อำนาจเงินคือของจริง

"พวกคุณคิดว่ากิลด์ 'เบรฟฮาร์ด' นี้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลพวกคุณตั้งแต่บรรพบุรุษอย่างนั้นหรือครับ?" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบ เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนอย่างเป็นจังหวะ ทุกสายตาภายในห้องต่างพากันเบนไปที่ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ผู้ซึ่งกำลังหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของหัวหน้าปาร์ตี้อาร์คผู้เย่อหยิ่ง อาร์คหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบจะพูดไม่ออก เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "คิน! แก... แกมันก็แค่ฮีลเลอร์ชั้นต่ำที่พวกฉันเคยเก็บตกมาจากดันเจี้ยนระดับ E อย่ามาสามหามในนี้นะ หุ้นส่วนใหญ่ของกิลด์เราถือครองโดยสภาฮันเตอร์ แกไม่มีสิทธิ์..." "สิทธิ์งั้นหรือครับ?" คินยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ามองตรงไปยังอาร์คราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง เขาผายมือออกเล็กน้อยเชิงเชิญชวนให้ทนายความประจำตัวก้าวออกมารab ทนายความวัยกลางคนก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับเปิดแฟ้มเอกสารสีทองอร่ามที่สลักตราสัญลักษณ์ทางการเงินระดับประเทศ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงอันดังฟังชัดเจน "เรียนท่านประธานและคณะกรรมการทุกท่าน กระผมได้รับมอบอำนาจจากท่านคินในการเข้าซื้อหุ้นสามัญทั้งหมดของกิลด์เบรฟฮาร์ดในสัดส่วนร้อยละ 51.5 ผ่านการทำรายการบล็อกดีลแบบไม่เปิดเผยตัวตนเมื่อช่วงเช้ามืดที่ผ่านมาครับ" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันทีในห้องประชุม บรรดาผู้ถือหุ้นต่างหน้าถอดสี พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มที่พวกเคยเหยียดหยามและขับไล่ออกนอกปาร์ตี้อย่างไร้เยื่อใย จะมีปัญญาซื้อหุ้นจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน รินะ ซึ่งยืนอยู่มุมห้องในฐานะที่ปรึกษาเฉพาะกิจ มองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความทึ่งในความเด็ดขาดและสายตาที่เฉียบคมของคิน ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นแบบเด็กๆ แต่เขาต้องการถอนรากถอนโคนอำนาจทั้งหมดที่พวกมันภาคภูมิใจด้วย "อำนาจเงิน" อย่างแท้จริง "เป็นไปไม่ได้..." อาร์คส่ายหัวรัวๆ เขาพยายามก้าวเข้ามาหาคินแต่ถูกบอร์ดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนขวางไว้ด้วยสายตาดุดัน "แกเอาเงินมาจากไหน! ฮีลเลอร์อย่างแกไม่มีทางหาเงินได้มากมายขนาดนี้เพื่อซื้อกิลด์เราหรอก แกไปปล้นธนาคารกลางมาหรือไง!" คินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวช้าๆ เข้าไปหาอาร์คที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าด้วยความสิ้นหวัง กลิ่นอายความกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านออกมารอบตัวจนแทบจะทำให้คนอ่อนแอในห้องหายใจไม่ออก "ปล้นงั้นหรือครับ? น่าขันเสียจริง..." คินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูอาร์คด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงกระดูก "เงินจำนวนนั้นเป็นแค่เศษเงินที่ได้จากการขายยารักษาอาการอัมพาตที่พวกคุณเคiskดูถูกเหยียดหยามว่าไร้ค่าเมื่อเดือนก่อน... จำได้ไหมครับ ว่าพวกคุณเคยปัดมันทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาผมอย่างไร?" ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาในหัวของอาร์ค ราวกับค้อนเหล็กทุบซ้ำลงบนแผลสด ความจริงที่ว่าเขากำลังถูกทำลายด้วยน้ำมือของสิ่งที่ตนเองเคยเหยียดหยาม ทำให้สติของอาร์คแทบจะแตกกระเจิง เขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ปล่อย... ปล่อยผมไปเถอะนะคิน ผมขอร้อง..." อาร์คเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาซบหน้าลงกับพื้นพรมราคาแพง พยายามจะเอื้อมมือไปจับชายกางเกงของคินเพื่ออ้อนวอนขอชีวิต "พวกเราเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมานะ นายลืมแล้วหรือ..." คินถอยเท้าหลบอย่างรังเกียจราวกับรังเกียจเดรัจฉาน เขาปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนกางเกงสูทเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คำว่าเพื่อนร่วมทีม... ถูกพวกคุณโยนทิ้งไปตั้งแต่วันที่ผลักผมตกลงไปในเหวลึกแล้วล่ะครับ" คินหันหลังให้กับอาร์คที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขาเดินตรงไปยังประตูห้องประชุมโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ขณะที่รินะก้าวตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ ทว่าในจังหวะที่มือเรียวยาวของคินกำลังจะผลักบานประตูออกเพื่อก้าวออกไปสู่อิสรภาพและอำนาจที่เบ็ดเสร็จอย่างแท้จริงนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีในระบบ แต่กลับมีรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงสุดของสมาคมฮันเตอร์โลกปรากฏอยู่ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ *“ยินดีด้วยกับชัยชนะครับ ท่านหมอเทวะ... แต่ดูเหมือนว่า 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' จากมิติเบื้องบน จะมาถึงเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสามชั่วโมงนะครับ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมานะครับ