พันธมิตรที่เปลี่ยนไป

"เสียงของพวกคุณ... มันช่างน่ารำคาญเสียจริงครับ" กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินระดับ S ยังไม่จางหายดี เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะของหัวหน้าปาร์ตี้อาร์คก็ทำลายความเงียบงันลงทันที แววตาของมันกวาดมองซากอสูรกลายพันธุ์เกรดตำนานที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของคิน ผู้ชายที่พวกมันเคยถีบส่งลงไปในเหวลึกเมื่อหลายเดือนก่อนเพื่อเป็นเหยื่อล่อ สะเก็ดแสงสีฟ้าจากระบบแจ้งเตือนภารกิจยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ *“ยินดีด้วยกับชัยชนะครับ ท่านหมอเทวะ... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จากมิติเบื้องบน จะมาถึงเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสามชั่วโมงนะครับ”* อาร์คหัวเราะลั่นในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในอำนาจเบ็ดเสร็จ มันชูคทาประดับอัญมณีสีเลือดขึ้นสูง แสงเรืองรองจากไอเทมระดับพระเจ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภ "เก่งมาก... ไม่เสียแรงที่แกดิ้นรนจนถึงขีดสุด คิน" อาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ยืนนิ่งสงบของคิน "คาดไม่ถึงเลยใช่ไหมล่ะ ว่าแกจะได้เป็นแค่ 'สุนัขรับใช้' ที่คอยเก็บกวาดขยะให้พวกเราอีกครั้ง? ส่งคัมภีร์ระบบระดับ SSS และสิทธิ์การควบคุมดันเจี้ยนมาซะ ถ้าไม่อยากให้หัวใจของแหลกสลายคามือฉัน" รอบตัวอาร์ค ลูกทีมระดับท็อปอีกสี่คนต่างแยกเขี้ยวยิ้มย่อง พวกมันล้อมกรอบคินไว้ทุกด้าน อาวุธเวทมนตร์ถูกปลดปล่อยออร่าสังหารออกมาคุกคาม สำหรับพวกมัน คินในตอนนี้ก็เป็นแค่ฮีลเลอร์ที่หมดสภาพ พลังมานาคงเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์จากการปราบ บอสใหญ่ ทว่า... คินไม่ได้ขยับเขยื้อน ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว เขากำลังมองอาร์คด้วยสายตาของ 'แพทย์ผู้กำลังวินิจฉัยโรคเรื้อรังที่ไม่มีทางรักษา' สายตาที่ทำให้ผู้ถูกมองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่อาร์คจะทันได้สั่งการจู่โจม เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยก็ดังแทรกขึ้นจากทางเดินมืดทึบเบื้องหลังกลุ่มของอาร์ค "หยุดนะ! อาร์ค... นายกำลังทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก รินะ หัวหน้ากิลด์สาวผู้เคยยืนอยู่จุดสูงสุดแห่งความเย่อหยิ่ง ในตอนนี้สภาพของเธอดูลุกลน ชุดเกราะหนังสีเงินมีรอยฉีกขาดและคราบเขม่าดินจากการฝ่าดวงดาวและอุปสรรคมิติ เธอกวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความตระหนักรู้ที่สายเกินแก้ อาร์คขมวดคิ้วหันไปมองคู่หูสาวของตน "รินะ? เธอมาทำอะไรที่นี่? ไม่ใช่ว่าฉันสั่งให้เธอไปตรึงกำลังที่ประตูทิศเหนือหอกรอกหรือไง?" รินะไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อจ้องมองแผ่นหลังของคิน ความรู้สึกผิดละอายใจที่กัดกินจิตใจเธอมาตลอดหลายเดือนระเบิดออก เธอเห็นภาพในอดีต วันที่เธอยืนมองคินถูกทรยศโดยไม่เอ่ยปากห้าม วันที่เธอกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเพื่อเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายนี้ "เรา... เราเข้าใจผิดกันมาตลอด อาร์ค" รินะก้าวเท้าผ่านหน้าอาร์คไปอย่างไร้เยื่อใย เธอเดินตรงเข้าไปหาคิน ท่ามกลางความตกตะลึงของสมาชิกปาร์ตี้อาร์คทั้งหมด "ท่านคิน... ฉัน..." "ถอยไปซะ รินะ เธอเสียสติไปแล้วหรือไง!" อาร์คตะคอกเสียงดังลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "อีผู้หญิงทรยศ! แกกล้าเดินไปหาเศษสวะนั่นเนี่ยนะ?" รินะหยุดยืนห่างจากคินเพียงแค่ก้าวเดียว เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตนักผจญภัยของเธอ เธอคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าคิน ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของทุกคนในห้องโถง "ฉันขอโทษค่ะ... ไม่สิ... ฉันขอร้องล่ะค่ะ ท่านคิน" รินะเงยหน้าขึ้นสบตาคิน หยาดน้ำใสคลอเบ้าแต่ไม่มีทีท่าว่าจะไหลลงมา "กิลด์นี้... และพวกมันทั้งหมดไม่มีวันสำนึกบุญคุณของท่าน ฉันรู้ว่าฉันมันเลวทรามแค่ไหนที่เคยทอดทิ้งท่าน... แต่ได้โปรด ให้ฉันได้ชดใช้ความผิดเถอะค่ะ ฉันขอประกาศตัดขาดจากปาร์ตี้อาร์ค ณ วินาทีนี้ และขอถวายชีวิตรับใช้ท่านแต่เพียงผู้เดียว!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ สมาชิกปาร์ตี้อาร์คอ้าปากค้าง สมองของพวกมันประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์หักมุมนี้ หัวหน้ากิลด์อันดับต้นๆ ถึงกับยอมคุกเข่าให้กับฮีลเลอร์ชั้นต่ำเนี่ยนะ? อาร์คหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่ขมับด้วยความอับอายและเดือดดาล "อีรินะ! นังสารเลว! แกกล้าหักหลังพวกเราเพื่อไปเลียแข้งเลียขาไอ้ขยะนี่เหรอ? งั้นก็ตายไปพร้อมกับมันซะเถอะ!" อาร์คสะบัดคทาในมือ บอลเพลิงสีดำสนิทขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่รินะด้วยความเร็วสูง หมายจะสังหารคนทรยศให้สิ้นซากในคราเดียว รินะหลับตาปี๋ ยอมรับชะตากรรมที่เธอเลือกเอง... *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนฝุ่นตลบอบอวล แต่ทว่า... ความเจ็บปวดกลับไม่มาเยือน รินะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด คินยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ร่างกายไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มือข้างขวายื่นออกไปข้างหน้าอย่างไร้ความพยายาม ฝ่ามือเปล่าๆ ของเขากำลัง 'บีบ' ลูกบอลเพลิงระดับมหาเวทของอาร์คเอาไว้ในอุ้งมือ จนมันแตกสลายกลายเป็นเพียงสะเก็ดไฟที่มอดดับไปราวกับขี้เถ้า ไม่มีร่องรอยบาดแผล ไม่มีแม้แต่คราบเขม่าควันบนเสื้อผ้า อาร์คถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี "สะ... เป็นไปได้ยังไง! นั่นคือเวทมนตร์ขั้นสูงสุดของฉันนะ! แก... แกเป็นใครกันแน่?!" คินค่อยๆ ลดมือลง แววตาสีดำสนิทภายใต้ฮู้ดจับจ้องไปที่อาร์คราวกับมองมดปลวก น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่กดทับจนทุกคนในห้องแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น "พวกคุณนี่... ความจำสั้นเสียจริงนะครับ" คินเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนดีไซน์ล้ำยุคเครื่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงสังเคราะห์จากระบบการเงินระดับจักรวาลก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วห้องโถงใต้ดิน *[ตรวจพบคำสั่งซื้อสิทธิ์ขาด: ทำลายล้างโครงสร้างสิทธิ์ทั้งหมดของปาร์ตี้อาร์ค]* *[สถานะ: ดำเนินการเรียบร้อย ยอดเงินหักผ่านบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด 'Black Infinite' สำเร็จ]* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นเหนือหัวของอาร์คและลูกทีมทุกคน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยตัวอักษรสีเลือด: *[ผู้เล่นทั้งหมดถูกปลดสถานะฮันเตอร์ ยึดทรัพย์สินทั้งหมด และถูกขึ้นบัญชีดำถาวร]* อาร์คเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นเกราะเวทมนตร์และไอเทมในตัวของมันสลายกลายเป็นอากาศธาตุต่อหน้าต่อตา ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แรงกดดันมหาศาลจากระบบระดับพระเจ้าบดขยี้กระดูกสันหลังของมันจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ "มะ... ไม่จริง... นี่แก... แกคือใครกันแน่... แกซื้อ... ซื้อระบบทั้งระบบได้ยังไง?!" อาร์คอ้าปากพะงาบๆ ร้องขอชีวิต น้ำตานองหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คินก้าวเข้าไปหาอาร์คทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย รินะมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสะใจ หวาดกลัว และเทิดทูนในเวลาเดียวกัน คินหยุดยืนตรงหน้าอาร์คที่กำลังหมอบราบคาบแก้ว เขาก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "จำไว้ให้ดีนะครับ... ว่าสุนัขที่เห่าใส่เจ้าของ สมควรจะถูกกำจัดทิ้งอย่างไร้ความปรานี" อาร์คกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อพลังชีวิตของมันถูกดูดกลืนหายไปในอากาศทีละนิด ทว่าก่อนที่เสียงกรีดร้องนั้นจะเงียบหายไป เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวติดอาวุธหนักรุ่นล่าสุดก็ดังกระหึ่มก้องกังวานลงมาจากเพดานถ้ำที่ถูกระเบิดเปิดออก แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมายังจุดที่คินยืนอยู่ บันไดเชือกสีดำสนิทถูกหย่อนลงมา พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดสาวในชุดสูทสากลสุดเนี้ยบที่ก้าวลงมาโค้งคำนับให้คินอย่างนอบน้อม คินหันกลับมามองรินะที่ยังคงคุกเข่าอยู่ เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปเบื้องหน้า รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากถูกส่งให้เธอเป็นครั้งแรก "ลุกขึ้นเถอะครับ รินะ... เกมกระดานนี้ เพิ่งจะเริ่มเล่นกันจริงๆ เท่านั้นเอง" รินะเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น เธอวางมือลงบนฝ่ามือที่อบอุ่นและทรงอำนาจของคินอย่างมั่นใจ โดยไม่รู้เลยว่า ประตูมิติเบื้องบนที่อาร์คเคยเอ่ยถึงกำลังเปิดออก พร้อมกับเงาร่างของ 'ตัวตนระดับพระเจ้า' ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยดีเสมอมานะครับ