อุปสรรคค่ายกลโบราณ

“อักษรเวทชุดนี้… ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนผ่านเข้าไป แต่มันถูกรังสรรค์ขึ้นเพื่อกวาดล้างผู้ไร้ซึ่งคุณสมบัติให้กลายเป็นธุลีในพริบตาเดียวต่างหาก” น้ำเสียงทุ้มต่ำของหลี่เทียนเฉินเปล่งออกมาท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคือหอคอยสมบัติโบราณที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ผนังหอคอยสลักด้วยอักขระสีทองอร่ามที่กำลังไหลเวียนดั่งโลหิตชีพจร มันแผ่ไอสังหารอันเย็นเยียบและทรงพลังกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยด ไป๋อวี๋ซวงยืนเคียงข้าง นัยน์ตาคู่งามดั่งหยกน้ำแข็งกวาดมองค่ายกลตรงหน้าอย่างพิจารณา ไอเย็นบริสุทธิ์รอบกายางนางแผ่ขยายออกไปเพื่อต้านทานแรงกดดันจากอักษรเวท นางเหลือบมองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความห่วงใยไว้ลึกซึ้ง “เทียนเฉิน… ค่ายกลเก้าสวรรค์สยบมารนี้ ข้าเคยอ่านพบบันทึกในตำหนักเหมืองสวรรค์ มันไม่ใช่ค่ายกลทั่วไป แต่มันใช้พลังวิญญาณของผู้สร้างเป็นตัวขับเคลื่อน หากคำนวณตำแหน่งอักษรผิดพลาดแม้แต่เส้นผมเดียว แรงสะท้อนจะทำลายเส้นลมปราณของเจ้าจนแตกสลายทันที” หลี่เทียนเฉินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเปี่ยมด้วยความทะนงตนอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่คมกริบดั่งกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝักจับจ้องไปยังภาพอักษรเวทที่กำลังแปรเปลี่ยนรูปร่างอย่างซับซ้อน เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับม่านพลังเบื้องหน้า ปราณมารสีดำสนิทแผ่ซ่านออกจากปลายนิ้วเข้าปะทะกับอักษรทองคำจนเกิดเสียงระเบิดดั่งสนั่นหวั่นไหว “ความตายในสายตาของคนทั่วไป คือจุดสิ้นสุด… แต่สำหรับข้า มันคือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้วิถีฟ้าดินต่างหาก อู่ซวง เจ้าถอยไปก้าวหนึ่ง… ให้สามีของเจ้าได้แสดงให้ดูว่า อักษรเวทโบราณเหล่านี้ แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่ภาพวาดของเด็กอมมือเท่านั้น” สิ้นคำพูด ร่างของหลี่เทียนเฉินก็พุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศราวกับพญาอินทรีผงาดฟ้า ฝ่ามือทั้งสองข้างวาดออกเป็นวงโค้ง ปราณมารและปราณเซียนหลอมรวมกันเป็นรูปหยินหยางหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง อักษรเวทบนหอคอยพลันคำรามก้อง มันสว่างวาบขึ้นเจิดจ้าจนท้องนภาแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ราวกับดวงอาทิตย์นับพันดวงกำลังระเบิดออกพร้อมกัน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันเก้ารอบ แรงปะทะรุนแรงจนพื้นดินรอบกายยุบตัวลงเป็นหลุมลึกนับร้อยเมตร ไป๋อวี๋ซวงสะบัดแขนเสื้อ นำกระบี่เกล็ดน้ำแข็งออกมารjพ B คุ้ม ฃกันร่างตนเองจากคลื่นพลังที่กระหน่ำซัดมาดั่งคลื่นสึนามิ นางมิได้ห่วงตนเองแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันกำยำของหลี่เทียนเฉินด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม มีเพียงเขาคนนี้เท่านั้น… ชายผู้ฝืนลิขิตฟ้าที่นางมอบดวงใจให้ทั้งดวง “สลายไปเสีย!” หลี่เทียนเฉินคำรามลั่น นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต พลังปราณบรรพกาลระเบิดทะลักออกจากจุดตันtian ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นกระบี่ขนาดยักษ์พุ่งปักลงใจกลางค่ายกลอักษรเวท! เปรี้ยง! อักษรเวทตัวสุดท้ายแตกสลายกลายเป็นละอองแสงโปรยปรายลงมาดั่งหิมะในฤดูใบไม้ผลิ ประตูหอคอยสมบัติโบราณที่ปิดตายมานานนับหมื่นปีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งเสียงครั่นครื้นสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งป่าโบราณ ทว่า… ในวินาทีที่ประตูหอคอยเปิดอ้าออก ความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที กลิ่นอายโลหิตที่เข้มข้นจนน่าคลื่นไส้พวยพุ่งออกมาจากความมืดมิดภายในหอคอย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ ซึ่งดังสะท้อนก้องกังวานออกมาจากชั้นบนสุดของหอคอย “ฮ่าๆๆ… ไม่เลวๆ สมกับที่เป็นผู้สืบทอดวิชามารสะท้านนภา หลี่เทียนเฉิน… เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้พิชิตค่ายกลนี้ แต่มันเป็นเพียง ‘คำเชิญ’ ที่ข้าเตรียมไว้ต้อนรับเจ้าต่างหาก!” ร่างเงาสสีดำทมิฬร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดบนยอดหอคอย ไอพลังระดับขอบเขตราชันย์สวรรค์กดทับลงมาจนอากาศรอบบริเวณแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง ใบหน้านั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของผู้อาวุโสสำนักกระบี่นภา—ม่อหลง! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มา ณ ที่นี้นะครับ