สวนกลับด้วยความเมตตา

เสียงคุกเข่ากระแทกพื้นคอนกรีตดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นลึกของดันเจี้ยนระดับ S ร่างของอาร์ค หัวหน้าปาร์ตี้ "โลหิตทมิฬ" สั่นเทาอย่างรุนแรงจนเนื้อตัวเกร็งกระตุก นัยน์ตาเบิกโพงจนแทบจะถסתออกมานอกเบ้า ความเย่อหยิ่ง จองหอง และรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน บัดนี้ได้มลายหายสิ้น เหลือเพียงคราบน้ำตา น้ำมูก และความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจที่กำลังกัดกินวิญญาณของเขาอย่างช้าๆ "ม... ไม่... เป็นไปไม่ได้..." อาร์คพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ ร่างกายของเขาพยายามจะถอยร่นหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ ภาพตรงหน้าไม่ใช่ฮีลเลอร์เลเวลต่ำที่พวกมันเคยหลอกใช้เป็นเบี้ยล่างเพื่อเป็นโล่เนื้อรับดาเมจอีกต่อไปแล้ว แต่คือ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ผู้กุมความเป็นความตายของทุกคนในที่นี้ไว้ในกำมืออย่างเบ็ดเสร็จ คินยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่เยียบเย็น ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ออร่าสีทองจางๆ ที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเขายังคงหลงเหลือร่องรอยแห่งพลังอันน่าสะพรึงกลัว ในมือของเขา คทาสีดำสนิทที่สลักลวดลายโบราณกำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้า ราวกับมัจจุราชที่กำลังเล่นสนุกกับเหยื่อก่อนจะขีดเส้นตาย "ทำไมถึงสั่นขนาดนั้นล่ะครับ คุณอาร์ค" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว ราวกับอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ "เมื่อครู่พวกคุณยังดูฮึกเหิมและสนุกสนานกับการโยนผมให้ไปเป็นอาหารของพวกมันอยู่เลยไม่ใช่หรือครับ" "คิน... ท่านคิน... ได้โปรด... เมตตาด้วย..." อาร์คพยายามคลานเข้ามาหา พร้อมกับก้มกราบจนหน้าผากแนบพื้นสกปรก "ผมมันโง่เขลา... ผมมันตาถั่ว! ได้โปรดไว้ชีวิตสุนัขตัวนี้ด้วยเถอะครับ!" สมาชิกในปาร์ตี้ที่เหลืออีกสามคนต่างก็นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสภาพปางตาย กระดูกหักผิดรูป เลือดท่วมกาย เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว แต่วินาทีนี้ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ เมื่อพวกเขารู้ตัวว่ากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร คินก้าวเข้าไปใกล้ชิดยิ่งขึ้น รองเท้าบูทหนังขัดมันหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอาร์คพอดี เขาก้มลงมองอดีตหัวหน้าปาร์ตี้ผู้เคยเหยียดหยามตนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ไว้ชีวิตอย่างนั้นหรือครับ? อืม... ฟังดูเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจนะ" คินเอعยพลางยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย กลับกันมันทำให้คนมองรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "แต่ในฐานะที่ผมเป็นหมอ... จรรยาบรรณของผมมันค้ำคออยู่ครับ ผมปล่อยให้คนไข้เจ็บปวดทรมานต่อหน้าต่อตาไม่ได้จริงๆ" สิ้นคำพูดนั้น คินก็สะบัดมือขวาเบาๆ คลื่นแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้าพลحพุ่งทะยานออกมาจากฝ่ามือ แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างกลืนกินร่างของอาร์คและสมาชิกปาร์ตี้โลหิตทมิฬทั้งหมดไว้ภายในพริบตาเดียว! *วูบบบบ!* พลังฮีลระดับ SSS ทำงานอย่างเต็มรูปแบบ แสงสว่างจ้าสาดส่องจนแสบตา กลิ่นอายของความตายที่เคยคละคลุ้งถูกแทนที่ด้วยละอองแสงแห่งการฟื้นฟู กล้ามเนื้อที่ฉีกขาดสมานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว กระดูกที่แตกหักเชื่อมต่อกันสนิทในชั่วพริบตา เลือดที่ไหลนองหยุดไหลสนิท ร่องรอยบาดแผลทั้งหมดอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ความเหนื่อยล้าสะสมก็ถูกชำระล้างจนหมดสิ้น ในเวลาเพียงสามวินาที... ปาร์ตี้โลหิตทมิฬที่เกือบปางตายเมื่อครู่ กลับมามีร่างกายที่สมบูรณ์แบบและแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนก่อนลงดันเจี้ยนเสียอีก! อาร์คเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขาลุกขึ้นยืนและสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆ เหลืออยู่เลย พลังชีวิตและมานาพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ร่างกายเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาล นี่คือปาฏิหาริย์... ปาฏิหาริย์ที่ฮีลเลอร์ทั่วไปทำไม่ได้แม้แต่ในความฝัน! แต่รอยยิ้มแห่งความดีใจยังไม่ทันได้ประดับบนใบหน้าของอาร์ค คินก็เอidตัด "ความสุข" นั้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง "รักษาหายดีแล้วนะครับ... ร่างกายสมบูรณ์พร้อมร้อยเปอร์เซ็นต์แบบนี้ น่าจะใช้งานได้คุ้มค่าเงินที่ผมเสียไปกับการฟื้นฟูหน่อย" อาร์คสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองหน้าคินด้วยความหวาดผวา "ม... หมายความว่ายังไง...?" คินไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขาหันไปมองยังเบื้องหลังของห้องโถง ซึ่งเป็นประตูบานยักษ์ทำจากเหล็กกล้าผสมมิธิริลที่สลักลวดลายอสูรกาย แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงคำรามต่ำทุศลดังเล็ดลอดออกมาจากหลังประตูบานนั้น แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจนหายใจแทบไม่ออก *โฮกกกกกกกกกกกก!* เสียงคำรามนั้นทำให้ผนังถ้ำสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน ประตูเหล็กยักษ์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องมองตรงมายังพวกมันในความมืดมิด บอสประจำดันเจี้ยนระดับ S — "ราชาปีศาจโลหิต คาลกอน" ก้าวพ้นเงาสมืดออกมา อากาศรอบตัวบอสตัวนั้นบิดเบี้ยวด้วยไอความร้อนและจิตสังหารอันรุนแรง เขี้ยวเล็บแหลมคมยาวเฟื้อย และกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างสูงลิ่ว มันคืออสูรกายที่แม้แต่กิลด์ระดับท็อปยังต้องระดมฮันเตอร์ระดับแรงก์ S แนวหน้าถึงสิบคนในการรับมือ! อาร์คและลูกทีมถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นพับจนแทบทรุดลงไปอีกรอบ เมื่อตระหนักได้ว่าพลังที่คินเพิ่งรักษาให้พวกมันเมื่อครู่นี้... ไม่ได้มีไว้เพื่อให้พวกมันรอดชีวิต แต่เพื่อให้พวกมันมี "สภาพร่างกายที่สมบูรณ์พอ" สำหรับการเป็นกระสอบทรายให้บอสตัวนี้ขยี้ต่างหาก! "พวกคุณชอบแย่งเหยื่อโยนให้มอนสเตอร์กินไม่ใช่หรือครับ?" คินถอยหลังไปยืนกอดอกพิงผนังถ้ำอย่างใจเย็น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คราวนี้ผมใจดี รักษาให้พวกคุณจนหายเจ็บปวด... จงแสดงฝีมือให้ผมดูหน่อยสิครับว่า ปาร์ตี้ 'โลหิตทมิฬ' จะมีปัญญาเอาชีวิตรอดจากบอสระดับ S ตัวนี้ได้นานสักแค่ไหน" "ไ... ไอ้ปีศาจ! แกมันไม่ใช่คน!" ลูกทีมคนหนึ่งสติแตก ตะโกนด่าทอด้วยความเคียดแค้นผสมความกลัวสุดขีด "ผมก็แค่หมอที่ทำหน้าที่รักษาคนไข้ตามจรรยาบรรณ... และส่งคนไข้ไปทำกายภาพบำบัดเท่านั้นเองครับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความอำมหิตที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน ในวินาทีนั้นเอง ราชาปีศาจโลหิตคาลกอนก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งตรงเข้าหากลุ่มของอาร์คด้วยกรงเล็บอันมหึมาที่พร้อมจะฉีกร่างพวกมันเป็นชิ้นๆ! อาร์คกรีดร้องสุดเสียง เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากชักดาบออกมาตั้งรับอย่างลนลาน ขณะที่รินะ ซึ่งยืนอยู่เงียบๆ ข้างกายคินตลอดเวลา มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้เคยถูกเธอมองข้าม บัดนี้... เขาได้กลายเป็นผู้ควบคุมเกมที่อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคนไปเสียแล้ว คินยกข้อมือขึ้น มองนาฬิกาดิจิทัลอัจฉริยะบนข้อมือซ้าย หน้าจอแสดงผลเงินในบัญชีลับที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว *ติ๊ง! ยืนยันการทำธุรกรรม: ค่าบริการฟื้นฟูระดับเทพ... หักยอดเงินสำเร็จ 10,000,000 เครดิต!* คินปัดหน้าจอระบบทิ้งด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะเอ่ยพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "เกมลงโทษเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ... หวังว่าพวกคุณจะอึดถึกทนทานสมกับที่ผมลงทุนจ่ายค่ารักษาไปก็พอนะครับ" *** (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" มาโดยตลอดครับ!)