เผชิญหน้าเจ้าแห่งพิษ

คราบโลหิตสีดำคล้ำหยดติ๋ๆ ลงบนพื้นหินอัคนี เกิดเสียงก(ร)ะทบดัง *“ฉี่… ฉี่…”* ดั่งน้ำกรดเข้มข้นกำลังกัดกร่อนปฐพี หุบเขามรณะในยามนี้ไร้ซึ่งสรรพเสียงแห่งชีวิต แม้แต่แมลงพิษหรืออสูรระดับต่ำยังหลบลี้หนีหาย คงเหลือไว้เพียงกลิ่นอายความตายที่ลอยวนเวียนดั่งหมอกผีดิบ เบื้องหน้าของหลี่เทียนเฉินและไป๋อวี๋ซวง คือเงาร่างมหึมาที่แผ่พุ่งไอพิษสีม่วงเข้มจนท้องนฟ้าเหนือหุบเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีอับแสง "ราชันพิษแปดกรน" อสูรโบราณกึ่งมนุษย์ผู้มีแขนแปดข้าง แต่ละข้างถือศาสตราวายุเคลือบยาพิษนับร้อยชนิด นัยน์ตาทั้งสี่คู่จ้องมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยความกระหายเลือด “เจ้าหนู… กล้าบุกรังของข้า รนหาที่ตายแท้ๆ” เสียงของมันแหบพร่าดั่งแผ่นเหล็กเสียดสีกัน สะท้อนก้องหุบเขาจนผนังผาหินสั่นสะเทือน หลี่เทียนเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองความเกรี้ยวกราดนั้น ดวงตาคมกริบดั่งคมกระบี่โบราณทอประกายเยือกเย็น ร่างกายของเขาปกคลุมด้วยชั้นปราณสีทองจางๆ ที่ขับไล่ไอพิษรอบกายให้ถอยร่นไปสามชุ่น มือข้างขวาที่กุมด้ามกระบี่ไว้มั่นคลายออกเล็กน้อยก่อนจะกำชับแน่นขึ้นอีกครั้ง “พิษเดรัจฉาน… ต่อให้เจ้าบ่มเพาะมานับพันปี ก็เป็นได้แค่ฝุ่นธุลีใต้คมกระบี่ของข้า” น้ำเสียงของหลี่เทียนเฉินเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนราชันพิษแปดกรนชะงักไปชั่วลมหายใจ ข้างกายเขา ไป๋อวี๋ซวงยืนสง่านิ่งดั่งเทพธิดาน้ำแข็ง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมพัดพลิ้วไหวโดยไม่แตะโดนไอพิษแม้แต่น้อย นางไม่ได้เอ่ยวาจาใด ทว่ากระบี่เกล็ดเหมืองสวรรค์ในมือกลับเปล่งรัศมีไอเย็นเยือกราวมหาสมุทรน้ำแข็งขั้วโลก สายตาคู่คมที่ทอดมองราชันพิษเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์—แต่เมื่อนางเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้า แววตานั้นกลับอ่อนแสงลงจนแทบกลายเป็นสายน้ำอุ่น ทว่ายังคงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยวที่จะเคียงข้างเขาไปจนสิ้นวิญญาณ *“ระวังตัวด้วยนะ… เทียนเฉิน”* เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาผ่านการส่งปราณลับ นางรู้ดีว่าราชันพิษตนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พึงประมาท “อืม… อยู่ข้างหลังข้า” หลี่เทียนเฉินตอบรับสั้นๆ แต่มั่นคงดั่งขุนเขา *ตูม!* ราชันพิษแปดกรนไม่รอช้า แขนทั้งแปดข้างสะบัดพร้อมกัน ปล่อยศัสตราพิษนับหมื่นชิ้นพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ดั่งห่าฝน ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีม่วงคล้ำจนมืดมิด ไอพิษแผ่ขยายวงกว้างจนต้นไม้ใบหญ้าในรัศมีร้อยลี้แห้งเฉาและสลายกลายเป็นผงธุลีในพริบตา “วิถีมารกลืนนภา… ดาบที่หนึ่ง!” หลี่เทียนเฉินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม พลังปราณบรรพกาลระเบิดออกจากร่างอย่างรุนแรง เขามิได้ใช้กระบี่ แต่ใช้มือเปล่าสะบัดปัดป้องกลางอากาศ เกิดเป็นคลื่นกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งปะทะห่าฝนพิษจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟและละอองพิษแตกกระจายดั่งดอกไม้ไฟมรณะ *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* แรงปะทะทำให้หุบเขาสั่นสะเทือน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ราชันพิษแปดกรนคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อพบว่าการโจมตีระลอกแรกถูกทำลายอย่างง่ายดาย มันขยับร่างมหึมาพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา ความเร็วนั้นสวนทางกับขนาดรูปร่างอย่างสิ้นเชิง “ตายเสียเถอะ!” หมัดทั้งแปดข้างของมันห่อหุ้มด้วยปราณพิษสีดำสนิท ชกเข้าใส่หลี่เทียนเฉินจากทุกทิศทุกทาง หมายบดขยี้ร่างของเขาให้แหลกเป็นจุลในหมัดเดียว ทว่า หลี่เทียนเฉินกลับแย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันต่อฟ้าดิน “ช้าไป…” ชั่วพริบตานั้น ร่างของหลี่เทียนเฉินเลือนหายไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนร่างของราชันพิษอย่างไร้ร่องรอย ไป๋อวี๋ซวงที่รอจังหวะนี้อยู่แล้วตวัดกระบี่ในมือขึ้นฟ้า ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาราวกับหิมะพันปี แช่แข็งแขนทั้งแปดข้างของราชันพิษให้ติดตรึงอยู่กับที่ในชั่วพริบตา “น้ำแข็งเก้าชั้นฟ้า… พันธนาการนิรันดร์!” “อ๊ากกก!” ราชันพิษแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อความเย็นยะเยือกกัดกินกระดูกและเส้นชีพจรของมันจนชาด้าน หลี่เทียนเฉินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นิ้วมือทั้งสองข้างประสานอินทร์เคล็ดวิชาโบราณ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะกดลงกลางหน้าผากของราชันพิษแปดกรนอย่างหนักหน่วง! “สยบ!” คำเดียวดั่งประกาศิตสวรรค์ พลังปราณมหาศาลทะลุทะลวงเข้าสู่จุดตันตียนของอสูรพิษโดยตรง ทำลายรากฐานการบำเพ็ญเพียรนับพันปีของมันจนพังทลายในพริบตา ร่างมหึมาทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ดลบันดาลให้แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม สีหน้าของหลี่เทียนเฉินกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างกะทันหัน ไอพิษสีดำสนิทที่ควรจะสลายไป กลับรวมตัวกันกลายเป็นละอองเงาดำประหลาดพุ่งทะลวงจากอกของราชันพิษ ตรงเข้าสู่มิติอากาศเบื้องบนอย่างไร้ที่มา และเสียงหัวเราะเยือกเย็นอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากรอยแยกมิติที่เปิดออก *“ฮ่าๆๆ… หลี่เทียนเฉิน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าอสูรโง่เง่านี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของข้า?”* ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ