ตบหน้าให้หายแค้น

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหัวหน้าปาร์ตี้อาร์คยังคงก้องกังวานอยู่กลางลานประลองสาธารณะแห่งมหานครเซ็นทรัล รอบกายเขาล้อมรอบด้วยเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงและผู้สื่อข่าวจากสำนักข่าวชั้นนำนับร้อยชีวิต สายตาทุกคู่จับจ้องมายังร่างของคินด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับเขากำลังยืนมองมดปลวกตัวหนึ่งที่บังอาจอาจหาญท้าทายราชสีห์ "แกคิดจริง ๆ หรือไอ้สวะคิน ว่าฮีลเลอร์ไร้ค่าอย่างแกจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้?" อาร์คก้าวเท้าเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดาบเวทมนตร์ในมือสั่นระริกด้วยอوراสีแดงฉาน "ในเมื่อแกปฏิเสธที่จะคุกเข่าแต่โดยดี วันนี้ฉันจะตัดมือคู่นั้นของแกเสีย เพื่อไม่ให้แกได้มีโอกาสไปรักษาใครได้อีกตลอดกาล!" ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากคลาสระดับสูงของอาร์ค รินะซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างพยายามจะก้าวเข้ามาขวาง แต่ถูกรังสีอำนาจกดทับจนทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือกด้วยความโกรธแค้นและตื่นกลัว "อาร์ค... แกหยุดนะ! ถ้าแกทำอะไรเขา กิลด์ของเราจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!" "กิลด์ของเธอน่ะเหรอ? หึ ตอนนี้พวกมันกำลังตกเป็นเบี้ยล่างของฉันต่างหาก รินะ" อาร์คหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ ทว่า... คินยังคงยืนสงบนิ่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขามองหน้าอาร์คด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เป็นสายตาที่ทำให้อาร์คชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้สาเหตุ "พูดจบแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่กลับก้องกังวานไปทั่วบริเวณโดยไม่ต้องอาศัยเวทมนตร์ขยายเสียง คินค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้า ๆ ท่ามกลางความงุนงงของผู้คน ก่อนที่เขาจะยกมือซ้ายขึ้นและสะบัดข้อมือเบา ๆ เปรี้ยง! ออร่าสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากฝ่ามือของคินพุ่งทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับเสาแสงแห่งเทพเจ้าที่เจาะทะลุชั้นบรรยากาศ แรงกดดันระดับ SSS แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในเสี้ยววินาที แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างรุนแรง พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงเริ่มแตกร้าวและยุบตัวลงตามแรงกดทับอันมหาศาล "อะ... อะไรกันเนี่ย!?" ฮันเตอร์คนหนึ่งกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเขาพบว่าเข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไม่สามารถฝืนแรงนั้นได้ อาร์คเบิกตากว้างจนแทบถล่น ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง เขารู้สึกราวกับมีภูเขาขนาดยักษ์นับสิบลูกกดทับลงบนบ่า "นะ... นี่มันพลังบ้าอะไรกัน!? แกไม่ใช่แค่ฮีลเลอร์... แกคือใครกันแน่!" คินก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ร่างกายของอาร์คสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ร่างกายของเขาปฏิเสธคำสั่ง สมองสั่งการให้หนี แต่ขาสองข้างกลับแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูเหล็กกล้า "คุณเคยบอกว่าฮีลเลอร์อย่างผมเป็นแค่ภาระไม่ใช่หรือครับ?" คินหยุดยืนตรงหน้าอาร์คที่ตอนนี้ล้มลงไปกองกับพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าของคินโน้มลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่สะท้อนกลับไปยังตัวอาร์คอย่างสาสม "แต่สำหรับผม... การจะทำให้ฮันเตอร์ระดับสูงอย่างคุณกลายเป็นเศษสวะไร้ค่า ใช้เวลาแค่กระพริบตาเดียวเท่านั้นเองครับ" "อ๊ากกก!" อาร์คส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาเมื่อออร่าสีทองกดทับกระดูกซี่โครงของเขาจนแตกหัก เลือดสด ๆ พุ่งทะลักออกจากปากของเขา ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนสติแทบหลุดลอย รอบบริเวณลานประลองตกอยู่ในความเงียบงันสนิท บรรดาผู้สื่อข่าวต่างอ้าปากค้าง กล้องถ่ายทอดสดทุกตัวสั่นเทาจนภาพเริ่มเบลอ ผู้คนนับหมื่นที่เคยดูถูกเหยียดหยามคิน ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด พวกเขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าชายหนุ่มที่พวกเขาเคยเหยียบย่ำ จะกุมอำนาจที่สามารถบดขยี้เมืองนี้ได้ทั้งเมืองภายในกำมือเดียว รินะเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งงุนงง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งและหวาดหวั่นในคราวเดียวกัน ชายหนุ่มที่เธอเคยละเลย บัดนี้ได้กลายเป็นราชาที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งไปเสียแล้ว คินปัดฝุ่นที่เสื้อสูทเบา ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองฝูงชนที่กำลังสั่นกลัวด้วยความเหยียดหยาม เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เตรียมจะเอ่ยประโยคพิพากษาชีวิตของชายผู้ทรยศ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องฟ้าก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ เฮลิคอปเตอร์ทหารหุ้มเกราะรุ่นล่าสุดปรากฏตัวขึ้นพร้อมสัญลักษณ์ลึกลับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในอาณาจักร ก่อนที่กระดาษสีดำสนิทพร้อมตราประทับตระกูลขุนนางชั้นสูงจะถูกโปรยปลงมาจากฟากฟ้า และเสียงทุ้มเย็นเยียบผ่านเครื่องขยายเสียงก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน "ยินดีด้วยนะ... คิน หรือควรจะเรียกว่า 'หมอเทวะ' ดีล่ะ? ท่านแกรนด์ดยุกแห่งสภาสูงทรงส่งเทียบเชิญให้ท่านไปเยี่ยมเยียน... ณ บัดนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมานะครับ