เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องยอดดวงใจ

มหาเมฆาทมิฬแปดทิศบดบังรัศมีดาราจนสิ้น ดาราดับสูญ ฟ้าดินอาดูร! ทัณฑ์อัสนีเก้าทับซ้อนหมื่นวิถีแผดเสียงคำรามกึกก้องดั่งอสนีบาตฟาดฟันลงมาจากชั้นฟ้าเก้าชั้นฟ้า แรงกดดันจากมหาเขตอาคมของทัณฑ์สวรรค์กดทับลงมาจนพื้นศิลาแกร่งใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม รอบบริเวณนั้นไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึกแห่งความตายที่กำลังประโคมขับขาน “หลี่... เทียนเฉิน! เจ้าคนบ้าคลั่ง! ถอยไปเดี๋ยวนี้!” เสียงหวานล้ำที่มักเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีของไป๋อวี๋ซวงบัดนี้สั่นเครือจนแทบขาดใจ นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านภายใต้การกดทับของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่แปด—อัสนีมังกรเพลิงผลาญวิญญาณ ทั่วร่างของนางปรากฏรอยร้าวรานดั่งเครื่องเคลือบชั้นดีที่กำลังจะแตกสลาย ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาต่อโลกหล้าบัดนี้เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง นางมองบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า—บุรุษผู้ใช้แผ่นหลังของตนเองกางกั้นเงื้อมมือแห่งความตายไว้ให้ หลี่เทียนเฉินแย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นทั้งเศร้าสร้อย ทระนง และเปี่ยมด้วยความรักอันล้ำลึกที่ยากจะหาคำใดมาบรรยาย เขากระอักโลหิตคำโตออกมา โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนกลายเป็นดอกเหมืองามสะพรั่งท่ามกลางความตาย ดวงตาคมกริบของเขายังคงทอประกายเจิดจ้าดั่งกระบี่เล่มงามที่เพิ่งชักออกจากฝัก แม้ลมปราณในตันtianจะปั่นป่วนจนเส้นชีพจรทั่วร่างระเบิดออกทีละเส้นๆ เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน แต่มือข้างที่ถือกระบี่เหล็กดำกลับไม่มีทีท่าว่าจะสั่นเทาเลยแม้แต่น้อย “อวี๋ซวง... ในชาติตอนโน้น ข้าปกป้องเจ้าไม่ได้ปล่อยให้เจ้าต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตา... ชาตินี้ ข้า หลี่เทียนเฉิน ต่อให้ต้องแตกดับสลายกลายเป็นผงธุลี ต่อให้ฟ้าดินลงทัณฑ์จนวิญญาณไม่ผุดไม่เกิด ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียวต้องร่วงหล่นเด็ดขาด!” น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังและหนักแน่นดั่งขุนเขาไท่ซาน สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่มารระเบิดออกรอบกาย ร่างกายของเขาแผ่พุ่งปราณสีนิลกาฬทมิฬที่กลืนกินแสงสว่างโดยรอบ กลายเป็นโล่กำบังอันแข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องยอดดวงใจ ตูーム! (เสียงระเบิดกัมปนาท) อัสนีทัณฑ์สวรรค์ขั้นสุดท้าย—สายฟ้าสีทองคำม่วงผ่าทะลวงผ่านม่านเมฆลงมาตรงๆ แรงปะทะนี้รุนแรงระดับทำลายล้างดาราจักร พื้นที่รัศมีร้อยลี้สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ม่อหลงและเหล่าผู้อาวุโสสำนักกระบี่นภาที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ต่างพากันหน้าถอดสี กระอักเลือดออกมาพร้อมกันด้วยแรงกดดันที่แผ่ขยายออกมารอบทิศทาง “มัน... มันเสียสติไปแล้วจริงๆ! คิดจะใช้ร่างกายมนุษย์ต้านทานทัณฑ์อัสนีเก้าสวรรค์เนี่ยนะ!” ม่อหลงคำรามด้วยความหวาดกลัวระคนตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา แสงสีทองคำม่วงสว่างวาบจนกลกลบทุกสิ่งในโลกหล้า ร่างของหลี่เทียนเฉินถูกสายฟ้าสายนั้นกลืนกินเข้าไปเต็มๆ เสียงกรีดร้องของพลังปราณบรรพกาลที่ปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายซีกขวาของเขาแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองและไอทมิฬในพริบตาเดียว! เนื้อหนังหลุดลุ่ยจนเห็นกระดูกสีขาวโพลิกและชีพจรที่กำลังแหลกละเอียด ความเจ็บปวดระดับที่ดึงวิญญาณออกจากร่างแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู แต่นัยน์ตาของเขากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและรอยยิ้มที่มองไปยังสตรีเบื้องหลัง “เทียนเฉินกกกกก—!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวราดดวงใจของไป๋อวี๋ซวงดังระคนไปกับเสียงสายฟ้า นางพยายามจะพุ่งเข้าไปหา แต่พลังปราณสะท้อนกลับของทัณฑ์สวรรค์ผลักนางกระเด็นออกไป น้ำตาแห่งความอาดูรไหลรินอาบสองแก้ม นางมองดูคนรักที่ยอมพลีชีพเพื่อตนเอง ร่างกายซีกหนึ่งแหลกสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ความเย็นชาทั้งหมดในหัวใจนางถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือไว้เพียงความแค้นเคืองต่อฟ้าดินและความรักอันล้นปรี่ที่แทบจะระเบิดหัวใจ ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของหลี่เทียนเฉิน ภายในห้วงทะเลจิตวิญญาณที่แตกสลายของเขา จู่ๆ ก็มีเสียงดนตรีโบราณดังขึ้นแว่วๆ ราวกับเสียงกระบี่คำรามจากบรรพกาล อักขระเวทสีทองโบราณนับหมื่นตัวที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในวิญญาณของอดีตมหาเทพพลดตื่นขึ้นพร้อมกัน! ชีพจรที่ขาดสะบั้นเริ่มเชื่อมต่อเข้าหากันด้วยพลังปราณมารอันไร้ขอบเขตที่หลอมรวมเข้ากับสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์อย่างไร้รอยต่อ หลี่เทียนเฉินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาข้างหนึ่งดำสนิทดั่งห้วงอเวจี ส่วนอีกข้างเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าดั่งสุริยัน เขายกกระบี่เหล็กดำขึ้นชี้ฟ้า แม้ร่างกายจะเหลือเพียงครึ่งซีก แต่วิถีกระบี่กลับแหลมคมยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า พันเท่า! “ฟ้าดิน... หากเจ้าต้องการชีวิตของนาง... เจ้าก็ต้องก้าวผ่านศพของข้าไปก่อน!” --- โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ