เงาทมิฬเบื้องหลังการประลอง

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งผสมผสานกับไอน้ำแข็งระรินจากฟากฟ้า ประหนึ่งหยาดน้ำค้างมรณะที่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากห้วงสำนึกอันบิดเบี้ยว บนลานประลองหินอัคนีเบื้องล่าง ฝุ่นควันจากการปะทะเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหายดี ร่างของหลี่เทียนเฉินก็ก้าวออกไปเบื้องหน้าสามก้าว ราวกับขุนเขาที่ไม่เคยสั่นคลอนต่อพายุโหมกระหน่ำ สายตาของเขากวาดมองไปยังมวลหมู่ชนที่อัดแน่นอยู่รอบลานประลอง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เงาร่างหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านไหมสีชาดของระเบียงชั้นสาม "ม่อหลง... เจ้าคิดจะใช้เล่ห์กลสกปรกเช่นนี้ต่อหน้าสาธารณชนจริงหรือ?" น้ำเสียงของหลี่เทียนเฉินราบเรียบทว่าก้องกังวาน ราวกับคมกระบี่ที่กรีดผ่านสายลมหนาว สะท้านสะเทือนจิตใจของผู้คนนับพันให้เงียบงันลงในพริบตา ที่เบื้องล่างนั้นเอง ม่อหลง ผู้อาวุโสแห่งสำนักกระบี่นภาผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นดั่งเปลือกไม้โบราณและแววตาดั่งงูพิษ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง สองมือของมันไขว้หลัง ปราณสีดำสนิทแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น "หึ... หลี่เทียนเฉิน เด็กน้อยสามหาว เจ้าคิดว่าการแสดงอภินิหารเล็กๆ น้อยๆ ในรอบคัดเลือกจะทำให้เจ้ากลายเป็นเจ้าสำนักหรืออย่างไร? บนวิถีแห่งเซียน ผู้ชนะคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ ผู้แพ้... แม้แต่กระดูกก็ยังไม่มีแผ่นดินกลบฝัง!" สิ้นเสียงของม่อหลง ฝ่ามือเหี่ยวแห้งก็สะบัดออกเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ! *พรึบ!* อักขระโบราณสีเลือดนับพันตัวผุดขึ้นจากพื้นศิลาลานประลองอย่างฉับพลัน ก่อตัวเป็น "ค่ายกลโลหิตผลาญวิญญาณ" ค่ายกลระดับบรรพกาลที่สูญหายไปนับหมื่นปี แสงสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเมฆหมอกรอบบริเวณแปรเปลี่ยนเป็นสีชาด ความกดดันอันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนผู้อาวุโสหลายคนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต "นั่น... นั่นมันวิชามารต้องห้าม!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม ท่ามกลางพายุอักขระโลหิตที่บ้าคลั่ง ไป๋อวี๋ซวง ซึ่งยืนอยู่บนยอดเสาศิลาทิศอุดร ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีฉายแววสังหารอันน่าสะพรึงกลัว นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ กระบี่เกล็ดน้ำแข็งนับพันเล่มปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงหึ่งๆ ของคมกระบี่ดังก้องกังวานสะท้านฟ้า "ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องเขา... วันนี้ต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่" น้ำเสียงของนางไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับหนาวเหน็บเสียจนผู้คนรู้สึกราวกับถูกโยนลงไปในขุมนรกน้ำแข็ง ปราณกระบี่เหมันต์แผ่ขยายออกปกป้องร่างของหลี่เทียนเฉินไว้ในพริบตา เคมีและความผูกพันอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสองสะท้อนผ่านสายตาที่ประสานกันเพียงเสี้ยววินาที—ความไว้วางใจที่เหนือกว่าความเป็นความตาย หลี่เทียนเฉินมุมปากยกยิ้มบางเบา เขาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของนางเซียนผู้นี้ ในชาติก่อนเขาโดดเดี่ยวต่อสู้กับฟ้าดิน ชาตินี้... เขามีทั้งวิถีกระบี่ในมือ และดวงใจที่มั่นคงยิ่งกว่าขุนเขาของนางเคียงข้าง "อวี๋ซวง ถอยไปก่อน... หนี้โลหิตเมื่อชาติก่อนและหนี้มารในชาตินี้ ถึงเวลาต้องสะสางด้วยกำปั้นของข้าเองแล้ว" หลี่เทียนเฉินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เสียงกระดูกทั่วร่างลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงคำรามของมังกรจำศีล ปราณมารสะท้านนภาทะยานออกจากจุดตันตรัยพุ่งทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้า ปะทะกับค่ายกลโลหิตของม่อหลงจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม ม่อหลงหน้าถอดสีทันทีเมื่อพบว่าปราณของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้อ่อนด้อยดังที่คาดคิด หนำซ้ำยังทรงพลังและกดดันยิ่งกว่าผู้อาวุโสระดับสูงเสียอีก "เป็นไปได้อย่างไร! เจ้าบรรลุ... ขอบเขตหลอมรวมสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ตั้งแต่เมื่อใดกัน!" "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้..." หลี่เทียนเฉินกล่าวเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดั่งห้วงอวกาศอันไร้ก้นบึ้ง หมัดขวาถูกเงื้อมขึ้นช้าๆ ทว่าเต็มไปด้วยน้ำหนักที่สามารถบดขยี้ดวงดาราได้ทั้งดวง "เจ้าแค่วาดหวังว่าจะรอดพ้นจากหมัดนี้... ได้หรือไม่ก็พอ!" ทว่า ในวินาทีที่หมัดมารกำลังจะพุ่งทะยานออกไปปลิดชีพม่อหลงนั้นเอง ท้องนภากลับผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้สาเหตุ! *เปรี้ยง!* ม่านเมฆสีชาดถูกฉีกกระชากออกเป็นสองซีก เงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นกลางสายฟ้า โดยมีกระบี่โบราณที่สลักลวดลายมังกรทองสวรรค์ลอยคว้างอยู่เหนือศีรษะ แรงกดดันระดับ "จักรพรรดิเซียน" แผ่ซ่านกดทับจนลานประลองยุบตัวลงเป็นหลุมลึกสาม丈ในพริบตา! "หลี่เทียนเฉิน... มือของเจ้า ยังใหญ่ไม่พอที่จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินหรอกนะ" เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานไปทั่วสารทิศ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดไว้ในกำมือ! --- ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ