ศัตรูเก่าในคราบผู้แสวงบุญ

"กิตติศัพท์เรื่องความไร้ยางอายของสำนักกระบี่นภา... บัดนี้ดูท่าว่าจะมิใช่เพียงเรื่องเล่าขานเพื่อกล่อมเด็กให้นอนหลับแล้วกระมังครับ" สุ้มเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำนิ่งสนิท ทว่ากลับกังวานเสียดแทงลึกลงไปถึงไขกระดูก หลี่เทียนเฉินยืนหยัดนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าผาหินอัคคี ปลายเท้าของเขาแทบไม่แตะต้องพื้นดินด้วยซ้ำ ร่างกายปกคลุมด้วยไอหมอกสีครามจางๆ ที่แผ่พุ่งออกมาจากจุดตันtian (ตันเถียน) ขอบเขตพลังยุทธ์ของเขาในยามนี้ แม้จะยังไม่ทะลวงผ่านขั้นมหาวัชระสมบูรณ์ แต่รัศมีกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้มวลอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น เบื้องหลังของเขา ไป๋อวี๋ซวง นางเซียนแห่งตำหนักเหมืองสวรรค์ยืนสง่างามดั่งประติมากรรมหยกสลัก เรือนร่างระหงอาบไล้ด้วยแสงเรืองรองสีเงินยวง ดวงตาดั่งหงส์หรี่ลงเล็กน้อย มองกวาดผ่านเงาร่างนับร้อยที่ซ่อนเร้นอยู่ตามโขดหินโบราณ นางมิได้เอวาจาใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกจากร่างนางกลับทำให้มวลน้ำค้างกลางหาวแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นกราวรูด ราวกับเขตแดนแห่งความตายที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่ย่างกรายเข้ามา "หลี่เทียนเฉิน... เจ้าเด็กสารเลว วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงคำรามแหบพร่าดั่งอสุนีบาตฟาดผ่าดังสะท้อนก้องหุบเขา ม่อหลงก้าวเท้าออกมาจากม่านหมอกทึบ ร่างชราในชุดคลุมสีเทาเข้มปักลายกระบี่คู่พาดจันทร์เต็มดวง ดวงตาสفดสีแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นชิงชัง รัศมีพลังของผู้อาวุโสขั้นปราณบรรพกาลขั้นกลางแผ่พุ่งจนพื้นดินใต้เท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกย่อยนับไม่ถ้วน ในมือขวาของมันถือกระบี่เหล็กนิลกาฬที่สลักอักขระเวทโบราณสีทองเรืองแสงวาววับ รอบตัวของม่อหลง มีเหล่าสาวกยอดฝีมือจากสำนักกระบี่นภากว่าสามสิบชีวิตแผ่ซ่านจิตสังหารพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา พวกมันล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญการลอบสังหารที่ถูกคัดสรรมาอย่างดีเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ทว่า สิ่งที่สะดุดตาที่สุด หาใช่จำนวนคนเหล่านั้นไม่... แต่เป็นเครื่องแต่งกายที่พวกมันสวมใส่—ชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายดอกบัวเพลิง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสำนักแสวงบุญสวรรค์ สำนักคุณธรรมชื่อดังระดับแถวหน้าของดินแดน "ช่างน่าขันยิ่งนัก..." หลี่เทียนเฉินแย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเวทนา "ใช้คราบของผู้แสวงบุญผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ เพื่อมาปล้นชิงคัมภีร์เซียนบรรพกาล... ม่อหลง เฒ่าชราเช่นเจ้า ไร้ยางอายจนกระทั่งลืมแม้กระทั่งความเป็นคนไปแล้วหรือครับ" "หุบปาก! บัณฑิตผู้ตื่นรู้ย่อมต้องรู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ คัมภีร์เซียนเก้าสวรรค์หาใช่สมบัติที่คนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเจ้าจะครอบครองได้!" ม่อหลงแค่นเสียงหัวร่อด้วยความโกรธเกรี้ยว แววตาโลภโมโทสันฉายชัดเจนยามที่มันเหลือบมองไปยังห่อผ้าไหมแพรต่วนที่เหน็บอยู่ข้างเอวของหลี่เทียนเฉิน ซึ่งเป็นที่เก็บซ่อนคัมภีร์เซียนที่พวกเขาเพิ่งค้นพบในแดนลับ วิชากระบี่สะท้านนภา! ม่อหลงไม่อยากเสียเวลาต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป มันตบเท้าเข้าหากลางอากาศ ร่างชราพุ่งทะยานดั่งเหยี่ยวอัสนี กระบี่ในมือแผดเสียงหวีดหิวบาดแก้วหู ปราณกระบี่สีทองอร่ามพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา ก่อนจะแตกกระจายออกเป็นศรนับพันเล่มที่พุ่งตรงเข้าใส่หลี่เทียนเฉินและไป๋อวี๋ซวงดั่งห่าฝน นี่คือกระบวนท่าสังหารอันลือลั่นที่เคยคร่าชีวิตผู้ฝึกยุทธ์มานับไม่ถ้วนในชาติภพก่อน! หลี่เทียนเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาสีดำสนิทลึกล้ำดั่งห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง ในชาติก่อน เขาถูกคนผู้นี้และพวกพ้องหักหลังจนต้องตกตายอย่างอนาถ ณ หุบเขาอเวจี บัดนี้ เมื่อได้เผชิญหน้ากันอีกครั้ง ความแค้นฝังหุ่นที่ถูกกักเก็บไว้ในก้นบึ้งแห่งดวงวิญญาณพลഡปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพ "ในเมื่อเจ้าอยากรำลึกความหลังนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้ดูก็แล้วกันครับ" หลี่เทียนเฉินก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว เสียงระเบิดดังก้องสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ปราณกระบี่สีครามเข้มพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา กลายเป็นรูปเงากระบี่โบราณขนาดยักษ์ยาวสามสิบเชียะ ปราณดาบและกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้เคล็ดวิชา 'หมัดมารสะท้านนภา' ที่ผสานเข้ากับวิถีกระบี่บรรพกาล ตูーム! การปะทะกันระหว่างปราณกระบี่สีทองและปราณมารสีครามสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนลับ มวลอากาศรอบบริเวณระเบิดออกเป็นวงกว้าง คลื่นกระแทกซัดเอาต้นไม้ใบหญ้ารอบรัศมีร้อยลี้ราบเป็นหน้ากลอง เหล่าสาวกสำนักกระบี่นภาที่ตั้งใจจะพุ่งเข้ามาสมทบต่างต้องกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทางด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของพวกมันซีดเผือดจนไร้สีเลือด ม่อหลงกัดฟันกรอด ใบหน้าย่นยู่ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด "เป็นไปได้อย่างไร! ขอบเขตพลังของเจ้า... เหตุดังจึงก้าวหน้าไปถึงระดับนี้ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน!" เขาย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่า หลี่เทียนเฉินผู้ถือครองความลับแห่งมหาเทพในอดีตชาติ หาใช่เด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไป ทุกย่างก้าวของการบำเพ็ญเพียรล้วนสอดคล้องกับวัฏจักรฟ้าดินอย่างไร้ที่ติ ในจังหวะที่ม่อหลงกำลังเสียสมาธิ ไป๋อวี๋ซวงที่ยืนนิ่งมาตลอดก็เคลื่อนไหว ร่างบางพุ่งทะยานออกไปดั่งสายลมหนาวเหน็บ นางไม่ได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ เกล็ดน้ำแข็งนับหมื่นก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นค่ายกลกระบี่เหมันต์ที่ปิดตายเส้นทางถอยร่นของเหล่าสาวกสำนักกระบี่นภาในพริบตา "ผู้ใดบังอาจแตะต้องเขาผู้นั้น... ผู้นั้นต้องตาย" น้ำเสียงของนางเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ดวงตางามกวาดมองกลุ่มศัตรูราวกับมองกลุ่มมดปลวกที่รอวันถูกเหยียบย่ำ ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการต่อสู้ หลี่เทียนเฉินกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง สายตาของม่อหลงยามที่มองไปยังคัมภีร์เซียนที่เหน็บอยู่ข้างเอวของเขา หาใช่แววตาของผู้ที่ต้องการแย่งชิงเพื่อครอบครองไม่... แต่มันคือแววตาของผู้ที่ 'ทำภารกิจสำเร็จ' ต่างหาก! รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของม่อหลงในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ร่างชราของเขาจะสลายกลายเป็นควันสีดำจางๆ—ร่างแยกปราณมายา! "ระวัง!" หลี่เทียนเฉินตระหนักถึงความผิดปกติได้ในทันที เขารemตวัดแขนดึงร่างของไป๋อวี๋ซวงเข้าสู่อ้อมกอด ปราณป้องกันสีครามแผ่ขยายออกเป็นโดมทรงกลมปกป้องพวกเขาทั้งสองไว้ ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! พื้นดินเบื้องล่างที่พวกเขายืนอยู่เมื่อครู่ระเบิดออกอย่างรุนแรง อักขระเวทสีเลือดนับพันสายพุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้นดิน ถักทอตัวกลายเป็นค่ายกลกักข่ายมารโลหิตที่ปิดตายฟ้าดินรอบรัศมีสิบลี้ กลิ่นอายความชั่วร้ายแผ่พุ่งจนท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต จากเงาไม้ทึบเบื้องหลังค่ายกล ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวออกมาอย่างช้าๆ สวมชุดคลุมสีทองปักลายมฆา คมกระบี่ในมือเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยิ่งยวด แววตาของเขาคมกริบดั่งพญาอินทรี และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... กลิ่นอายพลังของผู้อยู่จุดสูงสุดของขอบเขตราชันย์เซียนแผ่ซ่านออกมาจนทำให้มวลอากาศรอบด้านแทบจะหยุดนิ่ง "หลี่เทียนเฉิน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า การที่พวกเราจงใจเปิดช่องโหว่ให้พวกเจ้าแย่งชิงคัมภีร์เซียนมาได้นั้น จะเป็นเรื่องบังเอิญ?" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้น บุรุษปริศนาผู้มาใหม่ยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน ขณะที่คัมภีร์เซียนในห่อผ้าที่เอวของหลี่เทียนเฉินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และแปรสภาพกลายเป็นแผ่นยันต์สะกดวิญญาณสีดำสนิทที่กำลังกัดกินปราณในร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว! ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ในตอนที่ 28 นะครับ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ