กลับตระกูลพร้อมรัศมีราชัน

"ป้ายตระกูลหลี่... เหตุใดจึงยังตั้งตระหง่านอยู่บนคราบเลือดและหยาดน้ำตาของมารดาข้า!" สุ้มเสียงของหลี่เทียนเฉินดังก้องกังวานดั่งอสุนีบาตฟาดผ่ากลางใจกลางเมืองโบราณเมฆา ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดทะลักออกจากร่าง จนป้ายหินแกรนิตสูงสิบเมตรหน้าประตูใหญ่ตระกูลหลี่แตกร้าวเป็นใยแมงมุมในพริบตา แรงกดดันจากขอบเขตวิญญาณแท้จริงขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งปกคลุมรัศมีร้อยลี้ ทำให้เหล่าทหารยามหน้าประตูทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด การกลับมาของเขาในวันนี้ มิใช่การกลับมาเยือนในฐานะคุณชายรองผู้ไร้ค่าผู้ถูกขับไล่ไสส่งเมื่อหลายปีก่อน หากแต่เป็นการกลับมาทวงคืนความยุติธรรม ชำระหนี้เลือด และล้างบางความอยุติธรรมที่ฝังรากลึกในตระกูลจอมปลอมแห่งนี้! เบื้องหลังเขาคือร่างระหงของไป๋อวี๋ซวง นางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ นางก้าวเดินตามมาด้วยฝ่าเท้าแผ่วเบาดั่งไร้น้ำหนัก อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมปราณโบราณโบกสะบัด รัศมีความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมารอบกายจนหยาดน้ำค้างบนใบหญ้ารอบบริเวณกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีคราม ดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศไร้ที่ติราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางไม่ได้กล่าววาจาใดๆ สักคำ ทว่าสายตาคู่คมปลาบที่กวาดมองป้อมปราการตระกูลหลี่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น ที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้กลายเป็นจุลภายในพริบตาเดียวหากใครบังอาจขวางทางบุรุษของนาง "บังอาจ! ผู้ใดกล้ามาสร้างความวุ่นวายหน้าประตูตระกูลหลี่!" เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวตวัดดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากด้านใน ประมุขคนปัจจุบันของตระกูลหลี่—หลี่เทียนป้า นำทัพผู้อาวุโสและยอดฝีมือในตระกูลพากันออกมาล้อมรอบทั้งสองไว้ ใบหน้าของหลี่เทียนป้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ทว่าเมื่อเขากวาดสายตามาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งเคยถูกมองว่าเป็นกาลกิณีของตระกูล รอยยิ้มเย้ยหยันก็พลันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ที่แท้ก็คือเจ้าขยะไร้ค่า... หลี่เทียนเฉิน เจ้ายังมีหน้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกหรือ? คิดว่าไปกราบอาจารย์สำนักไหนมาแล้วจะปีกกล้าขาแข็งถึงขั้นกล้ามาท้าทายตระกูลหลี่งั้นรึ!" หลี่เทียนป้าหัวร่อฮ่อฮาด้วยความระคนดูแคลน พลางสะบัดแขนเสื้อเรียกกระบี่ประจำตระกูลออกมา หลี่เทียนเฉินไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา แววตาของเขากลับทอดมองไปยังเรือนไม้ผุกร่อนหลังเล็กที่ตั้งอยู่ลึกล้ำ ณ มุมอับสายตาของตระกูล เรือนหลังนั้น... คือสถานที่ที่มารดาผู้ให้กำเนิดต้องทนทุกข์ทรมาน ถูกกลั่นแกล้งรังแก และสิ้นลมหายใจอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีแม้แต่ความเป็นธรรม ภาพความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำเชี่ยว ยิ่งโหมกระพือไฟโทสะในตัน tian (ตันเถียน) ของเขาให้ลุกโชนขึ้นเป็นเท่าตัว "หลี่เทียนป้า" หลี่เทียนเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบเสียจนกระดูกสันหลังของเหล่าผู้อาวุโสถึงกับเยือกเย็น "ในอดีตพวกเจ้าขับไล่ข้ากับมารดาไปทางประตูหลัง รุมทุบตีมารดาข้าจนกระดูกแหลกสลาย วันนี้... ข้า 'หลี่เทียนเฉิน' ผู้นี้ จะขอใช้กระบี่ในมือ ทวงถามความเป็นธรรมคืนทุกตารางนิ้ว!" "อวดดี!" ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลหลี่ก้าวออกมา ใบหน้าแก่ชราเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม พลังปราณขั้นก่อกำเนิดระดับเจ็ดระเบิดออกรอบร่าง "ต่อให้เจ้าจะโชคดีฝึกวิชาประหลาดอันใดมา แต่เบื้องหน้าผู้อาวุโสเช่นข้า เจ้าก็เป็นได้เพียงแค่ลูกเจี๊ยบที่รอวันถูกเชือดเท่านั้น ตายเสียเถอะไอ้สวะ!" สิ้นคำ ผู้อาวุโสใหญ่พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูง เงากระบี่นับร้อยสายถักทอเป็นตาข่ายโลหิตหมายปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว หลี่เทียนเฉินยืนนิ่งดั่งขุนเขา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น เขายกมือขึ้นช้าๆ ดั่งรำไทเก็ก ปราณกระบี่บรรพกาลรวมตัวกันที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลาง กลายเป็นคมกระบี่โปร่งแสงที่แฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งการทำลายล้าง *ฉับ!* ประกายแสงสีเงินวาบผ่านความมืดมิดในชั่วลมหายใจเดียว ร่างของผู้อาวุโสใหญ่ที่พุ่งเข้ามาพลันแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เส้นด้ายปราณในร่างขาดสะบั้นลงในพริบตา ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงหล่นลงกระแทกพื้น แยกออกเป็นสองส่วนท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ ความเงียบ... เข้าครอบงำผู้คนนับร้อยชีวิตในตระกูลหลี่ทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง ทุกสายตาจ้องมองไปยังร่างไร้ลมหายใจของผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ แม้แต่หลี่เทียนป้ายังหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก เมื่อครู่นี้... เขาแทบมองไม่เห็นวิถีกระบี่ของหลี่เทียนเฉินด้วยซ้ำ! "นี่มัน... วิชาอันใดกัน..." หลี่เทียนป้าพึมพำด้วยริมฝีปากสั่นเทา ถอยหลังกรูดไปสามก้าว หลี่เทียนเฉินก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขาราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคนในตระกูลหลี่ ไป๋อวี๋ซวงก้าวตามหลังมาติดๆ รัศมีไอเย็นจากนางแผ่ขยายออกไปจนพื้นดินรอบตัวเริ่มกลายเป็นน้ำแข็งสีขาวโพลน สกัดกั้นทุกเส้นทางหนีรอดของคนตระกูลหลี่จนหมดสิ้น "หลี่เทียนป้า... เลือดต้องล้างด้วยเลือด หนี้ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต วันนี้ไม่เพียงแต่เจ้าที่ต้องตาย แต่ผู้อาวุโสทุกคนที่มีส่วนร่วมในเหตุการณ์วันนั้น... ต้องมาคุกเข่าคำนับหน้าป้ายหลุมศพมารดาของข้า!" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และหลี่เทียนเฉินกำลังจะยกกระบี่ขึ้นปลิดชีพประมุขตระกูลหลี่ ท้องน้ายามราตรีที่เคยปลอดโปร่งกลับเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน! เมฆดำทะมึนก่อตัวหมุนวนอย่างรุนแรงเหนือคฤหาสน์ตระกูลหลี่ สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาแหวกกลางอากาศอย่างไร้ร่องรอย แรงกดดันจากมิติอื่นกดทับลงมาจนทุกคนต้องทรุดตัวลงหมอบกับพื้น แม้แต่ไป๋อวี๋ซวงยังต้องขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากันเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด และท่ามกลางสายฟ้าคำรามนั้น เงาร่างของชายชราคนหนึ่งในชุดคลุมสีเทาเก่าคร่ำครึ่ง ก็ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศอย่างไร้เสียง ไร้ร่องรอยการเคลื่อนไหว... สายตาของชายชราผู้นั้นกวาดมองมาที่หลี่เทียนเฉิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแตบทรงพลังสะเทือนฟ้าดิน "เด็กน้อย... เจ้ามีความแค้นอันใดกับตระกูลหลี่ ข้าไม่สน... แต่ 'หลี่เทียนป้า' ผู้นี้ เป็นคนของสำนักกระบี่นภา หากเจ้าฆ่าเขาในวันนี้ เกรงว่าแม้แต่เงาของเจ้า ก็จะไม่มีวันได้เหยียบย่างออกจากดินแดนรกร้างแห่งนี้เป็นอันขาด!" หลี่เทียนเฉินหรี่ตาลงคมกริบ จ้องมองผู้มาใหม่ที่แผ่กลิ่นอายพลังเหนือล้ำขอบเขตวิญญาณแท้จริงไปไกลโข รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปพร้อมกับข้าพเจ้า หายใจเข้าพร้อมคมกระบี่ หายใจออกพร้อมสัจธรรม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **หมื่นกระบี่คืนรัง**