จดหมายท้าทายจากอดีต

กลิ่นอายของกาแฟราคาแพงระยับบนโต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องวีไอพีของภัตตาคารลอยฟ้าดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับตึงเครียดเสียจนออกซิเจนรอบตัวคล้ายจะเจือจางลงทุกวินาที "นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ คิน?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยาะดังขึ้นทำลายความเงียบ อาร์ค หัวหน้าปาร์ตี้อดีตผู้เคยเหยียบย่ำชีวิตของคินไว้ใต้ฝ่าเท้า นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีเข้มด้วยความรู้สึกที่ผสม The ปนระหว่างความระแวงและความกระหายใคร่รู้ บนโต๊ะตรงหน้าอาร์ค มีซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มวางอยู่ มันถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าคินด้วยปลายนิ้วที่เคาะโตเป็นจังหวะอย่างใจร้อน คินไม่แม้แต่จะชายตามองซองเอกสารนั้น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดทอดมองออกไปนอกกระจกใสบาน Y ที่สะท้อนภาพแสงสีอันละลานตาของมหานครฮันเตอร์ยามค่ำคืน รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่าขนลุก "ถ้าแกเรียกฉันมาเพื่อจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ฉันว่าเวลาสามนาทีที่ฉันเสียไป มันแพงเกินกว่าจะมานั่งฟังคนตกอับอย่างแกเพ้อเจ้อนะ อาร์ค" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่กลับกดดันจนคู่สนทนาชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าของอาร์คกระตุกวูบ ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในดวงตา เขาพยายามข่มอารมณ์แล้วหัวเราะในลำคอ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ... ตั้งแต่แกถูกขับออกจากปาร์ตี้ในฐานะฮีลเลอร์ไร้ค่า ฉันก็นึกว่าแกคงกลายเป็นศพข้างถนนไปนานแล้ว แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ฮีลเลอร์กากๆ อย่างแก จะจู่ๆ ก็มีเงินสะพัดซื้อดันเจี้ยนส่วนตัวได้ภายในชั่วข้ามคืน แถมยังมีข่าวลือเรื่อง 'โอสถเทพเทวะ' ที่พวกสมาคมตามหาให้ควั่กอีก" อาร์คโน้มตัวไปข้างหน้า มือหนาตบลงบนซองเอกสารเสียงดังสนั่น "เปิดดูซะ! นี่คือสัญญาเข้าร่วมปาร์ตี้ใหม่ภายใต้สังกัดของฉัน แกแค่เอาความลับเรื่องระบบอัปเกรดนั่นมาคายซะ แล้วฉันจะเมตตาให้แกกลับมาเดินตามหลังฉันเหมือนเก่า... ในฐานะหมาตัวโปรด" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินะ ซึ่งยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ใบหน้าสวยคมฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้คินเล็กน้อยพร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงกังวล "คิน... อย่าไปฟังมันเลยครับ คนพวกนี้มันงูพิษชัดๆ" คินปรายตามองรินะเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสบตากับอาร์ค นัยน์ตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความหวาดกลัว ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่กำลังดิ้นรนบนฝ่ามือ "หมาตัวโปรดงั้นเหรอ?" คินทวนคำ เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังลอดออกมาจากลำคอ "อาร์ค... แกยังหลงตัวเองไม่เปลี่ยนเลยนะ แกคิดจริงๆ หรือว่าที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้ได้ เป็นเพราะโชคช่วย?" พรึบ! คินหยิบซองเอกสารขึ้นมา ไม่แม้แต่จะเปิดดูเนื้อข้างใน นิ้วเรียวยาวหยิบมันขึ้นมาฉีกออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่แยแส เศษกระดาษโปรยปรายร่วงลงราวกับหิมะโปรยปรายบนพื้นพรมราคาแพง ใบหน้าของอาร์คบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แก! ไอ้สวะคิน! แกกล้าดียังไง..." "เพราะแกมันก็แค่กบในกะลาไงล่ะ" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันระดับ SSS ที่ถูกสะกดไว้ภายใต้จิตสังหารพวยพุ่งออกมาจากร่างกายนิ่งสนิท จนอาร์คถึงกับผงะถอยหลัง "แกคิดว่าจดหมายท้าทายบ้าๆ นี่ กับข้อเสนอสุนัขรับใช้ จะมีค่าพอให้ฉันชายตาแลหรือไง? สิ่งที่แกทำกับฉันในอดีต... ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีต้นพร้อมดอกเบี้ยเลยด้วยซ้ำ และเชื่อเถอะ ว่าวันนั้นมันใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว" อาร์คกัดฟันกรอดด้วยความแค้น มือขวาเอื้อมไปแตะแหวนมิติที่นิ้วเตรียมชักอาวุธ "แกเลือกทางเดินเองนะคิน! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน..." ปัง! เสียงประตูกระจกห้องวีไอพีถูกถีบจนพังกระเด็น แรงระเบิดเบาๆ ทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวล ร่างของชายชุดสูทสีดำนับสิบคนพรูเข้ามาล้อมรอบตัวอาร์คไว้ในพริบตา พร้อมกันนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาลอยลำอยู่เหนือระเบียงกระจกด้านนอก เสียงใบพัดตีลมคำรามก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีนอบน้อม เขารีบตรงดิ่งมาหาคินแล้วโค้งคำนับลงเก้าสิบองศา "ท่านคินครับ... ทางสมาคมฮันเตอร์ระดับสูง และบัญชีทรัพย์สินส่วนกลาง อนุมัติคำร้องของท่านเรียบร้อยแล้วครับ ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ" คินปัดเศษกระดาษบนเสื้อคลุมออกเบาๆ เขายิ้มเยาะให้อาร์คที่ยืนอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "กลับไปเตรียมตัวให้ดีนะอาร์ค... เพราะพรุ่งนี้ ปาร์ตี้ของแก จะไม่เหลือแม้แต่ชื่อบนกระดานฮันเตอร์อีกต่อไป" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยดีเสมอมานะครับ