เลเวลอัปไร้ขีดจำกัด

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วห้วงอากาศอับชื้นภายในโถงหินอัคนีเบื้องล่าง ความร้อนระอุระดับพันองศาแผดเผาจนผิวหนังแสบร้อน แต่สำหรับคินแล้ว มันเป็นเพียงสภาพแวดล้อมน่ารำคาญที่ไม่อาจเทียบเท่าความเย็นชาในแววตาของเขาได้เลย "ดีมาก..." คินเอ่ยเบาๆ "งั้นเราไปจัดการธุระที่เหลือกันต่อเถอะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของดันเจี้ยนระดับหายนะ 'นรกเพลิงทมิฬ' เขตหวงห้ามที่ฮันเตอร์ระดับ S หลายคนยังต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว แต่ในสายตาของอดีตฮีลเลอร์ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้ค่า สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่หลุมศพ... มันคือสนามเด็กเล่น รินะ หญิงสาวผมบลอนด์ทองในชุดเกราะรัดรูปสีดำสนิท สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสายตาสีเทานิ่งสนิทของคินหันกลับมามอง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดและภาพจำในอดีตที่เธอเคยร่วมวงเหยียดหยามชายหนุ่มยังคงกัดกินหัวใจ แม้ว่าในตอนนี้ เธอจะเป็นคนเดียวได้รับสิทธิ์ให้ยืนอยู่เคียงข้างเขาในฐานะผู้สนับสนุนวงในก็ตาม "คุณคิน... ทางเข้าสู่ชั้นที่เจ็ดถูกผนึกด้วยบาตรอักขระโบราณครับ" รินะรายงานเสียงสั่น รวบรวมความกล้าหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาแสดงข้อมูล "ระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์ใหญ่อื่นๆ กำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเรา พวกมันส่งปาร์ตี้ของอาร์คมาดักรอข้างหน้าแล้ว" มุมปากของคินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน รอยยิ้มที่ทำให้รินะต้องเสียวสันหลังวาบทุกครั้งที่ได้เห็น "ปาร์ตี้ของอาร์คอย่างนั้นเหรอครับ..." คินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นจนอากาศรอบตัวคล้ายจะบิดเบี้ยว "สุนัขที่เคยหักหลังผมในวันนั้น คิดว่ากรงเล็บของพวกมันจะคมขึ้นพอที่จะกัดผมได้อีกรอบสินะครับ" ก้าวเท้าเดินนำหน้าเข้าไปในความมืด รองเท้าบูทหนังชั้นดีกระทบพื้นหินดัง ก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้กับใครบางคน ทุกย่างก้าวของคินเต็มไปด้วยความมั่นใจระดับ 'พระเจ้า' ออร่าสีดำอมม่วงแผ่ขยายออกมาจากร่าง ปลดปล่อยแรงกดดันระดับ SSS ที่ถูกกดทับไว้พุ่งทะยานทะลุเพดานถ้ำจนหินงอกหินย้อยด้านบนร้าวราน ไม่กี่นาทีต่อมา เบื้องหน้าของพวกเขาคือประตูหินขนาดยักษ์สลักลวดลายอสูรกายพ่นไฟ และที่นั่นเอง ร่างของชายสวมชุดเกราะทองคำอร่ามกำลังยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง อาร์ค... อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคินจนจมดิน บัดนี้แววตาของมันเต็มไปด้วยความโลภและริษยา "แกยังไม่ตายสินะ ไอ้หมอขยะคิน!" อาร์คตะโกนลั่น เสียงหัวeเราะเยาะดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง "นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะรอดมาจากชั้นหกได้ แต่ก็ดี... ความลับเรื่องระบบเลเวลอัปไร้ขีดจำกัดที่แกซ่อนไว้ มันควรจะเป็นของกิลด์เราต่างหาก!" คินหยุดเดิน ห่างจากอาร์คไม่ถึงสิบก้าว ดวงตาสีเทาจ้องมองอดีตสหายร่วมทีมราวกับมองมดปลวกไร้ค่า เขายกมือขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นบนไหล่เสื้อราวกับรังเกียจแม้แต่ฝุ่นละอองในอากาศแถบนั้น "คุณยังโง่ไม่เปลี่ยนเลยนะครับ อาร์ค" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก "คิดว่าพลังที่พวกคุณขโมยไปในวันนั้น จะทำให้พวกคุณกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่าผมได้จริงๆ งั้นเหรอครับ?" "ปากดีนักนะ! จัดการมัน!" อาร์คคำรามสั่ง ลูกทีมอีกห้าคนพุ่งทะยานออกมาจากเงาเสาหินพร้อมอาวุธครบมือ พลังเวทมนตร์ธาตุไฟระเบิดออกเป็นวงกว้าง หวังจะสังหารคินให้สิ้นซากในกระบวนท่าเดียว รินะกรีดร้องด้วยความตกใจ เผลอหลับตาปี๋เพราะคิดว่าไม่มีทางรอดพ้น ทว่า... ไม่มีเสียงเนื้อฉีกขาด ไม่มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจากคิน มีเพียงความเงียบ... เงียบสนิทราวกับเวลาหยุดเดิน "อะไรกัน... ทำไมถึง..." เสียงอุทานด้วยความตกใจของหนึ่งในลูกทีมของอาร์คดังขึ้น ร่างของนักรบแนวหน้าที่พุ่งเข้าไปใกล้คินที่สุด กลับหยุดชะงักกลางอากาศ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเงาของคินแผ่ขยายเข้ากลืนกินร่างของมันทีละนิด คินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายืนไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่า "[เนตรมรณะ: พิพากษา]" สิ้นเสียงกระซิบแผ่วเบา ร่างของลูกทีมอาร์คทั้งห้าคนก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในเวลาเดียวกัน เลือดสีดำทะลักออกจากปากและดวงตาอย่างไร้สาเหตุ ค่าสถานะของพวกเขาถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา ราวกับถูกสูบวิญญาณออกจากร่างโดยสมบูรณ์ อาร์คหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ "แก... แกทำอะไร! มันวิชาอะไรกันวะ!" อาร์คถอยหลังกรูด มือถือดาบสั่นเทา คินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ราวกับมัจจุราชที่กำลังเดินมารับวิญญาณ รอยยิ้มอบอุ่นถูกประดับไว้บนใบหน้า แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจตนใดในดันเจี้ยนแห่งนี้ "ผมก็แค่... ทวงของที่ควรจะเป็นของผมคืนครับ" คินหยุดยืนตรงหน้าอาร์ค ก้มมองชายผู้เคยเหยียดหยามเขาด้วยสายตาที่ต่ำต้อยที่สุด "คุณเคยบอกว่าฮีลเลอร์อย่างผมเป็นได้แค่เบี้ยรองบ่อนไม่ใช่เหรอครับ? งั้นตอนนี้... ลองบอกผมสิครับ ว่าเบี้ยตัวนี้กำลังเหยียบหัวใครอยู่" อาร์คทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าของคินอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวตาย เสียงสั่นเครือเอ่ยขอร้องระล่ำระลัก "คะ... คิน! ได้โปรดไว้ชีวิตฉัน! ฉันยอมแล้ว! ฉันจะให้ทุกอย่างที่แกต้องการ!" คินก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางอาร์คขึ้นมา บังคับให้สบตากับความว่างเปล่าที่แท้จริง "น่าเสียดายจังนะครับ... ที่ผมไม่รับข้อเสนอจากสุนัขจรจัด" คินเอ่ยจบพร้อมกับสะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกทำลายล้างทุกสิ่ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่แสงสีทองสว่างวาบทั่วห้องโถง ร่างของอาร์คก็สลายกลายเป็นละอองแสง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของคิน [ติ๊ง! เลเวลอัป: 99 -> 150 (ขีดจำกัดขั้นที่สองปลดล็อกสมบูรณ์)] คินหลับตาลงรับพลังมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย ก่อนที่ริมฝีปากจะแย้มยิ้มอีกครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังประตูชั้นที่เจ็ด "ในที่สุด... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญตัวจริงก็มาถึงแล้วสินะครับ" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก้าวเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สว่างวาบเผยให้เห็นเงาร่างของกองกำลังปริมาณมหาศาลที่สวมตราสัญลักษณ์ของ 'สภาฮันเตอร์สูงสุด' ล้อมรอบพวกเขาไว้ทุกด้าน! รินะหน้าซีดเผือดอุทานออกมาด้วยความตกใจ "นั่นมัน... กองกำลังพิฆาตพิเศษของสภา! พวกมันมาที่นี่ได้ยังไง?!" คินหันไปมองกลุ่มคนที่กำลังปิดล้อมด้วยแววตาเป็นประกาย ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ โดยไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ยินดีต้อนรับสู่กับดักของผมครับ... ท่านประธานสภา" (โปรดติดตามตอนต่อไป) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่คอยสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมานะครับ!*