ด่านเคราะห์แห่งอัสนีบาต

ก้อนเมฆทมิฬหนาทึบม้วนตัวปั่นป่วนเหนือยอดเขาเมฆาคล้อยดั่งฝูงมังกรคำราม กลิ่นอายกดดันจากฟ้าดินแผ่ซ่านจนสรรพสิ่งต่างเงียบงัน แม้แต่เสียงสายลมยังพลอยขาดห้วงราวกับถูกรัศมีแห่งทัณฑ์สวรรค์เฉือนขาดเป็นจุล เบื้องล่างมหาวิหารหินโบราณ ร่างระหงในชุดอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะแรกฤดูของไป๋อวี๋ซวงนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาอัคคีทมิฬ ใบหน้ารูปไข่ที่เคยเยือกเย็นดั่งประติมากรรมหยกน้ำแข็ง บัดนี้กลับปรากฏหยาดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผมอันประณีต รัศมีปราณเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างนางกำลังสั่นระริก ปะทะเข้ากับแรงกดดันระดับมหาภัยพิบัติที่กดทับลงมาจากเบื้องบนจนแผ่นหินรอบกายแตกรานเป็นใยแมงมุม "อวี๋ซวง... ขอบเขตเซียนแท้จริงหาใช่ทางเรียบง่าย เจ้าต้องสลัดพันธนาการแห่งปุถุชนทิ้งไปให้สิ้นซาก อย่าให้ความอาลัยอาวรณ์ในโลกหล้ามาฉุดรั้งจิตวิญญาณของเจ้า!" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่หนักแน่นราวกับระฆังทองคำก้องกังวานขึ้น หลี่เทียนเฉินยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาหินห่างออกไปสามสิบจั้ง แววตาคมกริบดั่งกระบี่โบราณทอประกายห่วงใยยามทอดมองสตรีผู้เป็นดวงใจ ทว่ามือทั้งสองข้างของเขากลับกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ในร่างพวยพุ่งทะยานเสียดฟ้าจนมวลเมฆเหนือหัวเขาฉีกขาดเป็นทางยาว ไป๋อวี๋ซวงหันมาสบตาเขา แววตาดาราคู่นั้นสะท้อนภาพบุรุษผู้ยืนหยัดเคียงข้างนางผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางส่งยิ้มบางเบาที่งดงามราวน้ำค้างแข็งต้องแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ—รอยยิ้มที่มีให้เขาเพียงผู้เดียวในใต้หล้า "เทียนเฉิน... หากข้าต้องดับสูญใต้ทัณฑ์สวรรค์ ท่าน... จะยังจดจำสตรีเยียบเย็นนางนี้ไปตลอดกาลหรือไม่?" เสียงหวานใสแต่แหบพร่าเอ่ยถามผ่านกระแสจิต ขณะที่สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นแรกฟาดผ่าลงมาจากใจกลางมฆาอัสนี! *เปรี้ยง—!* เสียงคำรามสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายทำลายล้างแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ทัณฑ์สวรรค์ด่านแรกพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของไป๋อวี๋ซวงราวกับหอกอัสนีเทพเจ้า! "ข้าไม่ยอมให้สวรรค์พรากสิ่งใดไปจากมือข้าอีกแล้ว!" หลี่เทียนเฉินคำรามลั่น ร่างพุ่งทะยานออกไปดั่งสายฟ้าสีชาด กระบี่โบราณในมือหลุดจากฝักส่งเสียงร้องคำรามก้องฟ้า วิถีกระบี่บรรพกาล "ปฐพีพลิกคว่ำ ดาราดับสูญ" ถูกตวัดออกเต็มกำลัง ปราณกระบี่รูปมังกรทะยานขึ้นรับสายฟ้าอัสนีเบื้องบนอย่างอาจหาญ แรงปะทะสะท้านสะเทือนจนยอดเขาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หินผานับร้อยจั้งพังทลายลงมาเป็นผุยผง! แม้การช่วยแทรกแซงทัณฑ์สวรรค์จะสะท้อนกลับจนกระอักโลหิตคำโต หลี่เทียนเฉินหาได้ใส่ใจไม่ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างของนางเซียนผู้เป็นที่รัก ซึ่งบัดนี้พลังปราณในร่างกำลังทะลวงผ่านจุดตันtianเข้าสู่ขอบเขตเซียนแท้จริงอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ในวินาทีที่สายฟ้าสีทองคำขาวสายที่สองกำลังรวบรวมพลังอยู่เหนือมฆาทมิฬ บรรยากาศรอบด้านกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบผิดปกติ เงาร่างสายหนึ่งพุ่งวาบออกมาจากความมืดมิดของหุบเขาเบื้องล่าง พร้อมกับประกายกระบี่สีเขียวมรกตที่แฝงจิตสังหารอันชั่วร้ายพุ่งตรงเข้าจุดตายกลางหลังของหลี่เทียนเฉินอย่างไร้ซุ่มเสียง! "ฮ่าๆๆๆ หลี่เทียนเฉิน! เจ้าทุ่มเทปกป้องนางเซียนผู้นี้จนตัวตาย แต่สุดท้ายพรหมลิขิตก็กำหนดให้ศพของพวกเจ้าต้องฝังอยู่ที่นี่ด้วยกัน!" เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานขึ้นพร้อมกับร่างของ "ม่อหลง" ผู้อาวุโสสำนักกระบี่นภาที่ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกระบี่อาบยาพิษที่หมายปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว! ดวงตาของหลี่เทียนเฉินหรี่แคบลงอย่างเหี้ยมเกรียม รัศมีสังหารระเบิดออกรอบกายยิ่งกว่าเดิม เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองผู้ลอบสังหาร ทว่ากระบี่ในมือกลับพลิกกลับด้วยมุมองศาที่พิสดารที่สุดในใต้หล้า! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ