ภาพหลอนของความทรงจำ

"ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ... ท่านประธานสภา" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินสีเทาหม่น กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นเงาร่างของชายชราในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงผู้หนึ่งกำลังทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ ดวงตาของท่านประธานสภาแห่งสมาคมฮันเตอร์เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา มือที่สวมแหวนเพชรอันทรงคุณค่าสั่นเทาจนกุมกันไม่อยู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาก็พบเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบไร้ซึ่งความปรานี "คะ... คิน... แก... แกทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร!" เสียงแหบพร่าเค้นออกมาจากลำคอของคนที่เคยอยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร คินในยามนี้ไม่ได้สวมชุดฮีลเลอร์ขาดรุ่งริ่งเช่นในอดีตอีกต่อไป เสื้อโค้ทสีดำสนิทตัดกับออร่าสีทองจางๆ ที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วบ่งบอกถึงความเหนือชั้นที่มนุษย์ปุถุชนไม่อาจเอื้อมถึง เขาก้มมองอดีตผู้มีพระคุณจอมปลอมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงบนรองเท้า ภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัวของคินอย่างรวดเร็ว... ภาพที่เขาเคยต้องนอนคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเงินค่ารักษาพยาบาล ภาพที่อาร์คและคนพวกนั้นหัวเราะเยาะเย้ยหยันขณะที่เขาถูกถีบส่งลงมาในดันเจี้ยนระดับนรกเพื่อเป็นเหยื่อล่อ ความเจ็บปวด ความแค้น และหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจในวันนั้น หล่อหลอมกลายเป็นเกราะเหล็กที่ห่อหุ้มหัวใจดวงนี้ให้ด้านชาจนไร้ความรู้สึก "คุณถามว่าผมทำได้อย่างไรอย่างนั้นหรือครับ?" คินก้าวเข้าไปใกล้ชิดขึ้นทีละก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นปูนก้องกังวาน "คำถามนั้น... น่าจะเก็บไว้ถามตัวเองตั้งแต่วันที่คุณเซ็นคำสั่งขับไล่ผมออกจากการเป็นฮีลเลอร์ประจำปาร์ตี้แล้วนะครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของประธานสภาที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก รินะ ซึ่งยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงมุมมืดของห้อง เม้มริมฝีปากแน่น เธอมองแผ่นหลังของคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความสำนึกผิดในอดีตที่เธอกล้าเคยเมินเฉยต่อคำขอร้องของเขา ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจเธอราวกับคมมีด แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจดวงเดียวกันนี้ก็เต้นแรงขึ้นด้วยความหลงใหลในความเด็ดขาดและทรงอำนาจของชายหนุ่มเบื้องหน้า "คิน... พอเถอะครับ..." เสียงของหัวหน้าปาร์ตี้อาร์คดังแทรกขึ้นมาจากมุมห้องพันธนาการ ร่างกายของอาร์คเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกสะท้อนดาเมจของระบบ "แกแก้แค้นพวกเราไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก! อดีตมันก็คืออดีต! ทำไมแกถึงต้องฝังใจกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นด้วยวะ!" คินหยุดเดิน เขาค่อยๆ หันกลับมามองอาร์ค ชายผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาอย่างไร้ความปรานี รอยยิ้มมุมปากของคินปรากฏขึ้น แต่มันช่างน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก "อดีตงั้นเหรอครับ?" คินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "สำหรับคุณมันอาจจะเป็นแค่เรื่องไร้สาระที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป... แต่อดีตสำหรับผม มันคือความตายที่ผมต้องคลานขึ้นมาจากนรกด้วยมือคู่นี้เองนะครับ" คินสะบัดมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ข้อมูลสถานะและหนี้สินทั้งหมดของสมาคมฮันเตอร์ถูกแสดงขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือน: ยอดหนี้สินรวมของสมาคมฮันเตอร์ภายใต้การบริหารของท่านประธาน ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดมายังผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่เรียบร้อยแล้ว] [ชื่อผู้ถือหุ้นสูงสุด: คิน (หมอเทวะแรงก์ SSS)] ท่านประธานสภากรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลที่หมายถึงการล่มสลายชั่วข้ามคืน อำนาจ เงินทอง และเกียรติยศที่สั่งสมมาทั้งชีวิต มลายหายไปสิ้นภายในพริบตาเดียวด้วยปลายนิ้วของคนที่พวกมันเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ "เครื่องมือรักษา" ไร้ค่า "ไม่... ไม่จริง! แกเอาเงินมาจากไหน! บริษัทระดับประเทศไม่มีทางขายหุ้นให้แกในวันเดียวแน่!" ประธานสภาตะโกนลั่น พยายามจะคลานหนีแต่ก็ถูกแรงกดดันมหาศาลจากออร่าของคินกดทับจนขยับตัวไม่ได้ คินย่อตัวลง นั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับชายแก่ผู้หมดสภาพ เขายื่นมือออกไปแตะที่ไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ พลังฮีลเลอร์ย้อนกลับที่ทำงานอย่างเชื่องช้า มันไม่ใช่การรักษาให้หายดี แต่มันคือการ "คงสภาพความเจ็บปวด" เอาไว้ชั่วนิรันดร์ ทำให้ร่างแก่ชรานี้รับรู้ถึงความเจ็บปวดทุกตารางนิ้วโดยไม่สลบไป "เงินเหรอครับ?" คินกระซิบเบาๆ ข้างหู "ก็เงินที่พวกคุณปล้นและสูบฉีดมาจากครอบครัวของฮีลเลอร์ที่ตายในดันเจี้ยนไงครับ... ผมแค่ทวงมันคืน พร้อมกับดอกเบี้ยที่พวกคุณไม่มีวันจ่ายไหวก็เท่านั้นเอง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด รินะสูดหายใจเข้าลึก and เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ เพราะเธอรู้ดีว่าคนระดับประธานสภาไม่มีทางยอมจำนนแค่นี้แน่ ลึกลงไปในโครงสร้างของสมาคม ยังมีขั้วอำนาจมืดที่น่ากลัวกว่านี้ซ่อนอยู่ ทันใดนั้นเอง ไฟนีออนทั่วทั้งห้องโถงก็ดับวูบลงสนิท ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่ง มีเพียงเสียงฝีเท้าปริศนาคู่หนึ่งที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาจากความมืดด้านหลัง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะครั้งใหม่ รินะชักดาบออกจากฝักในทันที ดวงตาสอดส่องความมืดด้วยความระแวดระวัง "ใครกัน..." รินะเอ่ยถามเสียงเข้ม คินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงยืนขึ้นอย่างสง่างาม ปัดฝุ่นตามเสื้อโค้ทเบาๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า ราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้ต้องเกิดขึ้น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงส้มสว่างขึ้นสลับกัน เผยให้เห็นเงาร่างของชายสวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิทและสวมฮู้ดคลุมศีรษะ ในมือถือแฟ้มเอกสารเก่าๆ เล่มหนึ่ง กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากชายคนนั้นรุนแรงและกดดันยิ่งกว่าอาร์คหรือประธานสภาหลายเท่าตัวนัก "น่าประทับใจจริงๆ... หมอคิน" เสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังดังขึ้นจากใต้ฮู้ด "นายทำลายหมากตัวสำคัญของฉันไปซะหมดเลยนะ" คินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "ในที่สุด... ตัวจริงก็ยอมโผล่หัวออกมาสักทีสินะครับ... ผู้อำนวยการ" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยบานก็พุ่งพรวดขึ้นมาปิดกั้นระหว่างพวกเขาทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนิททั่วตึก พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าคินและรินะ [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสทำลายล้างตัวเองของฐานลับ] [เวลาที่เหลือก่อนระเบิด: 30 วินาที] รินะหน้าถอดสี รีบหันมามองคินทันที "คิน! นี่มันแผนลวง! เราต้องรีบออกไปจากที่นี่!" คินก้มมองหน้าจอระบบนิ่งๆ ริมฝีปากหยักยิ้มเหยียดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังที่กำลังลดลงอย่างรวดเร็ว เขากดปุ่มบางอย่างบนสมาร์ตโฟนในมืออย่างไม่เร่งรีบ ก่อนจะหันไปสบตากับชายใต้ฮู้ดที่ยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล และในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ภาพทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปด้วยแสงไฟสีขาวจันทรา— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการหักเงินผ่านบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์รบส่วนตัวที่บินมาจอดตรึงอยู่บนดาดฟ้าเหนือหัวพวกเขาพอดี "เสียใจด้วยนะครับ..." คินเอ่ยกระซิบเบาๆ ท่ามกลางเสียงไซренаระเบิด "แต่เกมนี้... ผมเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่แรกแล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมานะครับ!