรจุสมบัติใดๆ แต่มันบรรจุ "ดวงตาประหลาด" ดวงหนึ่งที่ยังคงกะพริบตาและมีเส้นเลือดสีทองวิ่งวนอยู่ภายในลูกตา! ดวงตานั้น... กำลังจ้องมองมาที่หลี่เทียนเฉินโดยตรง! "นี่มัน... ดวงตาของราชันมารสวรรค์ที่ถูกผนึกไว้เมื่อหมื่นปีก่อนไม่ใช่หรือ!" หลี่เทียนเฉินขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย เหตุใดกองกำลังลึกลับจึงจงใจทิ้งสิ่งนี้ไว้ที่นี่? หรือว่า... ศึกครั้งนี้เป็นเพียงแค่ฉากหน้า เพื่อส่ง "สิ่งนี้" เข้ามายังดินแดนเซียนกันแน่? ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบแหบพร่าและเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของหลี่เทียนเฉินเพียงผู้เดียว *“ในที่สุด... ข้าก็หากายหิมพานต์ที่เหมาะสมเจอเสียที... สหายเก่า... หลี่เทียนเฉิน...”* ร่างของหลี่เทียนเฉินแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองได้ก้าวเข้าสู่ "หลุมพราง" ที่ถูกขุดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่นานแสนนานแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ